Zondag 14 mei 2000 EUROVISIE SONGFESTIVAL
Het hoog dat er gisteren vroeger dan verwacht in slaagde de zon “Back in The House” te brengen, drukte ook vandaag haar stempel op ons weer. Net als gisteren was de start – zij het minder uitgesproken – aan de mistige kant. De zon had echter weinig moeite om er zich een weg doorheen te branden en duwde het kwik reeds voor halfweg de voormiddag tot boven de 20-graden grens uit. Het was uitgesproken prachtig wandelweer, ik was dan ook een beetje verwonderd over het feit dat de opkomst voor de vrijbuiterstocht te Dikkelvenne vrij gering was. Tenzij moederdag er voor iets tussen zat natuurlijk, of misschien hebben velen tot laat gisterenavond de afgang van de Belgen op het Eurovisie Songfestival gevolgd. Enfin, meer plaats voor ons dus en dat was nodig want het voelde bij momenten opnieuw behoorlijk broeierig aan. Het werd dan ook een stuk warmer met kwikstanden die opliepen tot 27.4°. Een enkele stapelwolk in de namiddag en een opkomend noordoostelijk briesje in de avond brachten een weinig verfrissing. Met een gemiddelde van 17° is mei 2000 goed op weg naar een nieuw warmterecord maar zo ver komt het wellicht niet. Na dinsdag duikt het kwik naar omlaag en lijken we een periode met koel en wisselvallig weer door te moeten spartelen. Vooreerst ben ik benieuwd hoe de overgang zal verlopen, volgens de meest recente voorspelling zou dit best eens onstuimig kunnen zijn met flink wat gedonder. Zou kunnen, schrijf ik dus want het verleden leert ons op dat vlak dat een olifant maar al te vaak een muis baart. Tot slot wil ik het uitzonderlijk hebben over iets dat niet rechtstreeks met het weer te maken heeft. Juist, de ramp te Enschede waar een klein brandje bij een vuurwerkdepot is uitgemond in een catastrofe. Het was niet mijn bedoeling geweest om aan een soort ramptoerisme te doen maar ik ben toch even gaan neuzen in het archief van NOAA beelden en inderdaad, op een bepaalde foto is de rookpluim duidelijk zichtbaar. Tja, zou hem op het net zetten getuigen van slechte smaak? Ik twijfel en besluit het maar niet te doen, alleen al uit respect voor de slachtoffers waarvoor ik bij deze mijn medeleven betuig.
Zondag 13 mei 2001 Freie UniversitÄt Berlin
Langzaamaan krijgt de lucht een melkachtig tintje terwijl her en der de eerste meer ‘volwassen’ cumuli de kop komen opsteken. Terwijl ik in een drukkend warm wordende weerkamer met neergelaten zonneblinden mijn dagverslag aan de harde schijf toevertrouw, wordt het monotone gezoem van de computer af en toe doorbroken door het geknetter van de radio die ik sinds een uur of wat op de middengolf heb afgestemd. Ook dit is zomer. Het geknetter is onder meer afkomstig van een geïsoleerd onweer dat momenteel in de buurt van Beloeil – een veertigtal kilometer ten zuidzuidwesten van hier - operationeel is. Frank zal het niet graag horen maar het weersysteem dat bij ons een eind zal maken aan de eerste echte mooi-weerperiode sinds lange tijd, heeft dezelfde naam gekregen. Voor eventuele klachten zal hij zich tot die van de Freie Universität Berlin moeten wenden. De eerste tekenen van de naderende weersomslag waren vanmorgen al te merken. Het staalblauw van de vorige dagen maakte plaats voor een luchtruim die voor een groot stuk doorspekt werd met hoge wolkensluiers. Cirrus spissatus, -uncinus, -fibratus vertebratus, noem maar op, ze waren allen op post. De zon had er echter weinig moeite mee en net als gisteren werd het zomers warm. Na een relatief zachte nacht met minima die tegen zonsopkomst naar een dikke tien graden waren afgezakt, ging het kwik fluks de hoogte in en werd de kaap van twintig graden reeds rond tienen genomen. De zomerse grens van vijfentwintig graden werd een paar uur later bereikt. Voor het koufront uit is de stroming naar meer zuidelijke richtingen gaan krimpen. Van die kant uit kon nog iets