Bron: http://www.pogodaiklimat.ru/news/21282/
Vertaling: Googletranslate
70 jaar geleden, op 5 december 1952, daalde een geelbruine mist neer over Londen, vermengd met rook en verbranding, die het leven van de stad vijf dagen lang verlamde. Door de enorme hoeveelheid schadelijke uitstoot in de atmosfeer van de Grote Smog stierven 12 duizend mensen, meer dan 100 duizend mensen werden ziek. Erwtensoep noemen de bewoners de waas van industriële leidingen en kolenkachels die de metropool regelmatig omhult. Maar deze wolk, gevormd op 5 december 1952, is heel anders, want hij bracht de dood.
Er waren verschillende sinistere gebeurtenissen die tot de ramp van 1952 hebben geleid: Londen, met zijn toen 8,3 miljoen inwoners, was sinds de industrialisatie een gigantische, stinkende moloch geweest. Fabrieken, spoorwegen, kolengestookte ovens, elektriciteitscentrales, dieselbussen en trams vervuilen de lucht. Smog in Londen was niets nieuws. Maar in die noodlottige decemberdagen zorgde een ongebruikelijke weersituatie ervoor dat de nevel Londen niet verliet: het hogedrukgebied boven Zuid-Engeland en de permanente kalmte zorgden ervoor dat de warme luchtmassa's boven Londen de koudere, vervuilde lucht in de stad als een deksel op de taart hielden. de grond.
Inwoners van Londen, die de giftige wolk als gewone mist beschouwden, hadden geen idee van de ware omvang van de tragedie. Haze is voor hen in de eerste plaats een belemmering voor het verkeer. Chauffeurs moeten hun auto uit omdat ze niets meer zien, bussen en treinen stoppen, de luchthaven is gesloten. Het zicht is teruggebracht tot 30 centimeter. "Het was alsof ik verblind werd", beschrijft ooggetuige Tom Cribb. Hij zegt dat hij zijn voeten niet meer op de weg kon zien, de mist was zo dicht. Talloze mensen raakten verdwaald in de straten van Londen omdat ze niet meer konden zien waar ze waren. "Om erachter te komen waar ik was, moest ik me een weg banen langs de muur van het huis tot ik een bord vond met de naam van de straat", herinnert Donald Acheson zich, een andere inwoner van Londen.
Schoollessen gaan niet door omdat ouders vreesden dat hun kinderen zouden verdwalen op weg naar school. Zodra je de mist ingaat, bedekt een roetlaag je. "Toen ik thuiskwam, leek het alsof ik in een modderpoel was gevallen", zegt een ooggetuige uit die tijd. Gezicht, wenkbrauwen, haren, nagels: alles was vies. De ziekenhuizen lopen gewoon vol. Omdat de ambulances door de mist niet kunnen passeren, worstelen talloze mensen naar adem snakkend naar de klinieken. Ze bereiken snel hun limiet: “Er zijn gewoon te veel mensen gekwetst. Velen haalden het ziekenhuis niet en stierven op straat”, herinnert Robert Waller zich, destijds arts in het St. Bartholomew's Hospital. In het Middlesex Hospital wist het personeel niet wat ze met de doden aan moesten. Toen het mortuarium vol was, droegen ze de doden naar de dissectiekamer op de afdeling anatomie.
Op 9 december verdreef de wind eindelijk de smog en pas toen werd de volledige omvang van de ramp zichtbaar. In totaal zullen 150.000 mensen in ziekenhuizen moeten worden behandeld, meestal voor hart- en vaatziekten of ademhalingsproblemen. De autoriteiten hebben 4.000 doden geteld, met nog ongeveer 8.000 doden in de komende weken en maanden.
Waarom de mist in die tijd zo gevaarlijk was, zullen onderzoekers pas decennia later kunnen ontdekken: naast zwaveldioxide zat er ook stikstofdioxide in de uitlaatgassen. Deze stof, gecombineerd met fijne waterdruppeltjes in de lucht, veroorzaakte de vorming van zwaveldioxide, waardoor giftig zwavelzuur ontstond. En aangezien het in die decemberdagen van 1952 bijzonder vochtig was, kon zich een grote hoeveelheid zuur in de lucht vormen, die mensen uiteindelijk inademden.
In 1953 ontkende de Britse regering nog steeds enig verband tussen smog en doden - en gaf ze de schuld aan uitzonderlijk weer als oorzaak van de ramp, waarschijnlijk om de industrie een plezier te doen. Pas toen de publieke druk in 1956 toenam, werd de Reinheidswet aangenomen. Sindsdien is het gebruik van teerhoudende steenkool voor verwarming in particuliere woningen verboden en tegelijkertijd moesten industriële installaties schoner worden. Verdere aanscherpingen in de jaren zestig verbeterden inderdaad de luchtkwaliteit: langzamerhand kwam het besef dat de lucht beter beschermd moest worden tegen antropogene vervuiling. // www.aussiedlerbote.de