VRIJDAG 9 JUNI 2000 OMHOOG GEVALLEN WEERAMATEUR
Gezucht en gepuf alom deze namiddag. Het lijkt weer een beetje van het goede te veel te zijn met een temperatuur die kort na vieren opliep tot net geen 29° terwijl het minimum van vanochtend zowat het dubbele bedroeg t.o.v. van gisteren. De meestal matige zuidenwind voelde eerder aan als een haardroger. Van onweer is er voorlopig nog geen sprake en mijn gevoel zegt me dat daar niet veel van in huis zal komen. Niet alleen het satellietbeeld van deze namiddag geeft me hierin gelijk. Buiten een doordeweeks koufront is er weinig te zien, geen onweerscellen, niets. Het AVN model geeft niet eens vijf millemeter als totale neerslagsom tussen nu en morgenmiddag. Bracknell laat alles voor een groot stuk boven ons hoofd oplossen. Volgens mij blijven de pluvio’s te Hillegem doodgewoon droog. Sabientje heeft dus nog eens ferm overdreven met haar hevige buien. Trouwens, ik hoor zonet Frank en die blaast al heel wat minder hoog van de toren. Morgen lijkt nog de minst goede dag van het pinksterweekend te zullen worden met veel bewolking en een spat regen. Nadien komt de zomer langzaam maar zeker terug en blijven we – volgens MRF althans – zelfs de komende tien dagen onder de invloedssfeer van hogedrukgebieden leven bij aangename temperaturen. Als dat geen goed nieuws is! Hewel!!! Val nu dood!! De weergoden lezen weer mee geloof ik want nu begint ineens de middengolf heel lichtjes te knetteren terwijl er tegelijk stevig ontwikkelde congesti als het ware van uit het niets komen opduiken. Het is net alsof ik ze hierboven hoor zeggen: ”We zullen die omhooggevallen weeramateur uit Hillegem eens een lesje leren!!”
ZATERDAG 9 JUNI 2001 SCHAAPJES SCHEREN
Goeiemorgen zeg! Blijkbaar is er nog een ijsheilige blijven plakken want anders vallen de vanochtend genoteerde minima niet te verklaren. In de hut daalde het kwik naar de laagste minimumwaarde die ooit te Hillegem tijdens de eerste junidecade werd opgetekend. Zegge en schrijve 3.4°! Aan de grond kwam het net niet tot vorst, ’t scheelde maar een halve graad. Een paar vroege chauffeurs zullen raar opgekeken hebben toen ze vanochtend hun wagen met berijmde ruiten terugvonden. Hopla, weer twee schaapjes geschoren! Dat de dag helder begonnen was kon men reeds uit bovenstaande regels opmaken. De forse cumuli die ik te Landskouter boven de noordwestelijke horizon zag opdoemen waren het product van koeltorens in de buurt van Gent. In de loop van de voormiddag kregen ze het gezelschap van ‘echte’ exemplaren. Die zagen er meteen goed geproportioneerd uit en namen heel geleidelijk een groot deel van het luchtruim in hun bezit. Stroming was er nauwelijks zodat eenmaal de zon achter zo’n wolk verdween het een hele tijd duurde vooraleer die terug tevoorschijn kwam. In de zon voelde het evenwel, en dit door de afwezigheid van de wind, best lekker aan. Tijdens de tweede helft van de namiddag ging het clubje cumulus zich meer en meer open smeren. Niet zo’n beste zaak want de zon die het kwik eerst nog tot bijna achttien graden had doen oplopen, kwam haast niet meer in het stuk voor. Pas in de loop van de avond kreeg deze terug meer kansen toen de cumuliforme bewolking geleidelijk overging in altocumulus en deze op zijn beurt ging openbreken. Intussen was de wind iets of wat komen opzetten uit noord tot noordwest om dan tegen zonsondergang terug af te zwakken. Na een paar droge dagen maken we in de loop van morgen opnieuw kans op nattigheid. Ons gebracht door een buienlijn verbonden aan een ondiep laag die de Noordzee gaat optrekken en vervolgens een stille dood sterft. Tot en met woensdag lijkt het droog te zullen blijven met een geleidelijk oplopende temperatuur wat op donderdag zou afgestraft kunnen worden met een flinke plens water. Het is jammer dat de MRF-kaarten deze avond niet beschikbaar zijn, daarom stel ik me dan ook terecht vragen bij de maxima die het AVN model voor vrijdag op het programma zet. Na de doortocht van een omvangrijk en behoorlijk actief neerslaggebied zou de temperatuur van dikke twintigers terugvallen naar prille tieners. Dat moet ik eerst nog eens een paar keer bevestigd zien voor ik dit verhaaltje ga geloven.
