Even terug in de tijd. Van White Christmas 1964 tot Armand Pien 1979.

Weer geen witte wereld op 25 december, je zou het niet anders verwachten. Marnix uit Nieuwpoort vertelde hier een tijdje geleden dat, wanneer het dan toch eens gebeurt, de Belgische kust in 2010 groen bleef. Marnix telt zestig lentes. Bij mij staan er nog vijftien meer op de teller. En met die stilaan gezegende leeftijd had ik het geluk tot hiertoe van 2 (!) echt besneeuwde kersten te kunnen genieten... Het bewijs hoe zeldzaam ze zijn.

In '64 was ik dus veertien en , jawel, al compleet wintergek. Toen ik op kerstdag de gordijnen opzij schoof, keek ik uit op een centimeters dik sneeuwtapijt. Verwondering en blijdschap. Want op kerstavond had het nog geregend. De afspraak was om  met een vriend in Mechelen een cinemaatje te doen. Wat niet voorzien was, waren de bussen die wegens de weeroverlast in de stelplaats bleven. Te voet van Hofstade naar de Dijlestad dan maar, maar wie daar niet om maalde was ik natuurlijk. Wat een heerlijke trip door die zachte sneeuw ! Nadat we aan de Leuvense vaart nog een automobilist hielpen die met zijn wagen net niet in het water was geslipt, genoten we van onze film. Zulu. Maar daarna vlug naar buiten, waar het ondertussen lichtjes was beginnen dooien. Alle gladheid op de weg was verdwenen en de bussen reden opnieuw uit.

Een klein decennium later startte ik mijn professionele carrière in Ukkel aan het BIRA (Aeronomie). Niet echt  mijn droom, want dat was het KMI dat zich wel op niet verder dan een neuslengte bevindt. Beide instituten beschikken zelfs over een gemeenschappelijke eetzaal, zodat ik vrij vlug op een middag de gelegenheid kreeg om plaats te kunnen nemen  naast mijn grote idool: Armand Pien !                                                                                           In '79 kon ik Armand strikken voor een interview bestemd voor publicatie in een plaatselijk tijdschriftje. We hadden over de actuele thema's uit die periode, vooreerst de net voorbije pittige winter met vorst en sneeuw die velen verraste na de eerdere jaren-70 winters die allen te zacht waren verlopen. Kwamen verder aan bod: zure regen, het ozongat, klimaatverandering (opwarming of kouder ?), wat zijn isobaren en natuurlijk de straalstroom. Dit laatste was toen HET stokpaardje van de weerman. Maar ook wou ik het met hem even hebben over die unieke schaatswedstrijd, de 'tocht der tochten' waar ik kennis mee had gemaakt op TV in 1963. Pien zei dat de kans op een nieuwe editie, na alweer zestien jaar wachten, kleiner en kleiner werd te wijten aan verschillende omstandigheden. Maar kijk, wat we toen natuurlijk niet wisten, was dat er nog liefst drie zouden volgen. Dus, beste Weerwoorders, zo zie je maar, waarom zou Henk Angenent nooit nog een opvolger kunnen krijgen ?

Tot slot wens ik alle weervrienden op dit fijne forum een gelukkig en vooral gezond 2026, met in de komende weken weerpluimen die diep onder nul duiken en nadien ook bewaarheid worden. Want dat durft al weleens mis te gaan