Exact hetzelfde gevoel hier Kevin.
Dat van die traan wegpinken, ook hier rolden de tranen van geluk van mijn wangen. Gewoon poederdroge sneeuw bij -2°C.
Mensen die niet door sneeuw gefascineerd zijn, gaan nooit begrijpen wat wij voelen bij sneeuwval en het veranderende landschap.
Mijn gevoel bij dooi is dat het gewoon zo snel mogelijk moet gaan. Ik ga liefst slapen met een sneeuwdek, om dan op te staan in een groen landschap en +10.
Een dooi die 's ochtends start is zowat de ergste dooi die er kan zijn in mijn ogen. Een hele dag kijken naar een stervend sneeuwdek. Bah.
En vergeet niet: je bent niet alleen. 