WOENSDAG 5 JUNI 2002 PLUVIALE ORGIE ZONDER WEERGA
Wel, wel, het gebeurt niet vaak dat onze Hillegemse waarnemer van dienst zich precies bevond op “the place to be” maar gisterenavond was dit wel degelijk het geval. Het ongelooflijk toeval wou immers dat ik op bezoek was bij onze vriend Steven te Geraardsbergen toen het daar iets over halfnegen tot een enorme wolkbreuk kwam die op pakweg een kwartiertje tijd bijna drie emmertjes hemelwater over de Oudenberg heeft gekieperd, per vierkante meter welteverstaan! De pret begon reeds kort na afsluitingstijd toen een eerste kortdurende bui over Hillegem trok op het moment dat schrijver dezes de auto instapte. Onderweg kwam het meermaals tot pittige regen waarbij het zuidelijk luchtruim alsmaar donkerder werd. Net te Geraardsbergen aangekomen, zo even voor halfnegen, meldde de fanfare zich al met gerommel ‘vanuit de buik’ terwijl de wind sterk in kracht toenam. Zo’n tien minuten later kregen we een rolwolk in de gaten waarachter vaag een knipperend schijnsel te zien was, net een buislamp die zijn beste tijd heeft gehad. Het geluid was echter niet in overeenstemming, het bleef bij enkele verwijderde donderslagen maar dit ‘tekort’ werd ruimschoots gecompenseerd door de overige weerelementen die korte tijd later beestig te keer gingen. Nou, ik had het maandagavond al schertsend over de Niagara-watervallen te Ede doch nu was de regenval zo intens dat het er nauwelijks van te onderscheiden viel. Straten werden herschapen in wilde beekjes terwijl de trappen die naar het hoogste punt van de Oudenberg leiden eveneens op watervalletjes begonnen te lijken. Dat Steven en ik onze lol niet op konden stond natuurlijk buiten kijf. Na een kwartier of zo verminderde de neerslagintensiteit en kon stilaan de balans van deze toch wel uitzonderlijk zware onweersbui worden opgemaakt. Dat er een hoop water in Steven’s groene bakje moet terecht gekomen zijn leed uiteraard geen twijfel maar het uiteindelijke resultaat sloeg ons beiden met verstomming. Ze-ven-en-twin-tig millimeter alsjeblieft! Vooral het korte tijdsbestek waarin dit alles zijn beslag vond maakte het gebeuren nog gedenkwaardiger. Terecht sprak Steven over ‘het’ weergebeuren van de laatste tien jaar, een pluviale orgie zonder weerga dus. Toen de bui zo rond halftien volledig naar het noorden was weggetrokken vond ik het de hoogste tijd om terug huiswaarts te rijden om de toestand daar te gaan opmeten. Een telefoontje die ik kort voor het vertrek met de thuisbasis had gepleegd leerde me echter dat ik me weinig illusies hoefde te maken over een eventuele grote Hillegemse neerslagbuit. Het eerste deel van de terugrit leek eerder op een hindernispiste dan wat anders. Modder, water, weggespoeld grind, noem maar op, het lag op de weg. Eens op het grondgebied van Herzele waren er nog nauwelijks sporen van (zware) regenval te zien, de neerslaghoeveelheid die ik in mijn groene bakje weervond verklaarde veel. In vergelijking met wat er te Geraardsbergen gevallen is was elf millimeter zwakjes uitgedrukt aan de teleurstellende kant evenals de wind die nauwelijks had gepiekt maar ondanks dat kon ik me in het licht van de gebeurtenissen van de voorbije uren, een tevreden weeramateur noemen. Bovendien waren we er die avond nog niet! Op de satellietbeelden was immers een nog veel groter onweerscomplex te zien die pal op Vlaanderen afstevende en deze omgeving kort na elven daadwerkelijk bereikte. Weer bleef de bliksemactiviteit zich veelal in de hoogte afspelen al klonk er zo nu en dan toch een stevige dreun en kon ik een paar mooie parelsnoerbliksems meepikken. Ook nu werd het ‘elektrisch’ tekort met een flinke geut water aangevuld. Vooral tussen