Vrijdag, 16 september 2004
Deze ochtend was de hemel versierd met uitgestrekte Stratocumulusvelden, waarvan de afzonderlijke toefjes mooi contrasteerden met de kleuren van de ochtendlijke hemel erboven. Naarmate de voormiddag vorderde werden deze wolkenvelden geleidelijk opgeruimd en in de plaats werden er stapelwolkjes afgeleverd terwijl hogerop in de atmosfeer dunne vederwolken het alleenrecht voor zich opeisten. De luchtdruk was erg hoog met 1026,6 hPa, maar deze is ondertussen al een paar eenheden gedaald. De zon had het met de aanwezige bewolking minder moeilijk dan gisteren zodat de temperaturen opnieuw naar 20,8 graden konden stijgen. De ochtend was erg fris met 6,8 graden en ook naar deze avond toe is de afkoeling reeds volop bezig al zal het kwik waarschijnlijk niet zo diep meer wegzakken door toedoen van de hoge wolkensluiers die als een deken een deel van de warmte zullen tegenhouden, doch een zachte nacht wordt het zeker niet. Morgen en overmorgen kondigen zich aan als twee mooie nazomerdagen, maar zondag zou het weer de sombere richting uitgaan met ons weertje.
Vrijdag, 16 september 2005
Het ging er afgelopen nacht erg ruig aan toe toen het aan ex - Nate verbonden koufront over het land trok en onmiddellijk werd gevolgd door de eerder voorspelde inval van polaire lucht. De wind had vanochtend reeds resoluut het noorden opgezocht terwijl er al een aantal post - frontale buien aktief waren verspreid over het land. Eén ervan bereikte Malderen om 6H25 maar duurde uiteindelijk maar een vijftal minuutjes. De rust keerde, wat deze lokatie betreft toch, weer en tegen de middag werden de opklaringen steeds breder waardoor het er erg fraai uitzag, vooral dan achter glas want met maxima van 18,5 graden was het een stuk minder warm dan we de voorbije dagen gewend zijn en de minima zullen wellicht kort voor middernacht pas bereikt worden vermits het nu met 11,5 graden reeds kouder is dan vanmorgen en het kwik nog steeds met haar steile duikvlucht bezig is. De rest van de namiddag verliep hier droog en erg zonnig maar de buien kwamen vanaf 17H weer opzetten en twee exemplaartjes slaagden er alsnog in om de Malderse pluviometer aan te vullen tot 1,4 mm. Dat het komende nacht her en der mogelijk al kan vriezen, vooral boven zandgronden, is ook niet verwonderlijk omdat de wind die vandaag nog 34 km/h haalde, geleidelijk afzwakt en de stralingskou in de hand zal werken. Er zullen wellicht ook talrijke nevel en mistbanken gewormd worden in het tweede deel van de nacht. Nadien volgen enkele rustige dagen, maar de polaire lucht blijft ons in haar greep houden waardoor de temperaturen in elk geval geen hoge toppen zullen scheren.
Zaterdag, 16 september 2006
De bewolking die gisterenavond kwam opzetten bleek vanochtend reeds gedegradeerd te zijn tot wat verspreide sluiers, waarbij enkel de relatief hoog gebleven minimumtemperatuur van 14,6 graden als 'herinnering' overbleef. Er volgde opnieuw een zeer fraaie zomerse dag waarbij de temperatuur snel oprees tot waarden van 28,7 graden. De wolkenloze hemel was echter niet staalblauw en de zichtbaarheden waren ook beperkt door een melkachtige nevel die zich in de erg vochtige lucht heeft gevormd en moeilijk optrok door de zeer zwakke, veranderlijke wind die hoogstens 9,7 km/h haalde. De hoogste snelheid werd uit het noordwesten geregistreerd. Verder naar de avond toe verscheen er ook wat meer hoge sluierbewolking die, buiten het opvrolijken van de zonsopgang met een rijk palet van warme kleuren, geen verdere gevolgen met zich meebracht. Het bleef lang aangenaam en zacht buiten al trad er 's avonds meer klammigheid op in de met vocht verzadigde atmosfeer.
