In de Ardennen. Toen ik de vooruitzichten zag hals over de kop een weekendje geboekt. En dat het de moeite was! Voornamelijk de noordoostelijke helft van de provincie Luik kreeg een mooie laag sneeuw te verwerken in de nacht van vrijdag op zaterdag.
We overnachtten aan de grens met Duitsland in de gemeente Raeren, waar op enkele uren tijd zo een 10cm sneeuw viel bij -2C. Bijna de hele nacht gewandeld in de verse sneeuw die ook op de wegen goed bleef liggen. De dag erop vroeg eruit en de grens overgestoken richting westelijke Eiffel. Daar op enkele heuvels een goeie 20cm van het witte goud. Wat een verademing om dat nog eens mee te maken na bijna 10 jaar zonder echt winterweer in mijn buurt. Gewoon het knerpende geluid van de sneeuw op het voedpad onder mijn voeten deden tranen van geluk opkomen in mijn ooghoeken. Rond 3u ‘s nachts tijdens onze wandeling zelfs gedanst met mijn vriendin terwijl de dikke sneeuwvlokken ons veranderde in sneeuwengelen!
Ja jongens ik weet dat ik hier de afgelopen winters vooral een leeggeperste citroen ben geweest, maar begrijp aub dat dit de meest frustrerende winterseizoenen van mijn leven waren met plotse gaten in sneeuwzones boven mijn hoofd, de eeuwige +1 op de thermometer die “so close, yet so far” dé slagzin van de afgelopen 9 winters werd, met als kers op de taart deze winter die in zijn geheel geen enkele dag met een sneeuwdek heeft opgeleverd.
Ook vorige week ging Nederland zoals gewoonlijk alweer lopen met de tijdelijke sneeuw en was voor mij de maat echt vol.
Dit tripje Ardennen heeft veel goedgemaakt, al blijft sneeuw in eigen regio toch mijn plat préféré. Maar goed de batterij is weer half opgeladen en kan weer met goede moed naar de volgende winter uitkijken!
