Dinsdag, 15 februari 2005
Na de erg wisselvallige periode die we achter de rug hebben, zijn de weergoden uitgeraasd. We kregen nog wat winterse neerslag afgelopen nacht, goed voor 1,0 mm waarna een droge dag volgde. Op de zon hoefden we echter niet veel te rekenen want we kregen bezoek van uitgestrekt laaghangende wolkenvelden die er met momenten een dooie boel van maakten. Ze waren afkomstig van het topje van de depressie die ons afgelopen weekend met stormweer opzadelde en ondertussen in een ruime bocht naar noord Europa is getrokken om daar een stille dood te sterven. De bewolking heeft de temperatuur geen goed gedaan want we zaten nu tussen 0,5 en 4,6 graden (aan de grond vroor het 1,7 graden) maar de nachtelijke afkoeling wordt erdoor afgeremd waardoor het uiteindelijk van de opklaringen zal afhangen of het kwik morgenvroeg al dan niet diep zal wegzakken. Dat het zal vriezen is echter erg waarschijnlijk want de wind heeft nu het koude noordoosten opgezocht waaruit hij snelheden tot 32 km/h haalde. Maar met deze koude wordt snel komaf gemaakt door het Azorenhoog dat langs haar noordelijke flank zachte oceaanlucht zal meezuigen tot over onze streken. Na het weekend wordt het echter interressant wanneer Arctische luchtmassa's ons land zullen heroveren en talloze buien het Malderse weerstation met een wit kostuum zullen aankleden.
Woensdag, 15 februari 2006
De weergoden hielden zich vandaag duidelijk aan het vooropgestelde schema: nog voor de daglichtperiode aanbrak waren we al volop in de ban van de regenwolken die een stuk aktiever waren dan de regenzone die we gisteren op bezoek kregen, en samen met dit alles trok de zuidwestenwind flink aan, resulterend in pieksnelheden tot 53 km/h. Het was duidelijk dat het in deze krachtige stroming snel vooruitging, en zo zaten we kort na de middag reeds in de opklaringen achter het front die doorspekt waren met talloze buien, maar deze toonden duidelijk weinig interesse voor Malderen. Op deze locatie bleef het na de middag vrijwel droog en waren het slechts de wolkenvelden die gemakkelijk konden doordringen. Het vrij indrukwekkende neerslagtotaal van 9,2 mm was dan ook reeds bereikt. De temperatuur liep bij de doortocht van het front nog verder op van 5,1 graden naar 10,8 graden, om vervolgens bij de aankomst van de opklaringen (polaire lucht) weer terug te vallen naar een negental graden, maar toenemende sluierbewolking vanuit het westen kondigt alweer een nieuwe golfvormige regenzone aan die verdere afkoeling enigszins zal afremmen. Het is alweer een erg actief ding, maar de koers is nogal zuidelijk waardoor de neerslaghoeveelheden te Malderen binnen de perken zullen blijven. We zullen reeds snel van de storing verlost zijn en dan komen we alweer in polaire buienlucht terecht, maar deze lucht moet eerst een heel stuk van de Britse eilanden overbruggen alvorens het België kan bereiken, en de meeste buien daarin zullen dit wellicht niet overleven zodat het een eerder droog weersbeeld wordt met veel opklaringen, wat stapelwolkjes en hooguit wat lichte neerslag tussendoor van de actiefste buiencomplexen die er misschien nog net zullen in slagen om verder door te dringen tot in Vlaanderen. Bij dit alles zal er echter veel wind staan uit zuidwestelijke tot westelijke richtingen.