Zondag, 16 september 2007
Nog steeds werden we tijdens de ochtenduurtjes geplaagd door laaghangende wolken, maar er schoot nog voldoende ruimte over voor de zon om er nog een redelijke nazomerdag van te kunnen maken. Naar de middag toe nam de bewolking iets af en kregen we vooral Stratocumulusvelden te zien waarvan de componenten nauwelijks aan elkaar aansloten en op deze manier een voortdurend op en afgaande zon opleverden, temeer daar de wolkenvelden opvallend snel aan de hemel voortjoegen. De windsnelheid was ook op de begane grond erg hoog met maximaal 30,6 km/h uit het zuidwesten. Na de middag nam de Stratocumulus verder af in betekenis en kregen we meer stapelwolkjes te zien, en ondanks het feit dat er tijdelijk nog een paar erg dreigende wolkenluchten kwamen opzetten, bleef het droog. De temperatuur liep ondertussen geleidelijk op van de 12,7 graden in de ochtend naar aangename maxima van 23,3 graden. We evolueerden naar de avond toe weer naar een heldere hemel die weer voor de nodige afkoeling zorgt al blijven de temperaturen nog lang op een redelijk niveau. De dag wordt vervolgens in rustige en droge omstandigheden afgesloten.
Dinsdag, 16 september 2008
De opklaringen die gisterenavond als bij verrassing kwamen aanzetten, hebben zich de hele nacht kunnen in stand houden waardoor we deze dag onder een open hemel konden aanvatten. Bij het eerste ochtendgloren was er enkel een beetje Cirrostratusbewolking te zien in het westen en een paar Stratocumulusbanken die zich eveneens in die richting ophielden. De temperaturen zijn hierbij opnieuw vrij laag uitgekomen met 6,8 graden als minimum. Het begin van de voormiddag werd eveneens door deze bewolking gekenmerkt, maar de Stratocumulus loste geleidelijk op waardoor we vervolgens urenlang konden genieten van een heldere hemel waarin enkel de eerdergenoemde Cirrostratus te zien was die zich geleidelijk verder uitbreidde vanuit het westen. Voor de zon was het ontbreken van (echte) bewolking een ideale gelegenheid om ons een flinke portie extra warmte te toe te zenden, terwijl de noordoostelijke wind goed meewerkte door haar snelheden te beperken tot 17,7 km/h. Zo konden we nog een vrij aangename 19,4 graden optekenen. Tijdens de namiddag ontstonden er stapelwolkjes die in tegenstelling tot gisteren erg scherp afgelijnd waren en een echte zomerse indruk gaven, maar deze namen snel toe in aantal waardoor er voor zonneschijn niet veel ruimte meer overbleef. Zeker niet wanneer een deel ervan zich ging uitspreiden tot Stratocumulus en alles op den duur overging in een vormeloos Stratusdek. Hiermee zaten we voor de rest van de namiddag en avond opgescheept en ook na zonsondergang gaf het wolkendek geen krimp meer. Op de temperaturen had dit echter een gunstig effekt: de afkoeling verliep langzamer en de minima zullen morgenvroeg wellicht een stuk hoger zijn. Het neerslagtotaal van vandaag zat eerder aan de lage kant met 0,0 mm.
Woensdag, 16 september 2009
Samen met andermaal erg zachte luchtmassa's zijn er afgelopen nacht opnieuw uitgestrekte wolkenvelden komen opzetten. Het logische gevolg was een betrokken hemel bij zachte minima van 14,7 graden. Wel was het droog en zou er overdag geen verse neerslag meer vallen. Hiermee was bijna alles echter al gezegd over deze dag, want de eerdergenoemde wolkenvelden bestonden uit Stratus, en dit is niet meteen de wolkensoort die bij gevarieerd en/of boeiend weer hoort. Het bleef dus de hele tijd grijs waarbij donkere en iets minder donkere tinten elkaar afwisselden. Dit was het gevolg van de Stratus fractus die ertussen gemengd leek te zitten. Hoe somber dit ook mag lijken, de wolkenvelden hoorden bij een indrukwekkend onweersgebied dat zich in de buurt van Sicilië ophield en verbonden was met een depressie. Dit verklaart ook het noordoostelijke stromingspatroon waar we al een tijdje mee te maken hebben. De opklaringen waren op hun beurt echter niet ver af en zorgden in het noordwesten van Nederland voor een aangenaam zomers weertype. Ze kwamen langzaam onze kant op en zo zagen we in het tweede deel van de namiddag alsnog een paar gaatjes verschijnen in het ondertussen in Stratocumulus overgegane wolkendek. Voor het kwik was dit echter boter aan de galg want het bleef met maxima van 19,1 graden een stuk frisser dan een hondertal kilometer ten noordwesten van ons. Gelukkig bleef het droog en was de wind overdag niet al te krachtig. Naar de avond toe werd de bewolking opnieuw dikker en verdwenen de schaarse opklaringen die overigens minder dan 1 minuut zonneschijn toelieten. Wel bleef het opvallend zacht tot ronduit warm bij temperaturen die de hele avond rond 18 graden bleven schommelen. Na zonsondergang vielen er een paar verdwaalde regendruppels terwijl de noordoostenwind aanwakkerde tot 30,6 km/h, maar deze konden het neerslagtotaal van 0,0 mm niet meer verder aanvullen.