warmere lucht tot onze contreien doordringen met hogere maxima tot gevolg. Zo werd het in de late namiddag net geen 28° warm. Intussen kwam er op lagere niveau’s eveneens gezelschap opdagen maar ondanks die paar volwassen cumuli ziet de zaak er voorlopig verre van dreigend uit. Die dreiging zit echter niet zo gek ver meer weg, het bevond zich rond 17 uur op de lijn Bristol-Parijs-Lyon en zal inmiddels alweer wat genaderd zijn. Als ik de Bracknell-kaart voor morgenochtend niet verkeerd interpreteer zou het best kunnen dat ik geen wekker nodig zal hebben om uit de armen van Morpheus te ontsnappen. Volgens het Met. Office ligt het koufront rond zessen reeds boven ons. Het ziet er wel naar uit dat het ding een tijdje in onze buurt zal blijven hangen. Hoeveel neerslag er gaat uitvallen en welke pluvio’s het meeste donderwater zullen opvangen zijn vragen waarop we morgenavond het antwoord zullen kennen. Het heeft volgens mij niet veel zin hieromtrent speculaties te maken. De onweersliefhebbers die morgen naast de prijzen zullen grijpen kunnen zich focussen op een volgend duo (koufront-trog) die vermoedelijk tegen dinsdagnamiddag zijn of haar opwachting gaat maken. Een pluspunt is het feit dat het met de temperatuur(daling) voorlopig nog zal meevallen. Na een paar dagen met ‘rijpe’ tieners schijnt het kwik tegen het eind van de komende week terug zin te hebben in prille twintigers. Een en ander hangt wel af van de positie van een trog die zich boven de Britse eilanden gaat positioneren. Hopelijk voor ons en in het bijzonder voor mezelf voldoende westelijk want ik ken er een tweetal die komende zaterdag best beschaafd weer kunnen gebruiken en me persoonlijk verantwoordelijk zullen stellen mocht het fout lopen. Zo zie je maar, het leven van een weeramateur is niet altijd rozenschijn en manegeur…….
(20:30) Terwijl dat onweertje boven Beloeil de geest gegeven heeft vormt zich een nieuw onweersfront evenwijdig lopend op zowat zestig kilometer afstand van de Frans-Belgische grens. Inmiddels duiken de eerste 'donderkoppen' op boven de zuidwestelijke einder.....
Dinsdag 14 mei 2002 DUIMSCHROEVEN
“Na het aarzelen, de beuk er in” moet Britta’s koufront tijdens de voorbije nacht hebben gedacht. De passage ervan maakte niet zo zeer indruk door de neerslagactiviteit, die met hoogstens een paar millimeter veeleer aan de bescheiden kant bleef, maar voornamelijk door de wind die rond tweeën fors uithaalde met windstoten tot 70 km/u en middels een gillende Wizard schrijver dezes uit zijn kostbare nachtrust heeft gehaald. Ook bij enkele van mijn collega’s werd de nachtrust bruusk verstoord door het lawaai van rondslingerende vuilnisemmers en dergelijke meer. De bezitter van een barograaf zal de plotse drukstijging rond hetzelfde tijdstip zeker niet zijn ontgaan. Na wat voorbereidend werk tijdens de ochtend en voormiddag werd omstreeks de middag de hoofdschotel opgediend middels een tweetal stevige buien waarvan vooral deze die rond halfeen de revue passeerde en deel uitmaakte van een actieve buienlijn, het grootste aandeel had in de totale neerslagproductie van de dag (5.5 mm) terwijl de anemometernaald opnieuw een flink eind de hoogte in schoot. Boven de hoofdstad kwam het een klein half uur later tijdens de passage van diezelfde buienlijn – die intussen verder activeerde – tot onweer. Op de vraag of het ook boven Hillegem tot onweer gekomen was kon vrouwlief me niet meteen antwoorden, waarop ik even het gebruik van duimschroeven overwogen heb maar deze optie in het vooruitzicht van een “kille” nacht al gauw weer liet varen. Tot de vroege namiddag kwam de zon nauwelijks aan bod maar toen de laatste bui omstreeks tweeën naar het noordoosten verdwenen was, klaarde het geleidelijk aan op en is het vanaf de late namiddag nog enige tijd behoorlijk zonnig geweest. Kort voor waarnemingstijd kwam evenwel