Donderdag, 15 februari 2007
Een welgekomen afwisseling op het eerder sombere thema van wolken en regen dat zich de voorbije dagen en weken afspeelde, was het vanmorgen toen het helemaal helder was en een reeds aardig aan kracht winnende februarizon aan de hemel stond te blinken. Deze opklaringen (nou ja, er was maar één opklaring zij het dan een hele grote) zorgden er echter voor dat het tijdens de ochtenduurtjes behoorlijk is afgekoeld. De minima bedroegen 2,6 graden in de hut en op sommige plaatsen moest er zelfs flink gekrabd worden. Diepe oceaandepressies ten westen van ons brachten een aanvoer van subtropische lucht op gang waardoor de temperatuur, mede geholpen door de eerdergenoemde zon, flink de hoogte werd ingejaagd en we aldus maxima van 12,9 graden konden noteren. De oceaandepressies zijn in de loop van de dag wat dichterbij gekropen waardoor we in het westen geleidelijk wat Cirrusbewolking zagen verschijnen die zich vervolgens over het volledige Malderse luchtruim ging verspreiden. Voor de zon was dit echter nauwelijks hinderlijk en er bleven nog veel staalblauwe stukken over. Later op de namiddag en in de loop van de avond ging deze bewolking zelfs in ons voordeel spelen door ons eerst op een schitterend gekleurde zonsondergang te trakteren en vervolgens de avondlijke afkoeling af te remmen waardoor de kansen op vorst komende nacht minder groot zijn dan vanochtend. Bij dit alles is de wind gedraaid naar het zuidwesten en ze haalde maximaal 25,7 km/h. Neerslag is er natuurlijk niet gevallen vandaag.
Vrijdag, 15 februari 2008
Vroeg in de ochtend werden we nog steeds toegedekt door laaghangende Stratusbewolking. Het einde van deze sombere episode was echter reeds nabij want na het aanbreken van de daglichtperiode begon de bewolking geleidelijk dunner te worden om vervolgens over te gaan in Stratocumulus. Deze werd op haar beurt uit elkaar gescheurd tot er tegen het begin van de namiddag slechts wat Cumulus humilis overbleef. Dat de zon na de middag er weer uitbundig aan te pas kwam, was dan ook niet meer dan logisch, maar echt hoge temperaturen zaten er niet meer in, we haalde maximaal 7,7 graden. Tegen de avond ging het snel afkoelen enerzijds door de opklaringen en anderzijds door het binnenstromen van aanmerkelijk koudere lucht via een oostelijk briesje met snelheden tot 25,7 km/h. Na zonsondergang bleef het nagenoeg helder met nog hooguit een verdwaald restje Stratocumulusbewolking terwijl de temperatuur tegen middernacht reeds uitkwam op -0,2 graden.
Zondag, 15 februari 2009
Bij ochtendtemperaturen van -3,9 graden en een laagje rijp oogde het landschap vanochtend weer erg winters. Het was echter niet (meer) helder want het luchtruim heeft zich gevuld met een gesloten laag van Altocumulus en Stratocumulusbewolking. Deze maakte na een tijdje weer plaats voor nieuwe opklaringen, maar een flinke laag sluierbewolking zorgde ervoor dat de zon vandaag slechts een waterig afkooksel was van hetgene dat we gisteren konden aanschouwen. Af en toe dwarrelden er een paar droge sneeuwvlokjes naar beneden, maar deze lieten nauwelijks sporen na op de Malderse bodem. Vanuit het noordwesten kwam er na de middag dikkere Altostratusbewolking opzetten die ook nog eens gezelschap kreeg van Altocumulus en Stratocumulus. Kortom: we konden het nu wel helemaal vergeten wat zon en lentesfeer betreft, zeker met de tot 25,7 km/h aanwakkerende zuidwestenwind erbij. Naar de avond toe is er opnieuw neerslag beginnen te vallen die begon als smeltende sneeuw, maar geleidelijk overging in gewone regen. Dit was overigens niet zo verwonderlijk want alles werd vanuit het noordwesten aangevoerd, waar de temperaturen wat verderop reeds een achttal graden bedroegen. De koude hield zich nu boven Frankrijk op waar het nog enkele graden vroor, terwijl de Malderse temperatuur op het einde van de avond reeds gestegen was naar 4,6 graden.
