Vrijdag, 11 maart 2005
Toen de Malderse bevolking vanochtend ontwaakte was er opnieuw geen zon te zien, doch deze keer lag het niet aan de mist maar aan een binnengeschoven regenzone die momenteel nog steeds over België ligt. Het grootste deel van de dag verliep nog droog bij temperaturen tussen 1,2 en 8,6 graden, maar de wind spande snel aan uit westelijke richting en haalde snelheden tot 48 km/h waardoor de zachte zeelucht niet als dusdanig ervaren werd. Tegen de avond was het dan zover en vielen de eerste regendruppels, al heeft dat tot nu toe nog niet veel voorgesteld want de pluviometer heeft nog geen vin verroerd vandaag. Er kunnen de komende uren echter wel enige litertjes naar beneden komen, en morgen zouden we dan kennis maken met de echte Maartse buien, al lijkt het met de activiteit te zullen meevallen gezien er weinig lifting en potentiële verdampingsenergie wordt berekend boven onze streken, doch een sterke jetstreak op grotere hoogte en opwarming van de onderste luchtlagen door de krachtigere maartzon zou toch moeten volstaan voor wat plaatselijke animo. Tegen eind volgende week gaat het de andere kant op met het weer en zouden we een lente opstootje kunnen krijgen...
Zaterdag, 11 maart 2006
Tijdens de vroege ochtenduurtjes kreeg Malderen een nieuwe lading regen te verwerken, afkomstig van twee heractiverende occlusiefronten die zich door de opmars van koude landlucht naar het westen terugtrokken. Deze koude lucht bereikte ons al snel waardoor de regen overging in stofhagel en vervolgens smeltende sneeuw. De atmosferische condities waren halverwege de voormiddag gunstig om een sneeuwdek te vormen, maar de grond was nog niet afgekoeld waardoor een winters landschap er niet meteen inzat. Met momenten was de sneeuwval vrij intens maar na de middag volgde droog weer, waarop we uiteindelijk omstreeks drie uur de eerste opklaringen te zien kregen. Droog bleef het hierop echter niet want vanuit het noorden kwamen al snel een aantal buitjes opzetten die volledig uit sneeuw bestonden. Het temperatuursverloop was erg opvallend bij dit weertype, zo kon het kwik nog stijgen tot 4,9 graden tijdens de nacht om dan bij de stortvlagen vanochtend een flinke duik te maken naar ongeveer een graad terwijl de opklaringen in de late namiddag voldoende waren om ook de luchttemperatuur beneden het vriespunt te krijgen. De wind ruimde tijdens de voormiddag naar het noordoosten bij snelheden die tot 32 km/h opliepen. Uiteindelijk zorgden de neerslagzones en de erop volgende buien voor een neerslagtotaal van 1,7 mm.
Zondag, 11 maart 2007
vandaag was het ongeveer het omgekeerde weersverloop van gisteren. We begonnen namelijk met aardig wat bewolking die voornamelijk uit Stratocumulus bestond. Vooral in nederland was deze bewolking erg hardnekkig en werd men geconfronteerd met egaalgrijze en mistige luchten, maar te Malderen was de zon ons duidelijk gunstiger gezind. De bewolking brokkelde immers steeds verder uit elkaar en tegen de middag was het weer zo goed als helder. Het is dan ook niet verwonderlijk dat we temperaturen tot 16,9 graden uit de brand konden slepen, terwijl de minima ook nog best meevallen met 5,4 graden. Later in de namiddag kwam er wat hoge sluierbewolking opzetten in het uiterste westen, maar deze vormde niet de minste dreiging voor ons en vervulde hierbij vooral een decoratieve functie door een erg fraaie zonsondergang te veroorzaken. De wind was tevens beduidend minder dan gisteren met nog een maximale windstoot van 25,7 km/h uit het zuidwesten. 's Avonds was er dan weer aardig wat afkoeling maar ook nu lijkt nachtvorst niet meteen een grote dreiging te vormen. Er was nu ook geen neerslag door dauw of andere oorzaken.
