Gistermiddag en -avond hebben Bernard Hulshof en ik een poging ondernomen om de onweersbuien die boven noord Frankrijk verwacht werden te onderscheppen. Daarvoor zijn we rond 14:00u vanuit Soest vertrokken naar de Frans-Belgische grens. In Nederland zijn we, om de werkzaamheden bij Antwerpen te omzeilen, via de Westerscheldetunnel naar Terneuzen gegaan. Vanaf daar zijn we over de snelweg bij Lille de grens over gegaan.
Enkele kilometers op Frans grondgebied zijn we gestopt om een aantal foto's te maken van de uitgebreid aanwezige middelbare onstabiliteitsbewolking. De hemel was letterlijk bezaait met Altocumulus wolken waarvan velen ook met virgastrepen aan de onderkant. Al met al was het een mooi gezicht en het gaf ons moed voor het vervolg.
Zo'n 50 kilometer ten westen van Charleville-Mézières zijn we op een landweggetje gestopt om te genieten van het uitzicht en eens via I-mode te kijken waar de buien zich op dat moment bevonden. In het zuiden was het overal vrijwel de hele horizon duidelijk donker en her en der waren valstrepen te zien. Het verre gekraak op de AM-radio deed ons echter al vermoeden dat de bliksemactiviteit althans vanaf onze kans afgeschermd was door regen. Het was niet onze bedoeling om door de regen op zoek te gaan naar bliksems dus we besloten om te wachten tot er wellicht een bui vooruit zou ontstaan of dat er ontladingen zichtbaar zouden worden vanaf onze kant. Om de tijd een beetje te doden hebben we nog wat foto's geschoten van de bijzondere kleurspelingen die de middelbare bewolking maakten.
Na enige tijd werd ook een klein lijntje met opbollende cumuli zichtbaar voor de lijn uit. Dit leek een beetje op een flankingline maar de torentjes waren maar fragiel van opbouw, getuige het feit dat ze binnen 15 minuten alweer in elkaar gezakt waren. De lijn met neerslag schoot duidelijk niet op en na diverse keren op de radar gekeken te hebben concludeerden we dat de buien al bezig waren er een einde aan te breien.
Uiteindelijk zijn we dwars door de Ardennen via Luik (Liège) weer terug naar Nederland gegaan. In de Ardennen zijn we nog wel even gestopt om de zonsondergang te fotograferen met deze buienkoppen van een eenzame bui boven midden België die over de toppen van de heuvels nog te zien waren.
Al met al hebben we ruim 900 kilometer gereden (ik heb medelijden met je voeten, Bernard) en, in feite, niks gezien op het gebied van onweer of bijkomstige fenomenen. Een echte 'bust' dus. Enige uitzondering is misschien dat, toen we op de landweg ten westen van Charleville-Mézières stonden, er na passage van een vrij scherp begrensde middelbare wolkenband de wind ineens flink toenam met soms kleine windstootjes. Daarvoor was het vrijwel volledig windstil. Vermoedelijk passeerde er dus wel een soort outflow boundary.
De volledige route over Frans gebied is op onderstaand kaartje weergegeven.
Enkele kilometers op Frans grondgebied zijn we gestopt om een aantal foto's te maken van de uitgebreid aanwezige middelbare onstabiliteitsbewolking. De hemel was letterlijk bezaait met Altocumulus wolken waarvan velen ook met virgastrepen aan de onderkant. Al met al was het een mooi gezicht en het gaf ons moed voor het vervolg.
Zo'n 50 kilometer ten westen van Charleville-Mézières zijn we op een landweggetje gestopt om te genieten van het uitzicht en eens via I-mode te kijken waar de buien zich op dat moment bevonden. In het zuiden was het overal vrijwel de hele horizon duidelijk donker en her en der waren valstrepen te zien. Het verre gekraak op de AM-radio deed ons echter al vermoeden dat de bliksemactiviteit althans vanaf onze kans afgeschermd was door regen. Het was niet onze bedoeling om door de regen op zoek te gaan naar bliksems dus we besloten om te wachten tot er wellicht een bui vooruit zou ontstaan of dat er ontladingen zichtbaar zouden worden vanaf onze kant. Om de tijd een beetje te doden hebben we nog wat foto's geschoten van de bijzondere kleurspelingen die de middelbare bewolking maakten.
Na enige tijd werd ook een klein lijntje met opbollende cumuli zichtbaar voor de lijn uit. Dit leek een beetje op een flankingline maar de torentjes waren maar fragiel van opbouw, getuige het feit dat ze binnen 15 minuten alweer in elkaar gezakt waren. De lijn met neerslag schoot duidelijk niet op en na diverse keren op de radar gekeken te hebben concludeerden we dat de buien al bezig waren er een einde aan te breien.
Uiteindelijk zijn we dwars door de Ardennen via Luik (Liège) weer terug naar Nederland gegaan. In de Ardennen zijn we nog wel even gestopt om de zonsondergang te fotograferen met deze buienkoppen van een eenzame bui boven midden België die over de toppen van de heuvels nog te zien waren.
Al met al hebben we ruim 900 kilometer gereden (ik heb medelijden met je voeten, Bernard) en, in feite, niks gezien op het gebied van onweer of bijkomstige fenomenen. Een echte 'bust' dus. Enige uitzondering is misschien dat, toen we op de landweg ten westen van Charleville-Mézières stonden, er na passage van een vrij scherp begrensde middelbare wolkenband de wind ineens flink toenam met soms kleine windstootjes. Daarvoor was het vrijwel volledig windstil. Vermoedelijk passeerde er dus wel een soort outflow boundary.
De volledige route over Frans gebied is op onderstaand kaartje weergegeven.
