Wat een ultieme winterkaarten doemen er ineens weer op, met een gedroomd Scandihoog scenario. En dat na een paar dagen bijzonder slechte runs. Ik weet het, de waarde is 0,00, maar het winterhart bij mij blijft onverminderd hard kloppen
Heel leuk, ik heb voor de gelegenheid nog maar eens de Postma-doctrine opgespit. Dit zegt gemini erover, waarbij hij grappig genoeg ook weerwoord benoemt:
Je doelt op de meer specifieke "winter-versie" van zijn filosofie. Waar de algemene doctrine over consistentie gaat, is de winterse variant bijna een soort meteorologische "Wet van Murphy" (maar dan voor kou-liefhebbers).
De specifieke formulering die je waarschijnlijk zoekt, luidt als volgt:
"In een koude winter pakken alle zacht lijkende verwachtingen in werkelijkheid een stuk kouder uit, terwijl in een zachte winter alle koud lijkende verwachtingen belangrijk zachter uitpakken."
Hoewel het een beetje klinkt als bijgeloof, zat er voor Postma een duidelijke logica achter, gebaseerd op de voorgeschiedenis van de atmosfeer:
De kracht van de koude ondergrond: Als de bodem eenmaal bevroren is en er ligt sneeuw, dan koelt de lucht die eroverheen stroomt veel sneller af. Een voorspelde "dooiaanval" uit het westen komt dan vaak niet door de zware, koude luchtlaag aan de grond heen. De dooi "stikt" dan in de kou.
Het herhalend vermogen: Postma merkte op dat de atmosfeer in een bepaald seizoen vaak in een "groef" schiet. Als de stroming eenmaal geblokkeerd is (bijvoorbeeld door een hardnekkig hogedrukgebied boven Scandinavië), is er veel meer kracht voor nodig om dat patroon te doorbreken dan de weermodellen destijds aangaven.
De psychologische valkuil: Meteorologen neigden er (zeker vroeger) naar om bij extreme kou sneller naar "het gemiddelde" terug te rekenen. Postma waarschuwde: als de winter eenmaal de geest heeft, geef hem dan niet te snel op.
In weer-communities zoals Weerwoord wordt dit vaak afgekort tot de wijsheid dat de winter "sterker" is dan de weerkaartjes doen vermoeden, mits de koude basis er eenmaal ligt. Het is de reden waarom schaatsliefhebbers bij een voorspelde dooiaanval altijd hopen op de "Postma-doctrine": dat de kou aan de grond de zachte oceaanlucht alsnog weet af te weren.