De ochtend begon fijn hier, ik werd chagrijnig toen ik naar de voorspellingen keek omdat ik wil wandelen. Ik kijk namelijk al niet meer naar de voorspellingen op langere termijn, ik steek liever mijn kop in het zand. En dat wandelen kan ook wel, alleen ik wil zo graag dat het gewoon zonnig is tijdens de wandeling, en wat warmer. Het begint zo op mijn humeur te werken inmiddels.
Het geklaag voegt niks toe aan een forum, maar ik trek de positieve berichten ook niet meer zo goed. En ik maak me ook zorgen, want hoe normaal is dit eigenlijk in dit klimaat? Ik heb er moeite mee dit als iets positiefs te zien, de alarmbellen loeien aan alle kanten eigenlijk. Ik heb helemaal niet het gevoel van dat dit gelukkig nog kan. Ik heb het gevoel dat we over de rand zijn gekieperd.
Sorry voor mijn negatieve gedachten, maar ik maak me echt zorgen.
Dan zal je elk weertype als zorgelijk ervaren denk ik? Want hitte, kou, stormwind en overvloedige regenval en zelfs een koele zomer doen bij jou alarmbellen afgaan. Ik kan je goed volgen als je je afvraagt of 'normaal' nog wel bestaat. Dat vraag ik me ook wel af. Waar het hier op het forum steeds vaker over gaat is de weersvoorkeur van een ieder met de daarbij horende krachttermen. Dat is m.i. wat anders en een teken van deze tijd van polarisatie en verruwing. Ik zou willen dat hier op het forum ruimte is voor alle weersvoorkeuren, die prima naast en met elkaar kunnen bestaan. Af en toe frustratie hoort daarbij, maar ook sensibiliteit en responsiviteit voor elkaars drijfveren en weersvoorkeuren. En verder probeer ik te genieten van elke weerdag, en elke dag is wel een mooi moment te vinden is mijn ervaring. En Climate Change? Die is in volle gang inderdaad. Je erover zorgen maken kan, aanpassen is denk ik het enige wat de individuele burger kan doen (en milieuvriendelijke leven natuurlijk). Groet, Jan
