Ik keerde in de vroege ochtend met de fiets terug van een nieuwjaarsfeestje.
Ergens half weg werd ik zo moe en moedeloos van de snerpende kou in mijn gezicht dat ik zin kreeg om me even in de luwte van een gracht neer te leggen, even uit de wind, even beetje slapen. Gelukkig werkte mijn benevelde verstand nog net voldoende om te beseffen dat stoppen en even in de beschutting gaan liggen levensgevaarlijk was.
Ben later die week nog twee uur in de vrieskou wezen fietsen. Gekkenwerk. Op de een of andere manier kan een jong mensenlijf veel aan.
Jammer van het gebrek aan sneeuw toen. De jaren 1988 tot en met 2002 waren zeer sneeuwarm: feb 91 en dec 95 herinner ik me als de enige periodes met een significant sneeuwdek dat het langer dan enkele dagen volhield.
mvg,
Dieter