En de principes van Turbo zijn erg mooi:
This approach provides control while keeping the curve C2 continuous. The resulting color map is not “perceptually linear” in the quantitative sense, but it is more smooth than Jet, without introducing false detail.
Zie de plaatjes in de link van Rutger voor het onderscheid: het zit hem voornamelijk in de zogenaamde scherpe grenzen in het Geel bijv. Terwijl je daar een continue overgang bedoelt.
OT; Over het algemeen wil je een zo gelijkmatig verloop in de perceptie zodat een stap in de data over de gehele bereik een vergelijkbare stap in perceptie oplevert (dData / dPercentie = constant). Turbo wijkt daar iets vanaf met die niet-lineaire curve, maar omdat het in elk geval wel vloeiend en symmetrisch gebeurt is het resultaat alsnog wel redelijk makkelijk te interpreteren.
Af en toe is een harde overgang wel te rechtvaardigen, als het maar een betekenis heeft. In de meteorologie is bijvoorbeeld het smeltpunt van water daar voorbeeld van. WZ heeft een sterke stap bij bijvoorbeeld -4°C en 6°C in de dauwpuntkaart die Paul plaatsy. Dat zijn onlogische punten wat mij betreft, en het gebrek aan symmetrie (rond 0°C) maakt ook niet makkelijker.
Deze video over de ontwikkeling van de destijds nieuwe kleurenschalen voor Matplotlib is wel interessant op dit gebied:
Er was destijds een behoorlijke #endtherainbow trend. En met succes, veel wetenschappelijke publicaties doen het tegenwoordig een stuk beter. Een van de meest in het oog springende daarvan was de detectie door LIGO van de fuserende zwarte gaten.
Over het algemeen loopt de meteorologie heel erg ver achter op dit gebied, en dat raakt ook toegankelijkheid voor bijvoorbeeld mensen die een vorm van kleurenblindheid hebben, Meteociel spant wat dat betreft wel de kroon. Het voorbeeld uit de bovenstaande video over medische diagnoses laat het belang ook goed zien, en voor weer-gerelateerde waarschuwingen en dergelijke zal dat natuurlijk niet anders zijn.
Quote selectie
( 572)
( 391)
( 517)
( 272)
( 246)
( 116)