het is dan waarschijnlijk schuimalg:
Hardnekkig zeeschuim is in principe goed afbreekbaar
Dat het schuim van zee-algen soms langzaam afbreekt, ligt niet aan het spul zelf, maar aan omgevingsfactoren. Dat concludeert de bioloog Ingmar Janse in zijn onderzoek naar de ecologie van het 'gras van de zee'. In het proefschrift noemt Janse de algen zo, omdat deze de basis vormen van het voedselweb in zee. Het onderzoek concentreert zich op de eencellige micro-alg Phaeocystis, die tijdens de voorjaarsbloei enorme hoeveelheden mucopolysacchariden produceert. Dit slijmerig uitscheidingsproduct - mucus geheten - speelt een belangrijke rol in de koolstofcyclus in zee en heeft grote invloed op de CO2 concentratie in de atmosfeer. Mucus is niet gemakkelijk afbreekbaar. Het kan als schuim ophopen op stranden of bezinken op de bodem van de zee. In het onderzoek toont Janse aan dat bepaalde mariene bacteriën de mucopolysacchariden wel degelijk af kunnen breken. Dat kan in aanwezigheid, maar ook in afwezigheid van zuurstof - dus nadat het materiaal in de sedimentlagen is beland. De potentiële afbraakcapaciteit van de verschillende aanwezige bacteriën bleek groot genoeg om afbraak tijdens een typische bloeiperiode in zee mogelijk te maken. Dat toch een aanzienlijk deel van de mucus ophoopt na de voorjaarsbloei blijkt meer af te hangen van omgevingsfactoren, dan van de chemische samenstelling van het mucus zelf. Na een aanvankelijk snelle afbraak treedt een vertraging in, die uitloopt op een bijna stilstand. Uit het onderzoek wordt duidelijk dat dit samenhangt met de precieze samenstelling van de bacteriepopulaties en met de remmende stoffen die verschillende bacteriesoorten tijdens de afbraak produceren.
Hardnekkig zeeschuim is in principe goed afbreekbaar
Dat het schuim van zee-algen soms langzaam afbreekt, ligt niet aan het spul zelf, maar aan omgevingsfactoren. Dat concludeert de bioloog Ingmar Janse in zijn onderzoek naar de ecologie van het 'gras van de zee'. In het proefschrift noemt Janse de algen zo, omdat deze de basis vormen van het voedselweb in zee. Het onderzoek concentreert zich op de eencellige micro-alg Phaeocystis, die tijdens de voorjaarsbloei enorme hoeveelheden mucopolysacchariden produceert. Dit slijmerig uitscheidingsproduct - mucus geheten - speelt een belangrijke rol in de koolstofcyclus in zee en heeft grote invloed op de CO2 concentratie in de atmosfeer. Mucus is niet gemakkelijk afbreekbaar. Het kan als schuim ophopen op stranden of bezinken op de bodem van de zee. In het onderzoek toont Janse aan dat bepaalde mariene bacteriën de mucopolysacchariden wel degelijk af kunnen breken. Dat kan in aanwezigheid, maar ook in afwezigheid van zuurstof - dus nadat het materiaal in de sedimentlagen is beland. De potentiële afbraakcapaciteit van de verschillende aanwezige bacteriën bleek groot genoeg om afbraak tijdens een typische bloeiperiode in zee mogelijk te maken. Dat toch een aanzienlijk deel van de mucus ophoopt na de voorjaarsbloei blijkt meer af te hangen van omgevingsfactoren, dan van de chemische samenstelling van het mucus zelf. Na een aanvankelijk snelle afbraak treedt een vertraging in, die uitloopt op een bijna stilstand. Uit het onderzoek wordt duidelijk dat dit samenhangt met de precieze samenstelling van de bacteriepopulaties en met de remmende stoffen die verschillende bacteriesoorten tijdens de afbraak produceren.