Donderdag, 16 september 2010
Ondanks de plotse regenbui van gisterenavond was het vanochtend weer helder en rustig terwijl er in het noorden wat Cirrusveldjes hingen. Later kwam er vanuit het zuiden Cirrus bewolking opzetten en werden er Cumulus wolkjes gevormd, en in de late namiddag werden ze aangevuld door Altocumulusveldjes tijdens de rit naar Matsumoto. Daar werds het naar de avond toe weer helder waarna we weer konden genieten van een aangenaam warme zomerse avond.
Vrijdag, 16 september 2011
Ondanks de heldere hemel is het afgelopen nacht niet veel verder afgekoeld en kwamen we er dus vanaf met minima van 9,8 graden. Daar zaten wellicht de invloedsperikelen van een naderende regenzone voor iets tussen, die enerzijds de luchtlagen door elkaar begon te mengen en anderzijds een teugje subtropische lucht met zich op sleeptouw nam. Tegen zonsopgang zagen we dan inderdaad Cirrus en Altocumulus bewolking opdoemen vanuit het westen. Deze laatste oogde erg zomers aangezien het om de castellanus- en floccus varianten ging die je meestal op het einde van een zomerse warmtegolf te zien krijgt. En ze hadden ook nog eens een aantrekkelijk uiterlijk dankzij de warme oranje kleurentinten bij zonsopgang. De bewolking gaf aan dat de lucht onstabiel was en tijdens de namiddag kwam het dan ook tot regen- en onweersbuien die verspreid in het land huis hielden. Vooral na 15H was er flink wat buiigheid al bleef Malderen grotendeels buiten schot met slechts een kortdurend regenbuitje tijdens de late namiddag. Daarna volgde een kluwen van Stratocumulus castellanus en Cumulus congestuswolken die erg dicht op elkaar zaten en nog steeds een onstabiele indruk wekten. Het koufront waar dit alles bij hoort was echter al lang de deur uit en het begon enigszins af te koelen terwijl de lucht een melkachtige waas kreeg. De maxima werden voor het front uit bereikt en waren nog zo slecht niet met 21,3 graden. De wind was overwegend zwak op een enkele zucht van 20,9 km/h uit het oosten na en de buiige schermutselingen bleken uiteindelijk goed te zijn voor een dagtotaal van 0,2 mm. Na zonsondergang klaarde het grotendeels uit vanuit het zuid- zuidwesten waardoor deze dag onder de schittering van de sterren ten einde liep.
Zondag, 16 september 2012
We begonnen de dag onder een diepblauwe zomerhemel en het was door de opklaringen erg koel vanochtend bij minima van 7,8 graden. Geen wolkje viel er te bespeuren, maar toch was het slechte weer slechts een paar tientallen kilometers van ons verwijderd want het westen van het land werd getroffen door hardnekkige wolkenvelden die een heel eind het binnenland introkken. Dit was zelfs in Malderen te merken want af en toe wisten er kleine wolkenflarden tot hier door te dringen die al oplossend naar het oosten trokken. In het westen was tegen de middag ook wat Cirrusbewolking te zien die zich geleidelijk uitbreidde al was deze onschuldig. Er stak een zacht en droog briesje op dat snelheden tot 25,7 km/h uit het west- zuidwesten haalde terwijl het aangenaam warm werd met maxima van 23,7 graden. Tijdens de avond verscheen er in het westen wat Stratocumulus bewolking terwijl de sluierbewolking dikker werd. Het bleef echter droog zodat we met een neerslagtotaal van 0,0 mm konden afsluiten in een avond die opvallend zacht verliep.
