Septemberonweer: een onverwacht mooie week voor de chaser

Een week geleden begon een reeks van dagen waarbij onweersbuien zorgden voor allerlei fotogenieke taferelen. Het absolute hoogtepunt was er al op dinsdag, toen een betrekkelijk laf buitje ontstond in de buurt van Kortrijk en in een ronddraaiend stroboscoopmonster veranderde bij het ruiken van de grens tussen Oost-Vlaanderen en Zeeuws-Vlaanderen. Paul Begijn en ik bekeken het tafereel bij het dorpje Bath, langs de Westerschelde. Een eerste blik op de bui liet ons 1-2 ontladingen per tien seconden zien, maar dat nam binnen een paar minuten explosief toe tot 1-2 ontladingen per seconde. Het gevaarte werd tijdens het oversteken van de Westerschelde alleen maar mooier, en ik kan zeggen dat ik nog nooit zo blij ben geweest met lichtvervuiling; de structuren aan de zuidoostkant van de supercell behoorden tot de mooiste die ik ooit gezien heb.

De jacht op onweer werd voortgezet in noordoostelijke richting, voor de basis van de bui uit, en we kwamen uit bij de molens van Uppel, Noord-Brabant, waar duidelijk zichtbaar werd dat het snel gedaan zou zijn met het mooiste. De supercell was outflowdominant, en de RFD en FFD waren veranderd in een prachtig gelaagde shelfcloud.





Donderdagavond was het opnieuw raak in het zuiden van het land, en een ritje langs Heusden, 's-Hertogenbosch en Middelbeers met Rick Bekker leverde wat foto's op van enkele CG's en een prachtig oplichtende CB.







Vrijdag werd afgesloten met wat prutsbuitjes die ten gevolge van kustconvergentie ontstonden bij Zeeland, Zuid-Holland en Noord-Holland. Ruud van Kessel en ik beproefden ons geluk op het strand van Langevelderslag, waar één piepkleine bui er drie ontladingen uit wist te persen. Slechts één daarvan wist ik vast te leggen, maar meer was ook niet nodig.

Meer van mijn kiekjes