Ik kijk altijd hoe het gezicht lacht, of wat voor grimas hij trekt. Nu krijgt hij er toch wel zin in zo te zien.
NB: deze reaktie is volstrekt onwetenschappelijk.
Misschien niet volstrekt, want een "grimas" weerspiegelt uiteraard steeds een bepaalde setting. Je kan het methodologisch gezien wetenschappelijker maken door een reeks "grimassen" te vergelijken met de daadwerkelijke uitkomsten? 