Ik kijk uit naar de lente zo langzamerhand. Nog even doorbijten, dan is het grote lijden weer afgelopen. Dat slome soepkippenweer zijn we gelukkig kwijt, met die grijze meuk. Er zit weer leven in de atmosfeer, dat is al heel wat. Maar het is al met al een troosteloos gedoe. Herkenbaar gevoel, denk ik.