Ik ben zelf trotse bezitter van twee kunstheupen. Die doen het goed. Formeel moet ik ermee uitkijken, maar er is *niets* dat mij tegenhoudt om, bij een mooi sneeuwdek, een ferme wandeling te maken. De stilte van gedempte geluiden, het getransformeerde land, de vreugde van de mensen die je tegenkomt.
De Slush waardoor ik net naar huis ben gelopen is een ander verhaal. Vies, nat, bruin en glibberig. Maar ook die prut gaat nog één keer transformeren.