Voor het eerst vandaag, zo maken we nog kans op het gigantisch aantal zonuren van maximaal 1.
Domper toch weer. Het is nog lang niet voorbij, het Grote Uitzitten.
Dat gaat wellicht tot eind mei duren, zoals vorig jaar ook het geval was. Een prachtig flitszomertje volgde en uiteindelijk kwam de kernzomer pas in de meteorologische herfst.
De betrouwbaarheid van de modellen is deze maand zelfs op 24 uur vooruit erg slecht. Voorlopig hoef ik dan ook geen pluimen te kijken. Als zelfs de volgende dag tegenwoordig al fantasiebereik is. Deze maand tenslotte al in drie gevallen. Het Grote Uitzitklimaat der Lage Landen laat zijn ware gezicht graag op een cynische manier zien.
Juni was inderdaad de verlossingsmaand vorig jaar. Rijkelijk laat. Twee jaar daarvoor was het ook al bal. In Frankrijk zat ik in juli te bibberen bij 14 graden. Een verademing bij thuiskomst want toen was het 19 graden. Maar het bleef nog lang somber in de vakantie. De kernzomer begon toen het werk ook weer begon (of in hevigere mate continueerde). De recente herinneringen zijn dus gevuld met flinke teleurstellingen die het vertrouwen in het nieuwe klimaat weinig goeds doen. Het moet echt beter dit jaar!
