De vermoeidheid is het laatste symptoon die blijft hangen. En die is zeer grillig. Ik heb goede dagen, maar dagen dat ik werkelijk niets waard ben en zomaar zou willen verslapen. Alles kost energie en voor alles moet ik dubbel en dik nadenken hoeveel energie dit me gaat kosten en wat de afrekening zal zijn. Het is zo frusterend voor iemand als ik die altijd positief was en bij wijze van spreken dag en nacht actief was; maar op die manier heb ik wel een beetje al mijn reserves opgebruikt. Ik verdraag weinig prikkels en zeker geen drukte. Het is nu gelukkig wel stilletjes aan het beteren, maar de terugvallen kunnen nog altijd bikkelhard zijn. Toch probeer ik positief te blijven en dat is belangrijk. Dag op dag leven. Het is een levensles die je krijgt en het stemt je tot reflecteren. Het leven door een iets andere bril aankijken, maar daarvoor zeker niet slechter... Mijn volgende stap is terug voorzichtig mijn taken als verpleegkundige opnemen. Dat gaat dus nog een hele grote uitdaging worden...
Goede moed, Hein!