kwart na twaalf en één, dus drie kwartier lang, was de regenval behoorlijk zwaar met als resultaat dat de neerslagsom hier eveneens ruim in de twintigers belandde. Een voorlopig neerslagcijfer want na een kort ochtendlijk droog intermezzo van hooguit een tweetal uur werd het terug een komen en gaan van buien, de een al wat zwaarder dan de andere zodat de etmaalsom tegen de middag reeds tot dertig millimeter was opgelopen. Pas in de loop van de vroege namiddag werd de hemelkraan dicht gedraaid en klaarde het geleidelijk aan op waarbij de oostelijke wind er een tandje ging bij steken met tijdelijk pieken tot 48 km/u. Het kwik dat heel de tijd tussen 16 á 17° is blijven schommelen, met een enkel dipje tot iets beneden de vijftien kort voor het middernachtelijk waterconcert, had niet veel nodig om de twintig graden grens te overschrijden en bereikte in de late namiddag nog een behoorlijke drieëntwintiger als maximum. Tegen vijven nam de bewolking vervolgens weer toe en kort voor zessen was het alweer tijd voor een volgende bui, goed voor nog eens drie millimeter extra bij het dagtotaal dat uiteindelijk op vierendertig millimeter komt te staan. Hiermee wordt het tien jaar oude neerslagrecord van 2 juni 1992 met drie eenheden scherper gesteld. Het is meteen ook de grootste etmaalsom sinds 23 juli vorig jaar toen er in zo’n zes uur tijd eenenzestig liter naar beneden kwam. Een ander stationsrecord ging eveneens voor de bijl, met 993 hPa werd hier sinds ik de luchtdrukwaarden in de waarnemingsreeks heb opgenomen, wat juni betreft nog nooit een zo lage barometerstand opgetekend. Terwijl het intussen alweer is opgeklaard blijft het wachten op nieuwe buien die komende nacht mogelijk voor hernieuwd gedonder kunnen zorgen, het laatste satellietbeeld is wat dit betreft ‘hoopgevend’. Wat de temperatuur betreft zit het voorlopig ook nog snor, zolang die depressie zich ten zuiden van ons ophoudt blijft de wind in de oost tot zuidoosthoek zitten en stroomt van die kant uit zachte lucht naar ons toe al lijkt het al in de loop van morgen te gaan afkoelen. Tot in het begin van volgende week blijven depressies de weerlakens uitdelen, een gegeven die ons rond deze tijd helemaal niet vreemd is.
ZONDAG 8 JUNI 2003 BURENRUZIES
!!!!En zo lijkt de geschiedenis zich de laatste jaren telkens weer te herhalen. Na veel gezucht en een weinig frustratie hebben we hier eindelijk ons onweer – met – allure te pakken gekregen. Het was in elk geval een prettig ontwaken met een slaapdronken kop traag naar de computer schuifelen om na het bekijken van de neerslagradar- en satellietbeelden plots met je hoofd door het dakvenster de onweerszwangere lucht op te snuiven en net niet “Het komt! Het komt!” uit te schreeuwen. Er zijn al om minder ernstige reden burenruzies begonnen. Omstreeks achten was het boven Hillegem evenwel nog peis en vree doch maakte een steeds luider krakende middengolf duidelijk dat de lieve vrede geen lang leven meer beschoren was. Nou, wat op ons af kwam zag er allesbehalve vredelievend uit, het neerslagradarbeeld werd immers voor een groot deel rood en zwart gekleurd waarbij het geheel netjes onze kant op kwam. Ook Steven waarvan ik een tijdje niets meer had gehoord was vroeg wakker en klonk over de telefoon behoorlijk enthousiast en als die enthousiast is kan je ervan op aan dat het de moeite loont. Dat was ook zo, vanaf negenen werd de ‘donderse’ volumeknop geleidelijk naar een hogere stand gedraaid terwijl de zuidelijke helft van het zwerk veelbelovend donkere tinten begon aan te nemen. Even later werd mijn aandacht – net als die van verschillende weeramateurs trouwens – getrokken door een wolkenpatroon waarvan ik me herinner