Maandag, 16 september 2013
Terwijl het tweede deel van de nacht werd gekenmerkt door stevige windvlagen en nog wat lichte regen, zagen we het daglicht vanochtend weerkeren onder een vriendelijk ogende, blauwe lucht. We bevonden ons in polaire luchtmassa's al bleven de minima nog ruim boven de tien graden door de bewolking en de nog niet volledig weggeblazen restanten van de subtropische lucht die hier en daar nog tussen de bomen en gebouwen zijn blijven plakken. De lucht was uitzonderlijk helder waardoor de zon al snel veel kracht had en het warmde op deze manier nog vlot op tot ... graden. Vooral achter glas of op beschutte plaatsen deed het zomers aan zolang we de wind maar wisten te mijden die door merg en been sneed en het grootste deel van de dag wild tekeer ging uit westelijke tot west- zuidwestelijke richtingen. Rond de middag kregen we in Londerzeel een buitje met 30 regendruppels te verwerken: niet veel bijzonders op het eerste zicht maar het feit dat dit de enige bui was die boven Vlaanderen hing en het net in Londerzeel gebeurde maakte dit toch tot een bijzondere gebeurtenis. Daarna werd het weer droog en konden we genieten van prachtige contrasten in een schitterende met stapelwolkjes versierde, diepblauwe hemel. Het leek alsof we geen buien meer te verwachten hadden, maar wie goed keek kon in het westen Cirrus densus bewolking zien hangen: de toppen van actieve regen- en onweersbuien die het land binnentrokken. Met de krachtige westelijke stroming waren deze buien in een mum van tijd hier en voorafgegaan door een korte periode van windstilte en plotse rukwinden daarop begon het voor korte tijd te stortregenen. De neerslag was echter van korte duur en meer dan 0,4 mm vonden we uiteindelijk niet in de pluviometer. De hemel zag er nu ineens heel anders uit: de onschuldige stapelwolkjes maakten plaats voor imposante buienluchten en in de opklaringen ontstond een kluwen van stapelwolken, Stratocumulusvelden, Cirrus densus, Altocumulusvelden en alles wat erbij hoorde inclusief regenbogen en warme kleuren bij zonsondergang. Kortom: het mechanisme van onze fototoestellen werd zwaar op de proef gesteld en ook de thermometers kregen het flink te verduren want het koelde bliksemsnel af en de zon was nog niet onder of we zaten al beneden 10 graden. Gelukkig is de wind tijdens de bui als bij toverslag weggevallen om daarna niet meer terug te komen. De rest van de avond verliep op nog een kort buitje met 25 druppels na rustig, droog en uitermate kil bij minima die pas tegen middernacht bereikt werden met 8,1 graden.
Dinsdag, 16 september 2014
(Zweden) De opklaringen waren in deze koele ochtend breed, maar helder was het niet meer want er hing wat Cirrus bewolking terwijl de condensatiestrepen van vliegtuigen niet meer oplosten. Er werd ook al snel Cumulusbewolking gevormd, al bleef het bij de mooiweersvariant. Bij het opstijgen richting Brussel hing de Cumulusbewolking er nog steeds (15H45) en kwamen we al snel in een gebied met Cirrus spissatus bewolking terecht ten zuiden van Stockholm. Eens we de zeeëngte naar Denemarken overstaken, kregen we ook Altocumulus en Stratocumulus castellanus te zien in een onstabiel ogende atmosfeer. Daarna volgden er opklaringen en vervolgens kwamen we boven uitgestrekte Stratocumulusvelden terecht. Deze werden na een tijdje echter gevolgd door opklaringen en stapelwolken die zich gedeeltelijk tot Stratocumulus uitspreidden. Naarmate we België naderden, werden de stapelwolken groter en dreigender, maar eens we Antwerpen passeerden werden ze terug kleiner waardoor we zelfs in een vliegtuig op enkele duizenden meters hoogte dat typische Londerzeel- gevoel konden ervaren. Bij de landing waren er enkel nog een aantal flinke stapelwolken te zien die zich in een zeer nevelige atmosfeer hadden gevormd en hier en daar wat uitspreiding tot Stratocumulus vertoonden. In vergelijking met Stockholm was het er een stuk warmer (tot 26,1 graden) en ook in de schaduw voelde het comfortabel aan. Dit bleef in Londerzeel eveneens het geval, al koelde het toch nog verrassend snel af eens de zon onder was in een ondertussen weer heldere maar nevelige hemel. Neerslag is er ondanks de stapelwolken niet gevallen zodat we deze eerste dag in eigen land met 0,0 mm
konden afsluiten.
