Ik liep met twee vrienden, met zn drieën naast elkaar. Paraplu in de hand, want het regende.
Vanuit t niets voelde ik via de arm die de paraplu in de hand had, een heel heftig raar gevoel naar mn borst toe trekken. Voelde als stroom. Ik schrok me kapot. Gooide van schrik mijn paraplu weg uit mn handen. Tot mijn grote verbazing deed mn maatje aan de andere kant, precies hetzelfde. Beschreef een zelfde gevoel of gebeuren wat hem overkwam.
De vriend die in het midden liep, gebeurde niks mee. En stond ons aan te kijken als of water in de brand stond. Een vriuw aan de overkant, zag het ook gebeuren. En barste in schaterlach uit.
Ik heb hier nooit een goede verklaring voor kunnen vinden.
Raar was ook. Wij aan de die aan de buitenzijdes liepen, hadden een kunststof handvat. Ons maatje in de midden, een houten..
In Dordrecht zaten we in een stadsbus, ergens begin jaren '90. Slecht weer ook, met veel onweer. Wij zagen een flits, en daarna een vuurbal door de lucht heen zweven. Heel kort, want de bus draaide weg van deze straat.
Quote selectie