(Groot!) Tekst- en fotoverslag sneeuwbezoek Hoge Venen (B / D)

De wekkers gingen vroeg in Wezep en Barendrecht vanochtend. Iets voor 04.00u vanochtend zat ik in de auto in zuidelijke richting. Op de parkeerplaats van Stein stapte weerman Ed Aldus over in mijn auto. Via de A2 zijn we verder gereden in zuidelijke richting met als doel het bezoeken van de sneeuwrijke Hoge Venen. Bij Eijsden gingen we de grens over, via het altijd spannende knooppunt Cheratte reden we de E42 op in oostelijke richting. Enkele jaren terug toen ik dezelfde route aflegde, lag de sneeuwgrens een stuk lager en waren de eerste sneeuwresten al bij het knooppunt te vinden. Deze keer duurde het opmerkelijk genoeg een stuk langer. Ed had een appje op zijn iPhone geinstalleerd waarmee we de hoogte konden aflezen middels GPS. We gingen steeds hoger, 200 meter, 300 meter, 400 meter. Maar steeds geen sneeuw. Oké, het was dan nog flink donker en dat maakte het turen naar buiten ook wat moeilijker, maar er was overduidelijk nog geen sneeuw na Eupen. Zou het goed komen? Pas vanaf ±450-500 meter waren de eerste sneeuwresten in de bermen te zien. Vanaf ±550-600 meter werd het echt wittig. Maar de echte sneeuwpret werd (in het donker) pas echt goed zichtbaar voor ons vanaf ±600 meter hoogte. Er was dan ook wel stiekem wat euforie toen we éindelijk de bomen vol met sneeuw zagen langs de weg. Gelukkig, we zijn niet voor niets gaan rijden!

Iets na 07.00u kwamen we aan bij Baraque Michel. Nadat ik mijzelf eerst bijna volledig vastreed met de auto op wat ik dacht dat een parkeerplaats was, konden we de auto parkeren bij de bekende parkeerplaats.

Bij het uitstappen uit de auto rook het naar verse broodjes. De bakkerij was al geopend, een verse croissant en twee bakjes warme chocolademelk leverde de bakkerij weer wat omzet op. Ik probeerde nog wat informatie los te peuteren over de sneeuwval van afgelopen nacht. In mijn beste Duits vroeg ik hoeveel er vannacht vers bijgevallen was aan sneeuw. Volgens de verkoopster was er misschien twee centimeter bijgevallen vannacht, voor de rest was het enkel regen. Achteraf denken we dat ze het niet bij het juist eind had. De sneeuwgrens lag rond de 550 meter en wellicht dat zij in een lager gelegen gebied woont. Daar heeft het ongetwijfeld flink geregend vannacht, maar op de parkeerplaats was dermate veel sneeuw bijgekomen dat de sneeuwschuiver al behoorlijk druk in de weer was rond 07.00u. We schatten zelf dat er toch wel minstens 10 centimeter bij gekomen is vannacht boven de 600 meter.  

We zijn toen het licht werd een rondje gaan lopen in het voor velen bekende gebied rond Baraque Michel. Ed kwam woorden te kort, want hij waande zichzelf als een kind in een snoepwinkel. Waar hij normaal veelal vogels fotografeert, werd hij nu geconfronteerd met onvervalst winterpracht. Hij wilde heel graag mooie dennenbomen met sneeuw op de foto zetten. Nou, dat is wel gelukt hoor! Wat een fantastische winterochtend. Bomen vol met sneeuw. Hele zware sneeuw ook. Je zakte er diep in weg met je voeten en als je het met je handen oppakte klonterde het volop aan elkaar. Krakend door de verse sneeuw bovenop de sneeuw van gisteren liepen we ons rondje.