Maandag, 15 februari 2010
De sneeuwval heeft zowat de ganse nacht aangehouden, doch de intensiteit werd steeds lichter zodat er uiteindelijk niet meer dan een paar mm is bijgekomen. Afnemende intensiteit wil echter niet hetzelfde als afnemende bewolking zeggen, en aldus zagen we het daglicht weerkeren in een mistroostige, grijze omgeving. Ondanks de hardnekkige bewolking is het kwik nog aardig weggezakt vannacht, zodat de temperaturen vanochtend rond -3,6 graden schommelden terwijl een opklaring omstreeks 2H30 minima van -4,2 toeliet. Halverwege de voormiddag begon het opeens terug te sneeuwen (in Brussel althans), wat in tegenstelling tot gisteren met dikkere vlokken gebeurde. De sneeuw werd tegen de middag gevolgd door opklaringen die al de ganse dag boven Nederland aanwezig waren, maar nu ook aarzelend Malderen en Brussel introkken. Deze gingen weer gepaard met opvallende, amberkleurige tinten terwijl de zon slechts een waterige indruk maakte in de zeer nevelige atmosfeer. Contrast was er nauwelijks waardoor de wolken moeilijk te onderscheiden waren, maar met een geoefende arendsblik kon er nog Stratocumulus en Cumulus fractus herkend worden. De lucht werd in de loop van de namiddag transparanter waardoor de bewolking duidelijker zichtbaar werd, en de zon een tandje kon bijsteken. De temperatuur kon hierdoor nog oplopen naar 1,8 graden, en er stond ook niet erg veel wind met hooguit snelheden tot 19,3 km/h uit zuid- zuidwestelijke richtingen. Naar de avond toe leek, de bewolking opnieuw een tegenaanval in te zetten waardoor het weer grotendeels betrokken raakte en de afkoeling danig werd afgeremd. Dit ging gepaard met wat lichte sneeuwval, maar het aantal vlokjes was deze keer op twee handen te tellen in tegenstelling tot wat we de voorbije dagen zijn gewend geraakt. Het neerslagtotaal bleef onbekend, maar bedroeg wellicht minder dan 0,2 mm.
Dinsdag, 15 februari 2011
Terwijl de regenzone langzaam verder naar het noordoosten trok, zagen we op de satellietbeelden een nieuw exemplaar opdoemen dat ons vanuit het zuidwesten probeerde te benaderen. We brachten het grootste deel van de dag echter tussen beide regenzones door waardoor we nog van een vrij zonnig, rustig en droog weertype konden genieten. De temperaturen stegen van 3,1 naar 6,7 graden en tijdens de voormiddag werd de nadruk op Stratus fractus en Stratus gelegd. Na de middag waren het vooral Cirrostratus en Altostratuswolken die in de kijker werden gezet en de voorbode waren van de eerdergenoemde regenzone. Het ging om een occlusiefront waarvan het warmtefrontgedeelte erg actief was en op het einde van de namiddag voor matige tot vrij zware regenval zorgde. Toch bleven de neerslaghoeveelheden beperkt en ook de ondanks de actieve regenzone eerder lage windsnelheden tot 27,4 km/h uit het zuiden gaven aan dat onze weermolen terug in de blokkeerstand werd gezet. Dit zien we overigens ook op de weermodellen die terug hogedrukblokkades tonen, zij het dat deze net iets verkeerd liggen om het strenge winterweer tot bij ons te krijgen. De regenzone trok tergend langzaam naar het oosten en werd gevolgd door een paar malse buitjes die tijdens de late avond over Malderen trokken en het neerslagtotaal verder aanvulden tot 1,8 mm.
Woensdag, 15 februari 2012
Bij minima van 4,4 graden was de winter verder weg dan ooit, doch de lente ook want er stak een krachtige noord- noordwestenwind op die er met haar snelheden tot 40,2 km/h voor zorgde dat de herfst dichterbij zat. Het was een komen en gaan van buien en schuchtere opklaringen terwijl de wolken aan een hels tempo over het luchtruim joegen. Tot fabelachtige wolkenlandschappen kwam het niet al was het zeker geen saaie bedoening te noemen. De temperaturen stegen naar 7,2 graden en na de middag lieten de opklaringen het geleidelijk afweten waarna de buien overgingen in meer continue neerslag. Deze hield vervolgens voor de rest van het etmaal aan in de vorm van regen en motregen die elkaar afwisselden onder een typische Nimbostratus wolkenlucht. Doordat de neerslag nooit echt zwaar te noemen was, bleef het dagtotaal alsnog beperkt tot 4,6 mm.
