Ik volg het weer dus quasi niet meer en ga af op wat ik ‘s ochtends en door de dag door het raam zie. En mijn fantastische gevoel. Dat loopt geregeld mis. Rond half elf ging ik weer wandelen met de paarden in de Zutendaalse bossen. Had gewoon een halve arm uit het raam gestoken en vond het vrij frisjes. 4 laagjes op elkaar. In de bossen was het bijzonder vochtig (huh?) en warm met dat zonnetje erbij. Op een gegeven moment vroeg ik me luidop af: ‘ligt het aan mij of is het nu gewoon warm?’… Echt. Ik denk dat ik het als weervrouw en oermens niet ver gebracht had…
Een van de volgende stappen is op een paard gaan zitten met hoogtevrees 
.