In het besef dat het de laatste winteravond was, besliste ik eerder op de avond, tijdens de schemering, nog een wandeling te maken. Om een laatste keer te genieten van de sneeuw en de kou.
Aangekomen bij het zogenaamde overstromingsbekken van Bernissem, op zo'n 300 m van mijn huis, zag ik dat die "gevuld" was met een scherp begrensde grondmist. Dat moest ik even van dichtbij gaan bekijken. Daar stond ik dus plots in de mist. Aan mijn benen voelde ik de kou doorheen mijn broek, en ook mijn oren begonnen al snel te prikken.
Hoe koud zou dàt wel niet zijn? Vroeg ik mij af. Meten is weten. Met die ijskoude Ardense valleitjes in gedachten, ging ik terug huiswaarts om een minimumthermometer te gaan halen. Terug aangekomen op die plek, installeerde ik die boven een maagdelijk stuk sneeuw op twee houten stokjes. Na een paar minuten gaf die al -15°C (!) aan. Dat was om 17:50.
Enkele uren later, om 21:20 ben ik de thermometer terug gaan halen. Ondertussen stelde ik vast dat er wat stratocumulus voor de maan was geschoven, en ook was er wat wind voelbaar geworden. De thermometer vond ik snel terug. Die bleek een actuele temperatuur te hebben van -10.0°C, maar met een minimum van -17.6°C!
Daar sta ik toch wel wat van versteld moet ik zeggen. Een mooie afsluiter van deze bijzondere wintervierdaagse. En ook een mooie illustratie van "verschillen op korte afstand".
