Na de zeer koude december is het begin januari zachter. Weldra zou echter de winter terugkomen. Een verslag van een verslaggever over 3 januari 1891.
Een verslaggever van Het Nieuws van den Dag [5 januari 1891]:
Toen Zaterdagavond deze winter zijn nieuwste verrassing bracht en het kwik in den thermometer onverwachts tot boven het vriespunt rees, werd deze betrekkelijke warmte door duizenden zeker met vreugde begroet, al zagen ook honderden daarmede hunne plannen voor de volgende dagen verijdeld. De nijpende koude was verdwenen, een blijde boodschap voor elken noodlijdende, en de scheepvaart zag reeds met verlangende oogen het tijdperk tegemoet waarop hare boeien zouden worden geslaakt. Helaas, het zou spoedig blijken dat deze sterke dooi slechts een intermezzo was, een kortstondige werkstaking van de vorst, die met vernieuwde kracht zou terugkeeren. Tegen negen uur des avonds begon het te regenen, eerst druppelsgewijze, later in dichtere stralen en binnen weinige uren werd het zóo glad op straten en grachten, waar nog altijd een dunne bevroren sneeuwlaag onder het zand was verborgen, dat het op sommige plaatsen levensgevaarlijk werd. Men zag de menschen voetje voor voetje voortschuiven, onzeker van eiken stap. De bruggen vooral waren zeer gevaarlijk, zoolang zij althans niet met zand waren bestrooid. De late wandelaars palmden zich behoedzaam, langs de leuningen, naar boven, en sommigen deden het zelfs op handen en voeten. Anderen, nog practischer, trokken eenvoudig hun schoenen uit en wandelden op hun kousen verder. Bij zulk een gladheid kan men zich misschien voorstellen hoe vast degenen in hun schoenen stonden, wier evenwicht door zekere omstandigheden nog minder stabiel was. Zoo zag men — waarschijnlijk éen voorbeeld uit vele op dezen Zaterdagavond— op de Westermarkt twee mannen, die onder den invloed waren van den drank, en eenvoudig niets anders deden dan vallen en alleen opstonden om weer tegen den grond te gaan, zeer eentonig maar pijnlijk. Vele menschen hebben zware kneuzingen gekregen door een val, eenigen zelfs armen of beenen gebroken. Het rijtuigverkeer was in den laten avond nagenoeg geheel gestremd, want ook voor de paarden waren de wegen zeer bezwaarlijk. De dooi hield Zondag den geheelen dag stand, waardoor de straatreinigingsdienst gelegenheid had, althans gedeeltelijk, da smeltende sneeuw te verwijderen. Het Paleis op den Dam handhaafde weer zijn deugdelijkheid als barometer (in wintertijd althans). Niet aan alle Amsterdammers is het misschien bekend, dat dit paleis, als het dooien gaat, een bijzonderheid vertoont, bij aapjes-koetsiers, schoenpoetsers en wat er meer dagelijks in de gelegenheid is aldaar waarnemingen te doen, als „aanslaan" bekend. Het Paleis wordt dan over zijn geheele oppervlakte met een laag rijp overdekt, voor welk natuurverschijnsel verschillende verklaringen worden gegeven. Een er van luidt, dat de steensoort, waarvan het gebouw gemaakt is, gedurende langer tijd dan zijne omgeving een zekere koude behoudt, zoodat de waterdamp, die er bij dooiweer tegen aanslaat, sterk afkoelt en bevriest. Dit verschijnsel vertoonde zich gisteren (Zondag) in zeer hooge mate. Van blauw-grijs was de gevel geheel wit geworden, zoodat de Dam er aanmerkelijk door verhelderd werd. Bij andere gebouwen en monumenten van bergsteen gemaakt, werd in meer of minder mate hetzelfde opgemerkt.
