Ik vind het nu al een jaarlijkse kwelling en ik moet nog heel lang. Heb het serieus echt slecht naar mijn zin zo tussen oktober -april. Ik ben hard opzoek naar een oplossing maar dat gaat zo 1,2,3 niet lukken. Accepteren lukt af en toe, maar de irritatie en frustratie voert dan al snel weer de boventoon. Ik kan niet genieten en heb altijd het gevoel dat mijn leven op pauze gezet wordt. Ik ben een buitmens, een surfer.. ik geniet van de wind en de zee. Kostbare tijd gaat verloren, zoals hierboven geschreven en zo voel ik het ook. Lastig.
Weer zo herkenbaar. Die pauzestand die de winter is in onze levens. Maar een winterslaap kan je het niet noemen, want het werk weet je natuurlijk wél te vinden. Ik werk in een oud gebouw dat slecht geïsoleerd is. Sinds de enorme prijsstijgingen staat hier de kachel op een lachwekkende stand. Gevolg: het is in het gebouw zelf ook voortdurend koud. Terwijl ik nu naar buiten kijk en dit schrijf is er een innerlijke stem die schreeuwt 'jawel het ís weer zo ver, voor die ene zonnige dag mag weer een week worden geboet'. Het relativeren lukt vaak, mede door veel ervaring (want veel van hetzelfde geestdodende weer), maar de irritatie en hang naar het buitenleven wint het van iedere smoes die je voor jezelf kan verzinnen om toch écht in Nederland te moeten blijven. Totdat alle smoesjes op zijn en hemel en aarde bewogen zullen worden om de droom te realiseren. Hopelijk is er dan nog tijd in ons al te korte mensenleven nog van een aantal fatsoenlijke weerjaren te mogen genieten.
Quote selectie