Lothar was een zeer intense randstoring gevormd uit een baroclinische instabiliteit boven de Noord-Atlantische Oceaan. Een intense straalstroom heeft ervoor gezorgd dat er explosieve cyclogenese plaatsvond. Het systeempje was ook niet heel groot op basis van de ERA-heranalyse, het formaat was ongeveer vergelijkbaar met de zeer zware storm van 18 januari 2018. Lothar was dus een vrij kleine, maar zeer intense storm. Het systeem van 26 december 1999 (''Lothar'') was echter ~13 hPa dieper dan de storm van 18 januari 2018 (''Friederike''), waardoor er sprake was van een stuk hogere luchtdrukgradiënt. De storm motion is vergelijkbaar in beide stormen, dus de bijdrage van de storm motion tot de 10m-windsnelheid was ongeveer hetzelfde.
De storm van 18 januari 2018 was geen volledige SK-depressie, de frontogenese kwam niet echt goed uit de voeten door de onvoldoende tijd (hoge storm motion) voordat de storm aan land kwam. Wellicht dat Lothar wel een volledige SK-depressie werd, dan zou een sting jet de verklarende factor kunnen zijn voor de zeer zware windstoten tot 200 km/u. Op bergtoppen werden er enkele windstoten boven de 250 km/u gemeten, wat best bijzonder is, ook voor locaties op enkele kilometers hoogte.
De vlagenfactor binnen de stormdepressie was tevens opvallend hoog met windstoten richting de 200 km/u, aangezien er nergens een uurgemiddelde windkracht 12 werd gemeten. Het lijkt mij een indicatie dat er wellicht een convectieve component bij werd betrokken, waarbij tijdens buien er sprake was van verticale uitwisseling en wind van grote hoogte bij een downdraft kortstondig naar het aardoppervlak daalde.