Woensdag, 16 september 2015
De wind was vanochtend een stuk minder brutaal, en het was erg zacht met minima van 11,4 graden. Toch betekende dit geen stormloop op het laatste barbecue materiaal dat misschien hier en daar nog in de winkeletalages is blijven liggen, want striemende regenvlagen zorgden ervoor dat het herfstgevoel er diep in zat. Tegen zonsopgang klaarde het eventjes op toen we tussen twee zeer actieve regengebieden in kwamen te zitten en kwam er een schuchter herfstzonnetje tevoorschijn. Na korte tijd was dat zonnetje weer verdwenen achter Altostratusbewolking met Stratocumulus eronder waarna er terug regen volgde. deze was erg buiig van karakter en plaatselijk werd ook onweer waargenomen. De volledig betrokken hemel deed echter eerder aan een egale regenzone dan aan een gebied met afzonderlijke buien denken, en fotografisch was er dan ook weinig interessants aan. Dit veranderde later in de namiddag vrij plots toen het vanuit het zuidwesten opklaarde en we de massieve buienwolken konden zien wegtrekken met dikwijls fraaie regenbogen eronder. De lucht erboven kleurde diepblauw terwijl de contrasten en zichtbaarheden uitstekend waren. Tijdens de avond bleef het in Malderen droog, al zagen we steeds Cirrus densus en Cumulus congestus bewolking hangen die liet vermoeden dat de buien nooit ver uit de buurt waren. Het bleef erg winderig met vlagerige stoten uit zuidwestelijke richtingen. Overdag kregen we echter vooral met zuidoostelijke winden te maken terwijl we vanochtend nog in een oostelijke stroming zaten toen het zwaartepunt van de depressie nog ten zuiden van ons lag. De aangevoerde lucht was vrij zacht waardoor we toch nog maxima van 19,9 graden haalden ondanks het grillige en herfstachtige karakter van het weer. We sloten af met een erg royaal neerslagtotaal van 7,9 mm.
Zaterdag, 17 september 2016
Tijdens het tweede deel van de nacht kregen we dan toch nog met de buien te maken die gisteren over het westen van het land actief waren. Dit leverde ons 5,5 mm neerslag op terwijl het door de bewolking niet kouder dan 15,5 graden is geworden. Tegen de ochtend was het alweer droog maar zag het er nog dreigend uit met Cumulus fractus en Cumulus congestus bewolking waartussen ook redelijk wat Stratocumulus te zien was. Toch zou het niet meer tot buien komen want de stapelwolken werden kleiner en schaarser terwijl er uiteindelijk alleen maar onschuldige Stratocumulusveldjes overtrokken. Tussendoor was er ruimte voor opklaringen waardoor het bij een vriendelijk zonnetje en een zwak west- noordwestelijk briesje kon opwarmen tot 22,3 graden. Tijdens de late namiddag kwam de nadruk terug meer op stapelwolken te liggen maar veel verder dan de Cumulus mediocris variant kwam het niet terwijl het nog behoorlijk warm aanvoelde in de zon. In de hogere luchtlagen zagen we ondertussen wat Cirrus en Cirrostratus voorbij drijven al had ook dit geen verdere gevolgen. Door het ontbreken van een (goed voelbare) wind bleef het lang aangenaam toeven in de buitenlucht al begon er na zonsondergang toch een zekere chill in de lucht te komen. We zagen het laatste daglicht wegebben in rustgevende, zachte kleuren in een ongeveer 4/8 bewolkte hemel met Stratocumulusveldjes terwijl de stapelwolken weer waren opgelost.
