Ik beken, ik doe eraan mee. Ik kan me niet echt heugen dat we, juist rondom kerst, zó heen en weer geslingerd werden tussen hoop en vrees. Er zijn tientallen jaren geweest dat er in de verste verten geen begin van een spoor van een kans op winter was - en dat is dit jaar wel anders.
Dan heb ik het niet over eind 1996. Wetterzentrale bestond al, en de kaarten downloadde ik met mijn 56K6 modem (pieeeeep kraak kraak kraak bzzz bzzzz) in mijn steenkoude, onverwarmde ateliertje op de bovenverdieping in Rotterdam, waar ik toen woonde. IJs op de ruiten en zo. Dat was de laatste keer dat het echt allemaal klopte (hoewel december 2009 en 2010 ook niet verkeerd waren)
Wat er de komende dagen ook gebeurt (ik gok toch op een deceptie, maar dat is jaren training) feit blijft dat de kaartenkijkerij dezer dagen leuker is dan lang het geval is geweest. Want in veel (niet alle) oplossingen komt er toch een boel kou het Europese continent op. Scandinavië bibbert. Ik zie de oceaan knetterstoned een beetje glazig voor zich uit staren, en het verder wel best vinden. Omdat het moet, vuurt hij af en toe wat lauwe, natte depressies op het continent af (en daar hebben wij dan last van) maar die stoten hun neus dan weer op een, in principe, geblokkeerd patroon. En een buts kou.
Nu ligt het én te noordelijk en te oostelijk allemaal. Balkanvegen dreigen of zijn bezig. Maar ergens deze winter zal de hele boel opschuiven. Dan is het bingo.
Zegt mijn grote teen én de mol, die net verbaasd kwam vragen waarom de grond zo hard is. Want vergeet niet te genieten: ik stond net in de tuin, en de kerstlampjes worden gereflecteerd door ontelbare ijskristallen. Als ik loop hoor ik 'krak krak'.
Zie het als de prelude op het Betere Werk. Houd moed!
Edit: kwijlkaartje van oudejaarsnacht 1996. Ik stond op het balkon. De lucht was werkelijk bruut koud en droog.
