Wat een zinloze zelfkastijding zijn onze winters toch geworden. Van een kloppend hart vol verwachting en hoop, tot een nare eindeloze hindernis tot het licht van april.
Nog een kleine 4 maanden....
Vroeger verheugde je je, vaak tegen beter weten in, op een lekkere winter. En soms kwam die er ook. Nu weet je dat de kans ontzagwekkend klein is dat er winterweer komt. Het is tegenwoordig uitzitten en overleven geblazen in de eindeloze vleesch noch visch kilte, natheid, duisternis en winderigheid. Een dag als vandaag was daar weer een prachtig voorbeeld van. Alleen de Amoc kan onze winters eventueel nog redden. Het is eigenlijk nog een klein wonder hoe onze maatschappij blijft functioneren in die ellenlange maanden van herfst.
Het wordt vanzelf weer zacht