Eerst was het vrij rustig, naarmate we weer dichterbij de parkeerplaats kwamen werd het drukker en drukker. Na 2,5 uur rond Baraque Michel te hebben rondgedwaald zijn we weer naar de auto gegaan. Ondertussen voltrok zich op de parkeerplaats een - in mijn ogen - parkeerinfarct: alle parkeerplekken vol, tientallen auto's die het parkeerterrein op willen vanaf de doorgaande weg. Ondertussen liep het 'rondje' op de parkeerplaats haast vol en ontstond er bijna een gridlock. Ik stapte met wat gezucht maar uit de auto om wat minder nadenkende automobilisten te vragen wat slimmere posities in te nemen om te wachten op een vrije parkeerplek, zodat op zijn minst de mensen die de parkeerplaats wilden verlaten de gelegenheid hadden om er vanaf te komen. Al met al duurde het 15 minuten voordat we van de parkeerplaats af waren. Pro tip voor de volgende keer: je auto zo dicht mogelijk bij de uitgang parkeren als je als eerste aankomt. Op de toegangswegen naar Mont Rigi en de omliggende bekende gebieden stonden er inmiddels kilometers lang auto's in de berm geparkeerd. De politie was ondertussen al enkele foutparkeerders aan het voorzien van een gele sticker op de auto. Aan een kant van de weg mocht geparkeerd worden in de berm, aan de andere kant was dat verboden (duidelijk aangegeven), maar daar gaf dus niet iedereen gehoor aan.

Via Sourbrodt, Elsenborn, Wirtzfeld en Büllingen reden we in de richting van de grens met Duitsland. We maakten nog even een tussenstop bij de rotonde vlaknaast de grensovergang bij hotel restaurant Schröder (bij de N632 / N626 / B265). Na daar ook wat foto's gemaakt te hebben zijn we nog even doorgereden naar het dichtbij gelegen Weißer Stein. Ook daar stonden in de bermen langs de toegangswegen honderden auto's geparkeerd. We gokten er toch op dat er misschien een plekje op de parkeerplaats vrij was. Tot onze verbazing wuifden de verkeersregelaars van de gemeente daar ons wel de parkeerplaats op met nog twee andere auto's. Wat een geluk, scheelt weer iets lopen.

Vanaf de uitkijktoren van Weißer Stein had je prachtig zicht op de grensregio met aan de ene kant België en aan de andere kant Duitsland. In de verte waren wat opklaringen, bij ons bleef het veelal bewolkt. In tegenstelling tot Mont Rigi waar vooral Belgen en Nederlanders waren, stond het bij de Weißer Stein vol met Duitsers. We hebben geen enkele andere Nederlander gespot. Desondanks was het er ook erg (gezellig) druk. Het mocht de pret niet drukken. We hebben nog even een kijkje genomen bij het weerstation van Donnerwetter. Een mooie opstelling, niet helemaal representatief denk ik gezien de aanwezigheid van bomen dichtbij (zeker niet voor de windmetingen), maar leuk om deze sneeuwreis mee af te sluiten.

De terugreis verliep via Hellenthal, Monschau, Roetgen en Aachen. Een interessante route, waarbij je ook grote hoogteverschillen meepakt. Vooral Monschau was erg indrukwekkend, waar je eerst op 'grote' hoogte rijdt, vervolgens heel snel daalt naar een groen landschap. Daarna ga je weer heel steil omhoog om heel snel de sneeuw weer te begroeten. Erg leuk. Ik ga morgen denk ik even kijken of ik wat moois kan maken van de dashcambeelden.

Hieronder de foto's. Veel kijkplezier!   



































Deze sneeuwpoppen in het weiland deed mij denken aan een van de vele tekeningen van Joachim.





Ed flink weggezakt in de sneeuw!



Foto's vlakbij de grensovergang ten oosten van Büllingen:































Vanaf hier de foto's bij Weißer Stein (in Duitsland) met de uitkijktoren vlak naast de grens met België:















Het weerstation van Donnerwetter:





Er werd zelfs een sneeuwbunker gebouwd!