Op weg naar Hasselt, de weg die ik wel tienduizenden keren heb afgelegd, ook als baby (maar dan kijk je niet naar een weiland 
), op weg naar mijn grootouders. Met de fiets of de wagen. En ik weet dat dit lager gelegen weiland wel eens onder water staat maar zo erg heb ik het dus nog nooit geweten… Op de terugweg twee foto’s genomen.
Donderdagavond ben ik ook naar een wekelijkse creatieve workshop gegaan en dan rijd je door slecht verlichte straten en een bos dat aan de linkerkant van de weg iets hoger gelegen is dan aan de andere kant. Het water liep gewoon over de weg. Het grondwater staat gewoon gelijk met de grond. De beken staan tot aan de rand, zijn nu iets gezakt. Laat me stellen dat ik vandaag iets gelukkiger ben dan anders want dat grijze weer begon danig op mijn systeem te werken…
.