Bij ons in Ursel is de toestand werkelijk d r a m a t i s c h aan het worden en daar niet alleen. De voorbije jaren was de trend al duidelijk en dit jaar slaat echt alles: onze tuin en omgeving is een woestijn aan het worden.
Grote bomen laten bladeren vallen alsof het herfst is, onze beuk is al een vijfde van zijn bladeren kwijt, maar ook esdoorn en zelfs eik zijn vorige week gewoon verbrand. Gras hebben we al lang niet meer, het wordt hier en daar al gewoon zand.
Appels staan verbrand aan de bomen. Onze jonge fruitbomen die er al tien jaar staan, laten het één na één afweten.
Heel veel struiken en vaste planten in de tuin zijn dood of het scheelt niet veel en het is niet alleen bij ons.
Ik leg dagelijks het stuk af naar het werk tussen Ursel en Brugge en overal zie je hetzelfde beeld: heel veel bomen langs de weg, en niet enkel recente aanplant, sterven of zijn al dood. Weilanden zijn geel, bruin of iets ertussen. Er is geen enkele groene weide meer te bespeuren in deze wijde regio en ik hoor en zie dat het in grote delen van West- en Oost-Vlaanderen hetzelfde is. Heel veel maisakkers zijn gewoon kapot: de planten staan er gewoon opgedroogd bij. Je hoort en ziet meer en meer berichten van boeren die hun oogst inploegen omdat het gewoon de moeite niet is te oogsten: alles is kapot van de droogte.
Wij wonen tussen grote bospartijen in Ursel en wij vrezen met de dag meer dat het ook daar eens tot een bosbrand zal komen wat de bossen (veel naaldbomen) staan er werkelijk gortdroog bij.
Grachten, poelen, vijvers: het staat allemaal volledig opgedroogd.
Het neerslagtekort in deze hele regio is immens en de kaartjes kloppen voor geen meter ...
Dit nieuwe klimaat begint vind ik voor onze regio bangelijke vormen aan te nemen.
Geert
....