striemende regen is onderweg.
En je weet: het jaar is weer gedaan!
De laatste jaren is dit weerbeeld een traditie geworden op deze datum, en ook nu is het niet anders.
Ik wacht nog steeds op een witte overgang van oud naar nieuw, en ben benieuwd of ik dat ooit eens ga meemaken.
Het blijft in mijn regio voorlopig zeldzamer dan een witte Kerst.
Verder wil ik nog eindigen met een uiting van respect en bewondering voor de winterliefhebbers.
Ik zweer het, ik zou winterliefhebbers niet als mijn tegenpool willen hebben in een gevecht of een oorlog.
De volharding, moed en onuitputbare hoop die men hier toont is ongezien.
Al 12 jaar worden we door de modellen heen en weer geslingerd tussen hoop en wanhoop.
Soms kregen we een ijskoude kruimel, maar in de meeste gevallen, toen de winter zijn hand naar ons reikte, trok hij die op de laatste moment weer terug.
En toch.
Toch zijn we er nog steeds. Alle teleurstellingen ten spijt, zitten we hier nog steeds samen te F5'en, terwijl onze familie's sinds W2014 traditioneel onze stoel aan de eettafel als voetbank gebruiken.
Dit jaar verliep de familiebijeenkomst wel net iets anders. Deze oudjaarsavond had ik voor het eerst in 12 jaar een helder moment toen mijn vriendin tijdens de EC12-run haar nieuwe vriend Hadley voorstelde aan mijn ouders. Hij zag er mij op het eerste zicht een warme, sympathieke kerel uit. Maar toen ik zei dat ik een winterliefhebber was, schoot hij uit zijn slof en stuurde me gelijk terug naar mijn zolderkamer.
De eerste indruk was dus niet echt oke. Ik vond hem ronduit opdringerig. Dus ik heb zo mijn twijfels of dat wel gaat klikken.
Maar tegelijk durf ik mijn zorgen niet te uiten aan mijn vriendin. Ze zou nooit commentaar dulden aangezien ze weet hoeveel ik tolereer van mijn minnares, Koningin Winter!
Ze begrijpt niet hoe ik dat kan volhouden. Ze noemt het een toxische relatie en zegt dat ieder normaal mens al lang had opgegeven met zo een bipolair karakter.
Nu lach ik stiekem in mijn vuist, want met Hadley komt het zeker niet goed. Die gast heeft maar een saai leven, drijft vaak weken doelloos op de Middelandse Zee. Desondanks is hij wel veeleisend. Hij eist steeds alle aandacht op, en duld geen weerwerk. Na verloop van tijd loopt dat sowieso mis, en bezwijkt ze onder die continue hoge druk.
En wij, beste dames, beste heren, trekken ons niets aan wat ze van ons zeggen of denken.
De winterliefhebber is van een ander kaliber.
Wij zijn de supercells van de weerdnerds. De WC's die hun grip op de weerkaarten nooit verliezen. De RaCy's die met volle kracht weer opduiken na een zoveelste Weerwoord-break.
Onze AMOC mag dan wel bijna stil gevallen zijn, wij blijven volhouden!
Gewoon omdat we weten dat we de strijd om de winter gaan winnen!
Op jullie, koene winterridders! En op een barre, ijskoude, sneeuwrijke tweede winterhelft in 2025!