Vrijdag, 15 februari 2013
Het was vanochtend nog steeds droog, rustig, nevelig en zwaarbewolkt, doch plots begon het vanuit het westen te stortregenen. Het bleek opnieuw om een bui te gaan zoals we er gisterenavond enkele over de vloer kregen: plots, intens en al even snel verdwijnend als een schaduw in de nacht. Toen het daglicht in de nevelige atmosfeer doordrong, bleek het grijs en kil te zijn met Stratus bewolking waar weinig structuur in te zien was. De zichtbaarheid was tamelijk slecht zonder dat er echter sprake was van mist. Het warmde langzaam maar zeker verder op en er doken geen nieuwe buien meer op. Het grijze en sombere weer bleven we wel houden tot ergens halverwege de namiddag toen de Stratusbewolking donkere en lichte plekken begon te vertonen. Ze ging over in Stratus fractus met daarboven dunner wordende Stratocumulus en uiteindelijk bleef er enkel Stratus fractus over. We kregen de zon weer te zien, al bleef het erg nevelig en hing er voortdurend een geelachtige waas in de atmosfeer. Er doken af en toe zwaardere wolkenmassa's op die het de zon nog steeds erg moeilijk maakten: de bewolkingsgraad bedroeg steeds minstens 3/8 en op sommige momenten was het even zwaarbewolkt en somber als tijdens de voormiddag. Er stond weinig wind met maximaal 19,3 km/h uit westelijke richtingen en de temperatuur steeg naar 10,3 graden. Naar de avond toe leek de atmosfeer onstabiel te worden en ontstonden er stapelwolken die uitgroeiden tot forse afmetingen. Deze spreidden zich na een tijdje echter uit tot Stratocumulus en later ontstond er een nevelige waas die overging in Stratusbewolking zodat onze hoop op een wat boeiender weertype meteen verzwonden was. De bewolking zorgde voor een vertraagde afkoeling zodat het nog niet tot vorst kwam. De minima werden in het begin van afgelopen nacht al opgemeten met 2,0 graden. We sloten af met een neerslagtotaal van 0,8 mm dat reeds voor de middag een feit was.
Zaterdag, 15 februari 2014
De warme lucht had het land vanochtend alweer verlaten, maar bij maxima van 13,5 graden die in het begin van de nacht werden opgetekend hadden we veel thermische reserve. Zo voelde het bij een flinke temperatuurdaling nog steeds erg zacht aan bij waarden die tijdens de voormiddag nog ruim 10 graden bedroegen. De wind kwam zeer venijnig uit de hoek en plaatselijk kwam het tot materiele schade terwijl de koufront passage voor een aantal buien zorgde. Overdag leek alles langzaam weer tot rust te komen, en konden we van een aangename, vriendelijke voorjaarsdag genieten waarbij de zon uitbundig scheen en de resterende sluierbewolking zich geleidelijk terugtrok in oostelijke richting. We kwamen nu in vochtige zeelucht terecht waarin zich op het einde van de namiddag en aan het begin van de avond stapelwolken ontwikkelden die mooi afstaken tegen de blauwe hemel. Deze wolken groeiden in Malderen niet uit tot buien al is dat elders (vooral in de kustgebieden) mogelijk wel het geval geweest. De afkoeling zette zich na zonsondergang verder waardoor we nu pas de weliswaar nog steeds erg zachte minima van 7,7 graden optekenden. De buien die afgelopen nacht zijn gevallen hebben de volledige verantwoordelijkheid voor het dagtotaal van 2,1 mm op zich genomen
Zondag, 15 februari 2015
Alle bewolking is afgelopen nacht verdwenen op een eenzaam veld Cirrusbewolking na dat net boven Londerzeel bleek te hangen. Volgens de satellietbeelden zaten we noordelijk genoeg om buiten bereik van de regenzones van gisteren te blijven, en zuidelijk genoeg om op veilige afstand van dat ellendige Stratusveld te blijven welke de Noordzee en het noorden van Nederland in een wurggreep van verlammende kilte hield. We moesten er echter met lage minima van 0,9 graden voor betalen want onder een open hemel koelde het natuurlijk gemakkelijk af. Overdag dreef de Cirrusbewolking weg naar het zuiden en probeerde de Stratusbewolking vanuit het noorden dichter te komen. Ondertussen noteerden we maxima van 11,7 graden onder een staalblauwe hemel en stond er een nauwelijks voelbare zuid- zuidoostelijke bries. Tegen zonsondergang zagen we dan ook in Malderen Stratocumulusvelden binnendrijven die gelukkig geen roet meer in het eten van de zonnekloppers konden gooien. Want deze was al onder en de bewolking zorgde alleen maar voor een sfeervol avonduitzicht en een afremming van de invallende koelte. We sloten af met een wel te verwachten neerslagtotaal van 0,0 mm.
