Voor zijn kunst keek Jan Mankes altijd naar zijn directe leefomgeving; dit landschap zag hij vlakbij zijn atelier in Friesland. Het is een weids winterlandschap, waarin de besneeuwde weilanden veel meer ruimte krijgen dan de lucht. Mankes bouwde het schilderij op uit horizontale stroken: grijze lucht, witte weilanden, een sloot en opnieuw een besneeuwde slootkant. De kleine details in dat landschap, wat takken, een hooistapel, een paar kale bomen en de molens aan de horizon, benadrukken de uitgestrektheid. Het is er leeg en stil, op het geluid van de vogels na. Tekst van => Vereniging Rembrandt | Sneeuwlandschap met sloot
„Et nul ne se connait tant qu'il n'a pas souffert, „C'est une dure loi, mais une loi suprème, „Vieille comme le monde et la fatalité, „Qu'l nous faut du malheur regevoir le baptéme, ~Et qu'a ce triste prix tout doit étre acheté. „Les moissons pour murir out besoin de rosée, „Pour vivre et pour sentir l'homme a besoin de pleura, „La joie a pour symbole une plante brisée, „Humide encore de pluie et couverte de fleurs."