De Grote Smog van Londen in december 1952 uitgelegd.

Op deze oersaaie grijze kille dag wil ik jullie Weerwoorders laten weten dat dagen zoals deze vroeger ook niet alleen deprimerend waren/zijn, het was zeer vaak ook zeer slecht voor de volksgezondheid.

In de Jaren 1850-2000 gebeurde het vaker dat grijze windstille dagen als deze tot (zeer dichte) mistvorming leidde en in ergere gevallen zelfs tot smog.

Die smog ontstond toendertijd vooral doordat men toendertijd veel steen/bruinkool stookte als het koud, kil weer was. Ook omdat voertuigen toendertijd meer schadelijke stoffen uitstootten dan nu (zwavel, roet, fijnstof, benzeen etc.). 

In Londen was het zo dat er zich op 4 december 1952 een sterk hogedrukgebied zich boven de stad vestigde (die dan tot 9 december 1952 bleef hangen). Doordat iedereen toen hun huizen met steenkool verwarmde zorgde dat inversiehoog (met windstil koud weer) ervoor dat die vuile afvalstoffen van de verbrande steenkool in de grote metropool bleef hangen. 

Doordat dat inversiehoog daar t/m 9 december 1952 bleef hangen kwamen er steeds meer vuile afvalstoffen in de stadslucht terecht. Het zicht werd in de ergste gevallen gereduceerd tot slechts 1 meter, daardoor kwam het openbare leven grotendeels stil te liggen. Fatsoenlijk autorijden werd onmogelijk, zelfs wandelen werd heel gevaarlijk want men zag helemaal niets (geen wegen, geen gebouwen, zelfs de stoep was niet altijd zichtbaar).

Nog erger was dat die smog zo ‘kleverig’ was dat het ook in binnenruimtes drong, hierdoor werden ook (bijna) alle binnenevenementen afgelast (bioscopen, concerten etc.). Zelfs in de woningen van vele mensen zag men bijna niets meer door die ranzige (zwavelachtige gele) smog.

Gelukkig drongen de ontstaande Westenwinden (het hoog werd door een fors Scandilaag naar het Zuiden geduwd) op 10 december 1952 de smog weg uit de stad en kon het openbare leven weer worden hervat.

Waarschijnlijk zich er 12000 directe dodelijke slachtoffers direct te herleiden geweest door de smog waarvan er nog 25000 extra arbeidsongeschikt werden verklaard door de smog en nog ca. 100000 meer hadden op andere manieren schade overgehouden aan de smog.

Vier jaar later in 1956 keurde het Britse Parlement vanwege deze ramp de Clear Air Act goed, een eerste babystap naar een beter milieu.

Ik hoop dat dit verhaal duidelijk maakt dat dagen zoals deze naast depressief makend ook nog een slecht zijn voor de volksgezondheid.