Maandag, 15 februari 2016
We zijn vandaag in droge polaire lucht terechtgekomen door een verder naar het noordoosten gekantelde stroming. Dit ging gepaard met een ijzige bries die op sommige momenten flink tekeer ging, en dat bij temperaturen die naar 1,9 graden zijn gezakt. Niet meteen de meest gezellige wandel - of fietsomstandigheden, maar de zon maakte veel goed van de ondermaatse (maar eigenlijk normale) maxima van 6,8 graden. Ze had enkel wat Stratocumulustoefjes te vrezen, al dreven er na de middag meer stapelwolken voorbij. De stroming begon immers weer naar noordelijke richtingen te krimpen zodat er onstabiele zeelucht kon binnenstromen. We kregen een aantal buien te verwerken uit fraaie, ondiepe Cumulonimbuswolken met valstrepen eronder. Deze valstrepen verspreidden zich over het ganse luchtruim waardoor er overal een witte waas te zien was waar we eerst nog diepblauwe luchten te zien kregen. De zon had het er ook moeilijk mee daar er tussen de buienwolken heel veel Stratocumulusbewolking ontstond. De buien werden aanvankelijk actiever maar na zonsondergang keerde de rust weer in Malderen. Het neerslagtotaal is beperkt gebleven tot 0,2 mm.
Woensdag, 15 februari 2017
(Filipijnen) Tijdens het tweede deel van de nacht is het opnieuw tot een aantal buien gekomen maar tegen de ochtend kregen we dan toch een aantal opklaringen te zien en brak de zon er eventjes door waarbij we veel Cumulus fractus en Stratocumulus zagen. De bewolking nam daarna weer toe, gevolgd door een aantal lichte regenbuien en daarna volgde terug een band met opklaringen. Dan overtrok het weer met Stratocumulus en Cirrostratus in de hogere luchtlagen, en na een tijdje volgden er weer buien. Hoewel onweersvrij waren ze best hevig en dit buiige weer ging een tijdje door tot het tijdens de avond weer wat droger werd. De krachtige noordoostenwind bleef er echter op los beuken, net als de enorme branding op zee. Tegen het einde van de nacht wakkerde de wind verder aan en leek het alsof we in een tropische storm waren terecht gekomen met stevige regenvlagen erbij terwijl bijna tien meter hoge muren van water op het koraalrif voor de kust inbeukten.
Donderdag, 15 februari 2018
Tijdens het tweede deel van de nacht heeft de regenzone Malderen kunnen bereiken en werden we getrakteerd op een mengeling van regen en sneeuw. Plaatselijk werd het wit (vooral in Nederland) maar tot een dekje is het in Malderen niet gekomen. De minima kwamen uit op 2,3 graden en het voelde vrij zacht aan vanochtend waarbij het nog een hele tijd bleef motregenen. Het was wachten tot de namiddag voordat het weer ging opklaren en daarbij zagen we de Altostratusbewolking plaats maken voor Stratus fractus waaruit na verloop van tijd stapelwolken ontstonden. Deze groeiden uit tot buien maar er was ook ruimte voor zonneschijn wat de temperatuur deed oplopen tot een lentezachte 10,8 graden in de milde zeelucht. De wind draaide van oost-zuidoostelijke naar zuidwestelijke richtingen en was zwak. Tijdens de namiddag werd er meer vocht aangevoerd waardoor er mooie stralenkransen ontstonden rond de wolken. Samen met de valstrepen onder de buien en het zachte licht zorgde dit voor schitterende uitzichten. Tijdens de avond klaarde het verder op en koelde het erg snel af in de polaire lucht waarin we weer zijn terechtgekomen. We sloten af met een neerslagtotaal van 5,1 mm.
