Ik heb vanavond het onweersgeweld gadegeslagen vanaf de Soester Eng (heuvel in "centrum" Soest).
Daar aangekomen zag ik vanaf circa 21 uur dat de gehele westelijke horizon, van zuid naar noord, bij tijd en wijle werd opgelicht door bliksems, veelal CG's. Er was nog redelijk wat daglicht en de bliksems waren op afstand, dus ideaal voor fotografie was het nog niet. Het gehele complex zag er aardig verijst uit.
Met enige zoom lukte het me wel een paar bliksems te fotograferen. De zoom werd na verloop van tijd steeds minder, de sluitertijd liep op en het was heerlijk genieten van het langstrekkende onweer.
Op een gegeven moment begon het te druppen en ook gaven de CC-ontladingen behoorlijke donders. Vaak is dit een teken dat een actieve downdraft nabij is, maar ik had nog niet de ideale shot en het was sowieso al lang geleden eer ik succesvol bliksems kon fotograferen. Dus ik gaf het nog niet op. Met een handdoekje op mijn camera ging het verder. Op een gegeven moment werd uit het niets een CG-zone zichtbaar in het zuiden. De inslagen waren al behoorlijk dichtbij. Een gezond mens neemt dan de benen, maar ik moest en zou dr nog één vangen...
Dus de camera gericht op het zuiden, met 28 mm lens. Het begon al vrij snel harder te regenen en de CG's kwamen dichterbij. Aah, net buiten beeld! Nog één dan? Ja we blijven nog even...
De volgende kwam gelukkig wel in beeld en zag er fraai uit. De inslag lijkt boven Soest te hebben plaatsgevonden (ik had Ben nog gebeld en gezegd dat hij naar de Eng moest komen. Helaas kon Ben het niet vinden en is naar mijn flat gegaan. Daar heeft hij een inslag op mijn, of een nabije, flat meegemaakt!)
Ik nam nu snel de benen, mijn auto stond 500 meter verder op, omdat waar ik stond niet te parkeren was. De CG's bleven inslaan en ik rende de longen uit mijn lijf. Over een zandpad, met kuilen en plassen, twee statieven onder mijn armen en een tas vol camera-equipment. Helaas bleek mijn conditie ook nog van dien aard dat ik het niet in één keer vol hield en even moest stoppen. Ik kon dit niet anders doen dan onder een boom...het regende werkelijk afgrijslijk. Weer een nabije CG...ik kreeg weer een stoot energie en maakte de eindspurt. Helemaal doorweekt, met het lijf vol adrenaline, zat ik weer uit te hijgen en te puffen en te kuchen in mijn auto.
Voor herhaling vatbaar? Niet echt! Alhoewel het resultaat wel om een vervolg vraagt
Dan nu dus de wijze les; don't try this at home!
Nabij, net buiten beeld:
Nabij:
Uitsnede:
Bernard
Daar aangekomen zag ik vanaf circa 21 uur dat de gehele westelijke horizon, van zuid naar noord, bij tijd en wijle werd opgelicht door bliksems, veelal CG's. Er was nog redelijk wat daglicht en de bliksems waren op afstand, dus ideaal voor fotografie was het nog niet. Het gehele complex zag er aardig verijst uit.
Met enige zoom lukte het me wel een paar bliksems te fotograferen. De zoom werd na verloop van tijd steeds minder, de sluitertijd liep op en het was heerlijk genieten van het langstrekkende onweer.
Op een gegeven moment begon het te druppen en ook gaven de CC-ontladingen behoorlijke donders. Vaak is dit een teken dat een actieve downdraft nabij is, maar ik had nog niet de ideale shot en het was sowieso al lang geleden eer ik succesvol bliksems kon fotograferen. Dus ik gaf het nog niet op. Met een handdoekje op mijn camera ging het verder. Op een gegeven moment werd uit het niets een CG-zone zichtbaar in het zuiden. De inslagen waren al behoorlijk dichtbij. Een gezond mens neemt dan de benen, maar ik moest en zou dr nog één vangen...
Dus de camera gericht op het zuiden, met 28 mm lens. Het begon al vrij snel harder te regenen en de CG's kwamen dichterbij. Aah, net buiten beeld! Nog één dan? Ja we blijven nog even...
De volgende kwam gelukkig wel in beeld en zag er fraai uit. De inslag lijkt boven Soest te hebben plaatsgevonden (ik had Ben nog gebeld en gezegd dat hij naar de Eng moest komen. Helaas kon Ben het niet vinden en is naar mijn flat gegaan. Daar heeft hij een inslag op mijn, of een nabije, flat meegemaakt!)
Ik nam nu snel de benen, mijn auto stond 500 meter verder op, omdat waar ik stond niet te parkeren was. De CG's bleven inslaan en ik rende de longen uit mijn lijf. Over een zandpad, met kuilen en plassen, twee statieven onder mijn armen en een tas vol camera-equipment. Helaas bleek mijn conditie ook nog van dien aard dat ik het niet in één keer vol hield en even moest stoppen. Ik kon dit niet anders doen dan onder een boom...het regende werkelijk afgrijslijk. Weer een nabije CG...ik kreeg weer een stoot energie en maakte de eindspurt. Helemaal doorweekt, met het lijf vol adrenaline, zat ik weer uit te hijgen en te puffen en te kuchen in mijn auto.
Voor herhaling vatbaar? Niet echt! Alhoewel het resultaat wel om een vervolg vraagt
Dan nu dus de wijze les; don't try this at home!
Nabij, net buiten beeld:
Nabij:
Uitsnede:
Bernard
