Die maand had ook vaak sneeuwval en langdurige kou. Dat werd in december afgestraft. Een maand op recordkoers. Totdat we in de nacht van 26/27 december abrupt in winterweer terecht kwamen. Die herinner ik me nog heel goed. Die avond zouden we met vrienden gaan stappen. Het regende stevig maar mijn thermometer bij het raam van mijn slaapkamer begon te kelderen van 8 C naar 5, 4 enz. Toen we na het stappen (ik denk rond 2 uur of zo) weer naar buiten gingen sneeuwde het en de volgende ochtend lag er een laagje sneeuw bij temp rond nul. Die ochtend moest ik werken bij Tref (een kolossale supermarkt) en het dooide weg. Die avond werd het mistig koud bij -3 a -4 C en kwam er precies over Walcheren dikke sneeuwbuien over. Ik werd die ochtend wakker bij zware sneeuwval bij bladstil weer en -3 C.
De hele dag sneeuwde het af en aan (buiige neerslag) bij kwik rond 0 C. Er vormde zich een tapijt van 13-15 cm. Die avond opklaringen en het kwik schoot omlaag met die maandagochtend -11 C. De mist ging niet weg en het bleef de hele dag vriezen. Ik had in mijn herinnering een zaalvoetbaltoernooi en dat vond ik toch heerlijk. Echt zo winters. Als je naar buiten keek een pak sneeuw en mist bij -2 C of zo. Ik ging altijd even naar de uitgang van de sporthal, de kou gaf me een geborgen gevoel. Zo hoorde het, hier was ik thuis.
De dagen erna waren net wel of net geen ijsdagen met een erg koude 31e december. Midden op de dag -3 a -4 C met een sneeuwdek. Ook de eerste dag van het nieuwe jaar vriezend en besneeuwd maar op de eerste schooldag (ik zat H4) roemloze dooi met wat regen en wind. In het opvolgende weekeinde uit het niets een prachtige sneeuwdag en weer vorst. John Bernard sprak de woorden uit dat het Scandinavische hoog van 1030 hPa het wel makkelijk van een dooiaanval zou halen. Nou...helaas. Maar februari maakte veel (alles) goed!