Verwacht van mij (nog) geen concrete voorbeschouwingen op de winter van 2003-2004, want hoe die winter uit gaat pakken, weet ik niet. Wel wil ik uit mijn persoonlijke gemoedsgesteldheid meegeven, dat ik een beetje mismoedig ben. Maar dat is heel persoonlijk. Ik ben namelijk een beetje mismoedig, omdat ik mij nu ongeveer op dezelfde plek op de ongeloofsbalans bevind als in 1995. En toen geloofde ik niet erg meer in structureel winterweer in Nederland. De winter van 1996 was voor mij dan ook een echte verrassing waar ik met volle teugen van genoten heb.
Maar afgezien van deze persoonlijke twijfel heb ik meer objectief beschouwd goed nieuws. Althans ik beschouw deze aanpak van de nazomer als gunstig met het oog op de winter. Ik zie deze september een beetje als de 1997-afloop. Ook toen verdere neerslagnormalisatie in deze herfstmaand en verder veel rustig onbekommerd nazomerweer met veel blauwe luchten, maar geen groteske temperatuurvertoningen. Gewoon prima weer. Gisteren tijdens een bootreis over enkele van de Friese meren viel mij al de steeds helderer wordende en zeer transparante atmosfeer op. Ik moest meteen aan 1997 denken. Lezers wijs ik ter herinnering in dit verband op het (toevallig) zeer devote weerbeeld tijdens de begrafenis van de Engelse prinses Dianne, zaterdag 6 september 1997. Ik merk erbij op, dat dit jaar 2003 in verband met het gunstige weer van deze week nog altijd in de running blijkt voor het evenaren of zelfs verscherpen van het jaarmaximum aantal warme dagen. Dat record staat op 113 dagen in 1947 en....1921, het jaar van de grote droogte en toch ook wel (gematigde) warmte dus.
De 1997-achtige afloop van het weer deze nazomer bevestigt hetgeen ik al lange tijd rondstrui: Er zit een merkwaardige 6-jarige periode in het weer. En op grond daarvan was de vrees dit jaar van een per september afgelopen zijn van het mooie (zomer)weer ongegrond. Anders dan na veel andere recente mooie zomers blijft er dit jaar dus sprake van wat ik toch wel “nazomerse toetjes” wil noemen. Op grond hiervan verwacht ik ook een rustige en gunstige oktobermaand in hogedrukstijl. Wat er daarna per november gaat gebeuren, daar blijf ik wijselijk van af. Ik weet dat niet. Per november begint in mijn perceptie een nieuwe blanco periode, het winterhalfjaar.
Wat mij wel goed doet, is dat de verdere herfst van 1997 een uitstekende aanloop bood naar wat een interessante winter had kunnen worden. Tot medio december was vriend en vijand het daar over eens en eigenlijk zat heel winterminnend Nederland op het puntje van de stoel van wat er ging gebeuren. Dat werd dus een anti-climax, want rond de 20e december voltrok zich binnen luttele dagen, bijna uren, een complete ommekeer. Dit ingeleid door een spraakmakende koudegolf in Rusland in de 1e helft van de maand, waarvan de restanten tot ons land doordrongen ergens tussen 15 en 20 december 1997. In Weerspiegel maakte iemand cynisch gewag van "het eerste wintertje waarvan het einde al werd aangekondigd nog voordat het was begonnen". Dat wil zeggen: Binnen de 5 dagen meerdaagse van het KNMI werd zowel het begin als het einde van de "vorstperiode" gemeld.
A priori zoek ik mijn heil voor de komende winter evenwel niet bij 1997-1998, maar meer in de 8-jarige reeks 1995/96, 1987/’88, 1979/’80, 1971/’72, 1963/’64, 1955/’56 (!!!), 1947/’48, 1939/’40 (!!!). Voorwaar, daar zit nog weleens een interessante winter tussen. Maar net zo goed softies als die van 1988, of net-nietjes zoals die van 1972 en 1980. En dan bedoel ik dat qua luchtdrukverdeling, omdat er in die winters nog weleens langs bepaalde randjes werd gegaan.
Met excuses voor de geweldige omhaal van woorden die weer nodig waren om niets meer of minder te willen melden, dat ook bij het ingaan van het seizoen 2003-2004 niet veel anders gemeld kan worden, dan: Het kan vriezen en het kan dooien.
Quote selectie