die ook op achttien augustus van vorig jaar te hebben gezien. Je kan ze het best vergelijken met een stapel pannenkoeken, enig verschil was dat de ‘stapel’ niet zo groot was doch nu, van links naar rechts kijkend, bijna honderdtachtig graden van de zuidwestelijke einder in beslag nam. Een waar kunstwerk die, gezien de reacties op het ww-forum, ook door anderen als ge(s)laagd werd bevonden. Onstabiliteit van de bovenste plank dus en dat heb ik een kwartier later geweten. Of het nu om een muurwolk of arcus ging laat ik in het midden maar wat op me af kwam leek eerder op een of ander monster die met wijd opengesperde muil van plan was ons allemaal op te slokken. In die ‘muil’ waarin Hillegem rond half tien verdween zat naast een aantal knallende ontladingen een tot krachtig uitschietende zuidwester (60 km/u) en een waterballet die me in zowat vijf minuten tijd tien millimeter hemelwater rijker heeft gemaakt. Van een stevig ‘ontbijt’ gesproken! Na een tiental minuten hadden we het zwaarste voorlopig (!) achter de rug doch ging het tegen elven opnieuw harder regenen waarbij een aantal leden van de fanfare blijkbaar zijn blijven plakken. Rond halftwaalf werd het tijd voor een pauze, stopte het met regenen en ging de zon een weinig later voorzichtig de neus aan het cumuliforme venster zetten om vervolgens tijdens de eerste helft van de namiddag het zwerk met stapelbewolking te delen. Hierbij is de temperatuur weer tot een eind in de twintigers kunnen oplopen. Even voor vieren kleurde de zuidwestelijke einder echter opnieuw donkergrijs. Dat moet dan het koufront zijn dacht ik maar omdat schrijver dezes zich toen te Burst bevond had ie geen klare kijk op de zaak wat het allemaal natuurlijk nog wat spannender maakte. Net zoals vanochtend het geval was zag het middelhoog wolkendek er behoorlijk onstabiel uit met op uitgebreide schaal lenticularis-achtige strukturen. Tja, een kwartier later werd de zaak duidelijk toen een tien minuten durende stortbui over de streek trok en de dagsom, die tot dan zestien millimeter bedroeg, met nog eens vijf millimeter heeft opgewaardeerd. Een bisnummer die er wat mij betreft best mocht zijn en waarvan er gerust nog een paar meer mochten opgevoerd worden al vrees ik dat vooral de Limburgers na het noodweer van deze middag mijn mening niet bepaald zullen appreciëren. T.o.v. deze morgen gingen de frontaliteiten wel met minder ‘elektriciteit’ gepaard wat evenwel weinig afbreuk deed aan de spektakelwaarde van het geheel dat ook nu met een stevig uithalende wind op smaak werd gebracht. Vanaf vijven klaarde het dan terug wat op maar bleef de wind, die het buiten zijn ochtendlijke escapades meestal rustig aan had gedaan, behoorlijk levendig met pieken die vooral de laatste uren op regelmatige basis een veertigtal km/u haalden. Het werd tevens merkelijk frisser, het kwik die voor het front nog tot iets meer dan drieëntwintig was opgelopen ging tijdens de doortocht ervan uiteraard met enkele graden onderuit. De zon heeft echter, mede door een tegenwerkende wind, het geleden verlies niet meer kunnen goedmaken en is de temperatuur inmiddels al naar zeventien graden gedaald. Toch nog twee eenheden boven het vanochtend geregistreerd minimum terwijl het maximum reeds gisterenavond om waarnemingstijd werd genoteerd. Bij een rokende barbequestel, een krokant kippenboutje en een glaasje rosé was het buiten met net geen vijfentwintig graden toen alleszins aangenamer vertoeven. Zoals gisteren werd aangegeven kan het zomerweer voorlopig niet stuk, na morgen trekt meneer Celsius alle registers open en kan het op donderdag tropisch warm worden. Zelfs op de langere termijn zien de zaken er min of meer ‘rosé’ uit.