Vrijdag, 15 februari 2019
De vorst was inderdaad iets milder door de thermische voorsprong gisterenavond. In thermometerhut koelde het af tot -1,5 graden en het was vooral op auto's en dakramen dat we nog de glinstering van ijskristallen konden ontwaren. Nog steeds was het kraakhelder en we konden ons dus automatisch aan een krachtige zon verwachten die het weer flink zou laten opwarmen. En die opwarming ging sneller dan verwacht want we haalden een voor de tijd van het jaar bijna hallucinante 16,8 graden. De zuid-zuidoostelijke wind voelde ronduit warm aan en er was buiten condensatiestrepen en een paar Cirrusplukjes geen enkele bewolking te zien. Tijdens de avond dook het kwik weer even snel de dieperik in als dat het deze voormiddag omhoog werd geslingerd maar tegen die tijd hebben we al meerdere uren van 15 plussers kunnen genieten. Neerslag was opnieuw de grote afwezige met 0,0 mm.
Zaterdag, 15 februari 2020
Aan de voorzijde van een nieuwe stormdepressie is er erg zachte lucht binnen gestroomd en er was ook ruimte voor opklaringen. De bewolking bestond uit Cirrostratus, Stratocumulusveldjes en Stratus fractus terwijl het niet kouder dan 7,1 graden is geworden. Vooral rond de middag kreeg het weer erg lenteachtige trekjes al zorgde de aantrekkende zuidwestenwind ervoor dat de terrasjes dan toch niet overbevolkt raakten. Tegen het einde van de namiddag pakte de bewolking zich samen in het westen met dreigende Altostratus die scherp begrensd was. Ze deed hierdoor zelfs een beetje aan de aambeelden van onweersbuien denken terwijl er ook dikke rollen Stratocumulus onder hingen die alles een apocalyptisch uiterlijk gaven. Maar de regen die daarop volgde was zeker niet in verhouding tot het dreigende uiterlijk van de wolken met slechts wat gespetter. Voor de wind was het dan weer een heel ander verhaal want die wakkerde aan tot stormachtig en zelfs met maxima van 12,7 graden bleef het daardoor guur aanvoelen. Dankzij deze stormwind zaten we echter al snel in de opklaringen achter de eerste regenzone waardoor het voor de rest van de avond droog bleef en het neerslagtotaal op 0,0 mm bleef steken.
Maandag, 15 februari 2021
Het dooifront bereikte ons tijdens de voormiddag nadat het een ganse nacht nog is droog gebleven. Vanzelfsprekend werd de laagste temperatuur kort na middernacht bereikt met 1,1 graden voordat de zachtere lucht en bewolking hun vernietigend werk begonnen te verrichten op de creaties van onze jeugdige winterliefhebbers. Na de exotenkwekers en verkeersdeelnemers lijken zij nu de volgende groep slachtoffers te worden. Maar het leed werd een beetje verzacht doordat de gevreesde ijzel leek uit te blijven. Het was meteen ordinaire regen die viel en waaruit alleen in het begin nog een beetje een tikkend geluid van ijsdeeltjes te horen was. Deze neerslag was overigens behoorlijk intens en net als gisteren viel ook op dat er alleen maar hoge en middelhoge bewolking was zoals Altocumulus en Altostratus welke dus overging in Nimbostratus. Daarna klaarde het weer op vanuit het westen en brak de zon erdoor. De gevreesde kille somberheid van een klassieke dooidag leek dus uit te blijven. Het ging verbazend snel en tegen de middag was er nog maar weinig sneeuw over. Hoe anders was het in het noorden van Nederland waar het dooiproces toch wel opvallend traag verliep en er amper sprake was van smelt. Halverwege de namiddag volgde dan toch nog een aanval van dooimist en werd het grijs en somber met Stratus en Stratus fractus. Het werd een erg klamme en druipnatte bedoening waarbij de omgeving in een moeras van modder en smeltende sneeuwresten veranderde. Het werd ondertussen langzaam zachter en we bereikten de maxima van 4,8 graden tijdens de avond. Het neerslagtotaal was voor het eerst sinds een hele poos weer meetbaar met een klassieke pluvio zonder verwarmingselementen. Het bedroeg 1,8 mm.