terug middelhoge (warmtefront?) bewolking opzetten. De zuid tot zuidwestelijke wind had er nog duidelijk zin in en bleef tot de avond matig tot vrij krachtig. Zoals verwacht was het kwik even aan inleveren toe en haalde tijdens de namiddag hoogstens een zeventiental graden terwijl het tijdens de voorbije nacht en vanochtend door de bewolking met minimaal tien graden eerder aan de zachte kant is gebleven. De hoogste etmaalwaarde werd gisterenavond om waarnemingstijd geregistreerd, zegge en schrijve negentien graden. Intussen maken we ons op voor een zonnige driedaagse al kan een nieuw warmtefront morgenochtend nog enige tijd wat meer bewolking produceren. Hierna lijkt het hek van de dam en stuwt een zuidoostelijke luchtstroming warme lucht naar ons toe waarin vanaf overmorgen kwikstanden tot een eind boven de zomerse grens van vijfentwintig graden tot de mogelijkheden gaan behoren.
DINSDAG 13 MEI 2003 PADDENSTOELEN MET HORMONEN
Over mijn interpretatievermogen van de weerkaarten zullen we het na de regen van de voorbije nacht maar beter het zwijgen toe doen geloof ik. Het was voorwaar geen prettig gevoel toen de hemelkraan na mijn uitspraak van gisterenavond, omstreeks elven, en dit voor een drietal uur, alweer werd open gedraaid. Nou, ik breek mijn hoofd niet verder over de vraag waar dat secundair koufront ineens vandaan is gekomen. Het tweede deel van de nacht verliep droog en deels helder bij kwikstanden dalend naar waarden die voor de tijd van het jaar best laag mogen worden genoemd. In de hut noteerde ik minimaal net geen zes graden terwijl dit er aan de grond slechts vier stuks waren. De buien waren in ieder geval op post en ongeduldig als ze waren doken ze reeds kort na zonsopgang boven West-Vlaanderen op. Even na achten maakte onze werkgroepleider in de omgeving van Brugge al melding van een pittige hagelbui die zowat anderhalf uur later boven Hillegem is terecht gekomen en ook hier een kleine lading hagel heeft gelost. Het vormde de inleiding tot een erg ‘onstabiele’ dag met zowat overal buien die hagel en onweer aan boord hadden en waarbij de wind geregeld stevig heeft uitgehaald. Hillegem deed aardig mee en kreeg met de regelmaat van een klok een bui over zich heen, de ene al wat pittiger dan de andere waarbij vooral rond de middag aardig wat hagel werd losgelaten. Ook tussen drie en vier was het behoorlijk raak met hagel en enkele rake klappen waarbij de hoeveelheid decibels dat door het klankspel werd geproduceerd, een aantal verticalen liet vermoeden. Het kwik dat kort voordien haar hoogste etmaalwaarde (15.4° ) had bereikt, tuimelde in zowat een half uur tijd met liefst vijf eenheden naar omlaag. De neerslagradar leverde tijdens de namiddag overigens best leuke beelden op, zo was te zien hoe de buien op bepaalde plaatsen zowat uit het niets en in geen tijd tot stevig uit de kluiten gewassen exemplaren uitgroeiden. Overeenstemmend bood het zwerk eveneens aardig wat visueel spektakel waarbij de cumulonimbi op een gegeven moment niet op een hand te tellen waren. Als met hormonen behandelde paddestoelen schoten deze met grote spoed de hoogte in. In de hut waren ze duidelijk minder enthousiast dixit een maximale waarde van krap vijftien graden terwijl de gevoelstemperatuur tijdens een bui rond of zelfs iets beneden het vriespunt dook. Terwijl een vers exemplaar zonet een lading hagel en hemelwater heeft gelost mag schrijver dezes de ronde neerslagsom van ruim tien millimeter uit de regenmeter kieperen en zo te zien is er nog meer op komst. Als een buiencomplex, die zich rond half acht boven de zuidoostkust van Engeland het Kanaal bevond, dezelfde ‘vaarroute’ blijft aanhouden, hebben we onze lol voor middernacht nog niet op. Toch jammer dat de batterijtjes van het fototoestel het laten afweten, net nu het zuidelijk luchtruim door een pracht exemplaar wordt beheerst.