DONDERDAG 10 JUNI 2004 KIJVENDE WIJVEN EN GOLVENDE FRONTEN
Met kijvende wijven en golvende fronten niets dan last al denkt de landbouwsector daar momenteel wel anders over. Het werd vandaag immers een komen en gaan van neerslaggebieden die naargelang de locatie behoorlijk wat neerslag hebben achtergelaten maar soms ook onderbroken werden door een kortstondige opklaring of laat het ons eerder over ophelderingen hebben want meer dan een kwart straaltje zon heb ik deze namiddag niet te zien gekregen. Her en der ging het pluviaal vertoon vergezeld van een weinig elektriciteit maar was dat in vergelijking met de explosieve toestanden ten zuidoosten van ons eerder bescheiden te noemen. Wat de onweersactiviteit te Hillegem betreft moet ik het antwoord schuldig blijven wegens te Vorst en niemand thuis, wie weet hoeveel onweersdagen er op die manier al aan mijn neus zijn voorbij gegaan wegens geen betrouwbare vervangende waarnemer tijdens mijn afwezigheid. Ondanks de nattigheid – hier goed voor tien millimeter neerslag - en het feit dat de wind veelal zwak was, voelde het met een kleine negentien graden eerder zwoel aan. Morgen zou het weer aan een opknapbeurt toe zijn en wordt het met een afwisseling van wolkenvelden en opklaringen terug ideaal om de lunch in de buitenlucht te verorberen. Tenzij het GFS gelijk krijgt en er alsnog een buit(tje) komt opduiken. Voor de temperatuur zullen we de middagse picknick ‘buitenshuis’ niet moeten laten, éénentwintig graden moet mits voldoende zon en een binnen de perken blijvende wind best te doen zijn. Zaterdag lijkt mij een mindere dag te zullen worden, althans volgens onze Amerikaanse weerscenaristen die een aantal buien de revue laten passeren en het niet warmer zien worden dan hooguit achttien graden. De weerkaarten van het Met Office zien er daarentegen een stuk positiever uit. Enfin, de zaak zal morgen wellicht een stuk duidelijker worden. Inmiddels komen we aan de achterkant van het front terecht, is het al een tijdje droog en lijkt de zon er in extremis nog iets van te willen maken.
WOENSDAG 8 JUNI 2005 PASCALLEKES
Bij uitzondering komt het ‘frontpaginanieuws’ van de barometer, deze wees tijdens de voormiddag immers een recordhoge luchtdrukwaarde van 1038 hPa aan. Niet alleen goed voor een junirecord maar tevens een verbetering van het all round dagrecord uit 1962 toen de naald op de achtste 1034 ‘Pascallekes’ aanwees. Dat van morgen is er overigens ook al aan want op 9 juni steeg de luchtdruk nooit hoger dan 1028 hPa (eveneens) in 1962 terwijl deze momenteel nog altijd 1034 eenheden bedraagt. Wat Hillegem betreft noteren we een opwaardering van het stationsrecord van dertien juni 1996 met drie millibar. Ook de gemiddelde luchtdruk is met 1036.5 hPa recordhoog en ruim drie eenheden hoger dan wat daags na voornoemde datum werd opgetekend. Dat de zon het weerlaken niet naar zich ging toe trekken zou er nog helemaal aan ontbroken hebben al weet je met stratus en konsoorten echter nooit. Vandaag hadden we daar in elk geval geen of weinig last van, temeer daar een veelal zwakke wind de oosthoek ging opzoeken zodat de Noordzee zich niet met ons weerbeeld kon bemoeien en haar invloed hooguit tot aan het strand beperkt bleef. In het parkje van de Abdij te Vorst was het deze namiddag alvast lekker toeven zij het dat de temperatuur op dat moment nog lang niet haar hoogste waarde had bereikt. Dat gebeurde pas tegen de avond aan toen het kwik even voor zessen een stand van achttien punt drie bereikte. De temperatuur gaat tijdens de komende nacht ongetwijfeld opnieuw de dieperik in. Mogelijk wordt het zelfs nog wat kouder dan de vijf punt drie die ik vanochtend heb opgetekend.