Dinsdag, 15 februari 2022
Tijdens de nacht zijn we in een neutrale zone tussen de buiengebieden en een oprukkend occlusiefront terecht gekomen. Dit zorgde dus voor schitterend weer bij zonsopgang waarbij we niets dan uitgestrekte, diepblauwe luchten te zien kregen. De mobiele hogedrukwig was goed doorstroomd en de condities lieten dus geen sterke afkoeling toe ondanks de open hemel. Met minima van 4,6 graden konden we het vorstvrij houden. Het duurde om dezelfde redenen ook niet lang eer de eerste Cirruswolken van het front zichtbaar werden, en dit ging aanvankelijk om afzonderlijke veldjes Cirrus spissatus die geleidelijk talrijker werden terwijl er in het noordwesten meer aaneengesloten velden van Cirrostratus zichtbaar werden. De zon kreeg nog voldoende tijd om in het zuidoosten wat thermiek op gang te brengen waar we Cumulus fractus wolkjes zagen ontstaan. Later verschenen er ook elders een paar Cumuluswolken al nam de advectie door de naderende regenzone snel toe en werd de ontwikkeling van deze wolken dus in de kiem gesmoord. Er dreven vrij scherp begrensde velden van Altostratus binnen en later ontstond ook de karakteristieke pannus bewolking onder deze laag. Dit werd vrij snel gevolgd door wat regen met opvallend dikke druppels al werd het daarna weer droog en was het minstens een uur wachten (15:30) eer het echt aanhoudend ging regenen. Er traden ook windvlagen op al was het op sommige momenten net bijna windstil, zeker aan het begin van de frontpassage. Er stroomde met die zuidwestenwind zachtere lucht binnen al werd de opwarming door de neerslag en de aard van het frontensysteem (occlusie) beperkt tot 11,1 graden. Tijdens de late avond ging de neerslag over in motregen waarna er weer droge perioden volgden. Uiteindelijk is het allemaal redelijk beperkt gebleven met 6,5 mm als neerslagtotaal. Wel bleef het nog betrokken voor de rest van de avond.
Woensdag, 15 februari 2023
De dag begon opnieuw helder met negatieve minima van -1,0 graden in de berijpte omgeving zoals we ze gisteren ook gezien hebben. Maar deze keer waren er kapers op de kust die het zonnige en droge voorjaarsweer bedreigden. In het eerste schemerlicht zagen we immers al dat de lucht wel erg oranje kleurde, en dit bleek afkomstig te zijn van Cirrostratusbewolking die door de opkomende zon oplichtte. Dit werd dan wel door een schitterende en kleurrijke zonsopgang gevolgd maar de zon was overdag een stuk minder intens dan de afgelopen dagen. Wie bij dit weer een toevlucht nam tot veranda's en serres om achter glas van het lenteweer te kunnen genieten zou het dan ook al snel geweten hebben. Ook aan de andere kant van dat glas veranderde er een en ander. Naast de bewolking is immers ook de wind gaan toenemen uit het zuidwesten waardoor het een stuk guurder aanvoelde. Zij die zich achter een zonnepaneleninstallatie bevonden zagen eveneens hun productie zowat gehalveerd. Tegen de middag kwam er ook nog eens Altostratus translucidus bij waardoor de zon het extra moeilijk kreeg maar vanuit het westen ging het zaakje weer over in dunnere Cirrostratus die terug wat meer licht en warmte doorliet. Er verschenen ook wat Altocumulusbankjes die ook weer tekenen aan de wand waren dat er een heel ander weertype op komst is. Het wat mindere weer ten spijt haalden we wel nog 12,2 graden en zag het er in elk geval visueel nog lenteachtig uit. Tegen de avond kregen we er ook nog eens een schitterende zonsondergang bovenop toen de eerdergenoemde wolkensoorten die nu vooral boven ons en in het oosten hingen, werden aangeschenen door de rode ondergaande zon. De doorstaande wind en bewolking zorgden ervoor dat het tijdens de avond minder snel afkoelde waardoor we het wel eens vorstvrij zouden kunnen kouden komende nacht.
