Doden verantwoordelijk houden is lastig, zeker met terugwerkende kracht. Aangezien zij niet meer bij bewustzijn en in leven verkeren.
Desondanks gaan de opvolgers van die lui uit dezelfde miljardairsclub gewoon op dezelfde voet verder. Onderstaand voorbeeld kan je zo in het heden plaatsen, maar ook in de afgelopen 50-60 jaren. In dat opzicht is dit gegeven al die tijd vrijwel exact gelijk gebleven of zelfs verergerd. En eerlijk gezegd allemaal om zoveel mogelijk geld bij elkaar te graaien, ten koste van het klimaat en ons milieu. Twee essentiële begrippen voor alle levensvormen op Aarde. Want levende organismen worden in het algemeen door beide beïnvloed, vrijwel expliciet tegelijkertijd door beide.
Piet werkt bijvoorbeeld 30 km van huis in 2004* of 2024, maakt daarbij niet uit. Te ver om dagelijks te fietsen of lopen, landelijk gelegen en OV is daarom geen optie. Blijft over aanschaf van een auto. Benzine of diesel want Piet kan geen EV *(in 2004 onmogelijk overigens) betalen met zijn arbeidersloon. Hierdoor is hij dus gedwongen om bij een van de gevestigde brandstofautomerken een wagen te kopen. Vervolgens moet hij wekelijks langs de brandstofstations van de grote oliemaatschappijen om zijn tank te vullen. Hierbij heeft hij enkel de keuze tussen vervuiler A, B, C en D. Want de witte pomp koopt uiteindelijk ook hun olie in bij de raffinaderijen van deze 4. (Shell, British Petroleum, ExxonMobil en TotalEnergies bijvoorbeeld).
Ook moet Piet eten om te overleven. Laat nu net het overgrote deel van alle supermarktartikelen van 3-4 megacorporaries komen. Corporatie A, B, C en D (Unilever, Craft Foods, PepsiCo en Nestlé, vier van de allergrootsten). Zonder voedsel tenslotte uiteindelijk geen basaal metabolisme meer in zijn lichaam. Hij heeft niet voldoende inkomen of vermogen om alles lokaal en vers bij de producent (akkerbouwer, veehouder, slagerij, bakker en fruitteler) in te kopen. Ook heeft Piet daar vanwege zijn 40 urige werkweek om rond te komen de tijd niet voor. Dus koopt hij alles op zaterdag voor de hele week bij de lokale supermarkten. In zijn winkelwagen barst het uiteindelijk van voedingsmiddelen van de corporaties A, B en C, want D mijdt Piet als de pest om ethische redenen (water is geen primaire levensbehoefte volgens de inmiddels voormalig CEO corporatie D).
Twee simpele voorbeelden die laten zien dat een doorsnee consument eigenlijk helemaal geen keuze heeft op dit vlak en door omstandigheden gedwongen is om bij de grootvervuilers af te nemen.
Dan ligt naar mijn mening de schuld veel meer bij de producent die maar op dezelfde vervuilende voet door bleef gaan om zoveel mogelijk van zijn producten zo kwantitatief mogelijk op de markt te brengen. Want bedrijven, zeker de grote jongens gaan altijd voor winstmaximalisatie en bekend gegeven massa is kassa. Zelfs bij een kleine marge leveren gigantische volumes alsnog enorme bedragen op.
Nu komt de schuldlast van klimaatschade en toekomst schade, voor het overgrote deel bij de in keuzevrijheid zeer beperkte eindafnemers te liggen. Klinkt als de omgekeerde werkelijkheid als je het mij vraagt. Want zoals bovenstaand uitgelegd. Hebben deze bedrijven winst = geld/kapitaal, al die tijd boven het welzijn van onze planeet en het leven dat zich daarop bevindt gesteld.
, een mens