VRIJDAG 14 MEI 2004 FOTOGENIEKE START
Bij een uitklarend nachtelijk zwerk in een stagnerende en van noordelijke breedten afkomstige luchtmassa heb je medio mei geheid een koppel ijsheiligen die zich verkneukelend in de handen wrijven al kwam het vanochtend, althans in de hut (net) niet tot vorst. Opmerkelijk is het feit dat het station te Oostende als een van de koudste ‘startplaatsen’ uit de bus kwam, daar koelde het tot drie graden af. Aan de grond kwam het op een aantal locaties wel tot vorst met Semmerzake als negatieve uitschieter, het vroor er anderhalve graad terwijl anderzijds de temperatuurdaling in de hut er tot vier graden beperkt bleef. Hillegem kwam vrijwel even koud voor de ochtendlijke pinnen, ik noteerde een kleine drie in de hut en plus anderhalve graad op klomphoogte. Het geringe verschil tussen hut en grondtemperatuur op mijn station wordt wellicht door tuineffecten (beplanting) in de hand gewerkt. De start van de daglichtperiode mocht op zijn minst fotogeniek worden genoemd. Een opkomende zon op een bed van vrij dichte mistslierten die zo’n tweetal meter boven de grond stil hingen te wezen, je ziet het niet elke dag. Onze gouden bol mocht vervolgens enige tijd vrij haar gang gaan maar kreeg na verloop van tijd toch vrij wat cumuliforme tegenwerking doch niet van lange duur. In de loop van de namiddag werd het zelfs mooi en was het bij ruim zeventien graden vooral uit de wind best lekker vertoeven. Hoog Stephan, aan wie we de huidige weersverbetering te danken hebben, is van plan om ons op zijn minst tot woensdag op aangenaam lenteweer te vergasten. Geheel zonder bewolking doen we het echter en jammer genoeg (nog) niet maar op thermisch vlak zit het met prille twintigers snor.
ZATERDAG 14 MEI 2005 WAALSE EXCLUSIVITEIT
In het licht van de soms verzopen weerberichten van de voorbije dagen had het vandaag veel slechter gekund al hou je met zaken zoals een flets zonnetje en een schraal aanvoelende noordooster het weercomfort evenmin op een voor deze tijd van het jaar aanvaardbaar peil. Florian koos uiteindelijk voor een route die hem ten zuiden van onze regio hield waardoor we enkel met de frontale bewolking te maken kregen en andere ‘bijproducten’ een Waalse exclusiviteit zijn gebleven. De dag begon hier zowaar met aardig wat blauw waarna de hoge bewolking stelselmatig toenam en er tegen halfweg de namiddag zelfs helemaal geen zon meer te bespeuren viel. Jammer want anders had er mogelijk nog een twintiger in kunnen zitten, nu strandde het kwik bij een kleine achttien graden. Enigszins zachter t.o.v. gisteren maar door die vervelende noordooster ging de thermische winst gevoelsmatig voor een groot stuk aan ons voorbij. Inmiddels klaart het weer wat op maar overtuigend ziet het er allemaal nog niet echt uit. Morgen kan vooral het noordoosten nog met Florian’s randverschijnselen te maken krijgen, voorts denk ik dat de bewolking zal blijven overheersen en voor de zon slechts een derderangs rol wordt weg gelegd. Op maandag zal het hem dan weer van de timing afhangen. Als een vanuit het noorden afzakkend koufront zo lief zou willen zijn haar doortocht tot ’s avonds te willen uitstellen, kan het die dag met aardig wat zon en achttien tot twintig graden nog een best te pruimen weertje worden.