Vrijdag, 16 september 2016
Wie er vroeg genoeg bij was, kon vanochtend nog genieten van brede opklaringen terwijl het was afgekoeld tot aangename minima van 15,2 graden. De resterende bewolking bestond uit dichte Cirrusplakken die hier en daar overgingen in Altostratus en een erg chaotische indruk maakten. Het zag er naar uit dat we een tamelijk vriendelijke en zonnige nazomerdag tegemoet gingen, doch op geringe hoogte werden er Stratus fractus wolkjes gevormd die zeer snel talrijker werden. Voor we doorhadden wat er gebeurde, waren deze samengeklit tot een vormeloze massa Stratus bewolking die het ganse luchtruim bedekte. Samen met de veel koelere lucht die ondertussen over ons is uitgestroomd zorgde dit waarempel voor een herfstsfeertje. Maar het bleek van korte duur te zijn, want de Stratusbewolking loste weer op en we kregen nu een diepblauwe hemel te zien met hier en daar weer dezelfde dichte Cirrus plakken als vanochtend welke plaatselijk overgingen in Altostratus. Hier en daar was nog wat Cumulus fractus te zien die overging in Cumuluswolkjes terwijl de zon het voor de rest weer voor het zeggen had. Wel stond er nu een koel zuidwestelijk briesje en haalden we dan ook lang niet dezelfde temperaturen meer als we ondertussen gewoon waren geworden. Naar de middag toe werden er geleidelijk weer stapelwolken gevormd die plaatselijk flink opbolden, al is er van de voorspelde buien niets meer terechtgekomen in Malderen. Het werd vriendelijk nazomerweer waarbij we maxima van 21,3 graden haalden bij een zwak zuidoostelijk briesje. Tegen de avond zagen we de bewolking echter dikker worden in het westen en kregen we met een paar pittige buienlijnen te maken die vooral het westen van het land aandeden. Kort na zonsondergang zagen we deze buien langzaam in de richting van Malderen bewegen, maar deze slaagden er niet meer in om ons voor middernacht te bereiken waardoor we alsnog met een neerslagtotaal van 0,0 mm afsloten. Wel konden ze nog een duwtje geven aan de windvaantjes die nu opeens naar het zuidwesten zijn gaan wijzen.
Zaterdag, 16 september 2017
De dag maakte een zeer fraaie en veelbelovende start met veel zonneschijn, een diepblauwe hemel en een prachtig bedauwde omgeving. De minima zijn hierbij uitgekomen op een frisse 6,4 graden. Veelbelovend bleek echter vooral voor de regenliefhebbers van toepassing te zijn want aan de kust was het reeds grijs, kil en guur terwijl de bewolking van deze buienlijn al snel het binnenland introk waarbij ze Malderen zeker niet ontzag. Het weersveerloop hier was niet helemaal duidelijk wegens afwezigheid maar aan de Belgische kust kon men op dat moment genieten van drogere perioden en opklaringen die tijdens de namiddag langzaam binnentrokken vanuit het noordwesten. Helemaal stabiel werd het hier overigens niet want er waren nog steeds flinke Cumulonimbuswolken te zien boven zee. Uniek bij dit wisselvallige weertype en op deze lokatie was het bijna ontbreken van de wind waardoor de terrasjes toch nog af en toe een extra bezoeker wisten te strikken, zeker tijdens de momenten dat de zon er door kwam en het kwik de 16,1 graden nog net aantikte. De rest van de dag verliep in rustige en droge omstandigheden terwijl de bewolking meestal uit Cumulus, Cirrus densus en Stratocumulus bestond. Ook voor de avond was dit het geval al moesten we wel met erg lage temperaturen rekening houden onder de opklaringen en in de nog steeds polaire luchtmassa's. Het neerslagtotaal in Malderen voor vandaag is bij dit alles onbekend.
Zondag, 16 september 2018
Er dreven nog steeds velden Cirrus en Cirrostratus voorbij die voor een sfeervolle zonsopgang zorgden, zeker met de nevel erbij. Daar moesten we wel frisse minima van 9,0 graden voor incasseren. Maar die waren snel vergeten toen het kwik weer hogere sferen ging opzoeken en de zon zich ten volle kon uitleven ondanks de wolkenvelden. Hierbij was te zien hoe in het noordwesten rijen Altocumulus castellanus te zien waren terwijl deze bewolking elders aan het luchtruim ontbrak. We haalden maxima van 24,4 graden en er stond een zachte bries uit zuidwestelijke richtingen. Kort voor zonsondergang klaarde het opeens uit vanuit het noordwesten en ging de zon flink steken in een diepblauwe hemel geflankeerd met nog enkele velden Altocumulus castellanus. De dichte Cirrostratusbewolking hing nu in het zuidoosten en dit zorgde voor een prachtige zonsondergang toen ze met oranje licht werd aangeschenen. We zouden er haast het neerslagtotaal van vergeten op te tekenen, maar de weergoden zijn het opnieuw vergeten aan te vullen zodat we met 0,0 mm eindigden.