Donderdag, 15 februari 2024
Het voelde niet alleen zomers aan met minima van 11,9 graden, maar het zag er ook zo uit met de typische luchten van Altostratus en Altocumulus castellanus die deden denken aan een onstabiele zomerdag die spoedig met stevig onweer zou worden afgesloten. Maar wanneer we terug in horizontale richting keken, zagen we dan toch weer die kale bomen en daaronder bloeiende krokussen en sneeuwklokjes die erop wezen dat het wel eens zou kunnen dat we nog in het vroege voorjaar zitten in plaats van putje zomer. De Altostratus ging af en toe over in Cirrostratus en dit liet plaatselijk een versluierd zonnetje toe dat in combinatie met verder stijgende temperaturen eveneens voor een bijna zomers gevoel zorgde. We haalden maarliefst 16,9 graden en de zuidwestenwind was zwak waardoor het in deze vochtige lucht ook nog eens vrij zwoel aanvoelde. Wie een jas droeg en inspanningen leverde werd dan ook meteen afgestraft met een zweetbad. Tijdens de namiddag bleef het vrij zonnig op de sluierwolken na. Deze werden dikker tijdens de avond met terug meer Stratocmulusvelden en Stratus fractus erbij wat natuurlijk door het naderende koufront komt. Voor vandaag konden we het nog wel droog houden, het neerslagtotaal van 2,0 mm was volledig aan de natte toestanden afgelopen nacht en ochtend te wijten.
Zaterdag, 15 februari 2025
De bewolking hing er deze ochtend nog steeds al was ze nu terug gebroken en zagen we stukjes blauwe lucht tussen de Stratus. In Malderen was het aanvankelijk ook zwaarbewolkt maar vanuit het westen kwamen er meer opklaringen opzetten waardoor het daar aanvankelijk toch een stuk zonniger verliep dan in Spa. De resterende bewolking hield het kwik iets beter op peil met -3,7 graden al is dit nog steeds een flinke hoeveelheid vorst na wat we de voorbije maanden (en jaren) gewoon zijn. De opklaringen waren gekoppeld aan een warmtefront dat de laaghangende bewolking liet oplossen maar op haar beurt sluierbewolking begon te veroorzaken. Het zonnige weer zou dus al zeker niet tot het einde van de dag duren want de mix van Cirrostratus, condensatiestrepen en nog wat restjes Stratocumulusachtige bewolking begonnen toch al snel hun stempel op het zonnige winterweer (en de grafieken van de zonnepanelen) te drukken. Hoe dan ook is er geen enkele reden om daarover te klagen na de eindeloze reeksen zonloze dagen die we achter de rug hebben. En volgens de weermodellen zou het deze keer ook maar een tijdelijke onderbreking zijn van het heldere weer die dan ook nog eens vooral tijdens de nacht zal plaatsvinden. We haalden nog 3,8 graden en tijdens de late namiddag zagen we hoe de temperatuur zich onder de toenemende bewolking leek te stabiliseren. Het koelde nu maar heel langzaam af en het zou misschien nog net kunnen lukken om het komende nacht vorstvrij te kunnen houden, zeker nu de temperatuur omstreeks 21H30 lijkt gestopt te zijn met dalen. Hier en daar werd wat sneeuw waargenomen uit deze storing maar in Malderen is daar vooralsnog niets van te merken.