Ik heb net even een kort een kijkje in het archief genomen op 7-2-2021. Het is enerzijds fantastisch om hiernaar terug te kijken, want het was een fantastische dag in een prachtige periode. Anderszijds merk ik dat het terugkijken me wat melancholisch maakt. De huidige winter laat het voelen alsof zoiets volstrekt onmogelijk is geworden en alsof we zoiets nooit meer mee gaan maken. Dit laatste zal uiteraard wel meevallen, want ooit gaat het wel weer eens goed vallen, maar dit 'onmogelijk' gevoel krijg ik er door de huidige winter wel van.
Naast alle prachtige sneeuwfoto's en sneeuwberichten, keek ik ook naar de kaarten en pluimen die we toen voorgeschoteld krijgen. Ergens blijft ook dat toch wel pijn doen: de periode is uiteindelijk niet geworden wat het had kúnnen worden. Volgens de voorspellingen was een Hellmannscore van 70-100 mogelijk, maar uiteindelijk bleven we steken op zo'n 36. En ook met die score van 36 heb ik met volle teugen genoten van af en toe perfect winterweer en op sommige plekken het meest prachtige ijs, maar ergens blijft dus ook het gevoel van de gemiste kans voelbaar.