Maandag, 16 september 2019
De bewolking is tijdens de nacht verder opgerukt en er zijn tijdens de vroege ochtend zelfs een paar regendruppels gevallen. Door de bewolking is het nog vrij zacht gebleven met minima van 10,9 graden en dit ondanks de koufront passage. Tijdens de voormiddag werd de bewolking weer dunner en konden we een paar flitsen zonlicht meepikken. Maar dan pakte de bewolking zich samen en leek er een kleine zondvloed in aantocht te zijn. Het zag er allemaal echter dreigender uit dan het was want er volgde alleen wat niet meetbare motregen. Daarna werd de lucht weer lichter vanuit het noorden maar de zon kregen we vrijwel niet meer te zien want Stratus en Altostratus bleven overheersen. Het was lang niet zomers meer met maxima van 17,5 graden al was de noordwestenwind zwak en voelde het ook niet bepaald koud aan. Daar waar er tijdens de ochtend en overdag nog wat struktuur in de wolken te zien was, werd het naar de avond toe steeds egaler en somberder en ook rustiger want het werd reeds lang voor zonsondergang volledig windstil. Neerslag is ondanks de verdwaalde druppels nog steeds de grote afwezige met 0,0 mm.
Woensdag, 16 september 2020
Net als de voorbije dagen was de omgeving flink bedauwd en in gouden nevelslierten getooid bij minima die verrassend laag waren met 14,4 graden tegenover de maxima die we gisteren noteerden en vandaag weer mogen verwachten. Welgekomen koelte dus al was het nogal klammig en maakte de zon er al snel komaf mee tijdens de voormiddag. Er zaten echter kapers op de kust en deze waren zichtbaar in de vorm van Cirrus en Altocumulusvelden die onstabiliteit verraadden en de aanloop naar een ander weertype. Na een tijdje zagen we de wind ook naar het noorden tot noordoosten krimpen en op de satellietbeelden waren Stratusvelden te zien die vanuit het noorden Nederland bereikten. Het duurde niet lang of er stegen klaagzangen op uit die richting terwijl we in Vlaanderen met een heel ander beeld te maken hadden. Daar bleef de bewolking er hoogzomers uitzien met Cumuluswolken, onweersverklikkers in allerlei vormen en maten en een zachte lichtinval die alleen qua kleur al warmte uitstraalde. Maar toch drong de koelte vanuit het noorden ook al snel hier door want de drukkende hitte van gisteren maakte nu plaats voor een veel luchtiger weertype waarin we letterlijk en figuurlijk konden herademen. Op sommige momenten was de wind wel nogal vlagerig dus wie zich aan een barbecue waagde mocht al snel in heel de straat brandjes gaan blussen. De Stratusvelden bereikten op het einde van de namiddag ook Vlaanderen maar waren ondertussen zodanig uitgedund dat ze transformeerden tot Stratocmulusvelden en daar zat nog meer dan genoeg ruimte in voor opklaringen. Uiteindelijk overtrok het hier zelfs niet zoals in Nederland en de maxima mochten er zeker nog wezen met 28,0 graden. Alle bewolking loste tijdens de avond zelfs op en door de wind was er nu ook veel minder sprake van klammigheid. Omstreeks 20H leek het echter alsof een andere luchtsoort ons bereikte en maakte de vlagerige noordenwind opeens plaats voor een gierende stormwind die de omgeving en de uitgedroogde natuur liet kraken en piepen dat het een lieve lust was. De herfst leek nu wel echt in het land al bleef het wel droog en zagen we nog steeds geen bewolking verschijnen. En dus verscheen er ook nog niets in de pluviometer buiten de vertrouwde 0,0 mm als dagtotaal.