Mooie dag, verkeerde camera meegenomen en veel mislukte foto's. Autofocus kreeg ik moeilijk aan de praat. Maar goed. Toch een paar leuke kiekjes. Daar gaat dit niet over. In de middag naar Schouwen gegaan en het bos bezocht. Mooi pak sneeuw daar dat door de vele dennen en andere naaldbomen veel minder was verwaaid dan elders in de provincie. Echt een Ardennen gevoel en ondanks dat er dus vrijwel geen wind stond echt koud!
Aan de rand van een plas, de Boompjesput, ging de zon bijna onder en ik wilde die eens rustig fotograferen. Maar ons viel op dat een roodborstje niet echt angstig leek. Hij vloog van tak naar tak en had het schijnbaar op mij voorzien. Ik probeer dan rustig te zijn. Wilde 'm fotograferen maar dat liukte niet. Hij sprong steeds dichterbij tot we in de onderstaande situatie terecht kwamen,
Hij sprong naar me toe en hield onder mijn voeten stil....En toen snapte ik het: dit Roodborstje had ontzettend honger. Laten we nu potverdomme het vogelvoer in de auto hebben liggen. Brood is niet zo goed, want nogal zout. Maar doodgaan lijkt me nog erger. Dus ik pakte het brood, bewoog aan alle kanten, maar hij was totaal niet van plan voorzichtig te zijn.
Hij sprong op een tak en ik hield het brood in mijn hand, zodanig dat hij op mijn wijsvinger kon zitten. Hij probeerde het twee keer maar echt een Kolibrie was hij/zij ook niet echt. Dus maar op een takje waar hij mijn boterham uit mijn hand at!
Daarna bleef hij me volgen. Ik zag wat mooie ijssculpturen aan de kant een paar meter verderop en mijn vriendin zei dat hij nu naast me zat op een tak. Dus ik keek op en daar zat ie. Het brood op de grond liet ie even links liggen. Vervolgens stond ik op en kwam ie links naast mijn hoofd op een tak zitten. Misschien had hij hulp nodig, ik probeerde hem op mijn hand te krijgen maar dat deed hij niet.
Vervolgens ging hij weer naar het brood op de grond en ging verder eten.
Uiteindelijk liepen we weg, hij vloog weer een stukje met me mee. Hij had intussen flink van het brood gegeten.
Morgen gaan we terug, om foto's te maken. Het voer nemen we mee. Je weet maar nooit.
Wat een ongelooflijk leuk vogeltje, maar ook triest dat ie waarschijnlijk zo'n honger had dat ie hand tam was. Ik snap niet goed waarom hij mijn vriendin wat meer leek te negeren trouwens. Ook toen ze het brood had.