Dinsdag, 11 maart 2008
Na een erg regenachtige ochtend en minima van 5,5 graden te hebben geregistreerd, konden we deze voormiddag even genieten van een adempauze tussen de storm die we achter de rug hebben en degene die morgen nog moet komen. Enkele opklaringen en wat zon waren hiervan het gevolg, maar al snel kwam vanuit het zuidwesten een warmtefront opzetten waardoor alles binnen de kortste keren weer vol zat met Altostratus en Stratus fractus. Met momenten viel er matige regen, afgewisseld met perioden van motregen, doch tegen de avond kreeg de neerslag opeens een buiig karakter met droge tussenpozen en dreigende stapelwolken die in het laatste schemerlicht zichtbaar waren. Opvallend hierbij was dat de temperatuur tijdens de buien begon te stijgen richting de maxima van 12,2 graden. Hoewel de buien op deze locatie weinig actief waren, leverden ze opvallend dikke druppels op en waren het volgens de radar schampschoten van erg actieve buiencomplexen waar ook onweer op zat. De wind wakkerde tevens aan en bereikte snelheden tot 51,5 km/h uit het zuidwesten. Op het einde van de avond werd het opnieuw droger maar bleef het erg winderig. We sluiten uiteindelijk af met een neerslagtotaal van 9,2 mm.
Woensdag, 11 maart 2009
Vanmorgen bevonden we ons nog steeds in de polaire luchtmassa's die met een noordwestelijke stroming richting Malderen werden geblazen. De aan kracht winnende maartzon zorgde er echter voor dat dit als een vriendelijk en aangenaam lenteweertje werd ervaren. Er waren immers brede opklaringen waarin de temperaturen konden stijgen van 1,9 naar 13,8 graden. Overdag had het veel weg van een typische zomerdag door de talloze mooiweerswolkjes die werden gevormd, terwijl er vanuit het westen wat cirrus en Cirrostratus kwam binnengedreven. Op gebied van zonneschijn en warmte hebben we in elk geval veel geluk gehad. Op de satellietbeelden en aan de klaagzang die op diverse weersfora weerklonk, was namelijk te zien dat de stapelwolken zich verder in het binnenland konden uitbreiden tot een vrijwel gesloten wolkendek waaruit op de koop toe nog een aantal buien vielen. De zonnigste kaarten waren echter voor de kustgebieden weggelegd, waar men buiten de eerdergenoemde Cirrusbewolking hooguit een paar verdwaalde wolkenflarden kon opmerken. Tegen de avond hielden de stapelwolken het overal voor gezien, en zorgden de sluierwolkjes ervoor dat we konden genieten van een sfeervolle, in warme kleurentinten gehulde zonsondergang. De wind die overdag nog 27,4 km/h haalde uit west - noordwestelijke richtingen, zwakte af waardoor we een rustige avond tegemoet gingen. Het neerslagtotaal bleef hierbij steken op 0,2 mm. De sluierwolkjes zijn echter de voorbode van een flinke depressie die onze kant opkomt, dus of het morgen even mooi en vredig zal verlopen, is nog maar de vraag...
Donderdag, 11 maart 2010
De eindeloze reeks vriesnachten werd vandaag opnieuw met een eenheid verhoogd door toedoen van ochtendminima die onder de heldere hemel wegzakten naar -1,8 graden. Toen de onzichtbare zon opkwam keken we echter aan tegen een sombere, egaalgrijze laag Stratusbewolking die erg plots is binnengeschoven vanuit het noorden. Dit betekende meteen het begin van een sombere en kille voormiddag ondanks de zachtere zeelucht waarin we terechtkwamen. Gelukkig bleek de bewolking niet zo stevig te zijn als het aanvankelijk leek, en ging ze over in Stratocumulus. Dit bleek op de ene plaats vlotter te gaan dan de andere, maar uiteindelijk kon de zon op deze manier ook in Malderen doorbreken in een ongeveer 7/8 bewolkte hemel. Na de middag veranderde er weinig aan het zwaarbewolkte weertype en klom het kwik langzaam naar 5,2 graden terwijl er een noord- noordoostelijk briesje tot 22,5 km/h stond. Tijdens de avond werd de bewolking opnieuw wat dikker en ging ze over in Stratus, maar het bleef droog. Bovendien hield ze de warmte vast en lijkt het er zelfs op dat we nog eens een vorstvrije nacht zullen meemaken. We eindigden het etmaal bij temperaturen die op een tweetal graden uitkwamen terwijl het neerslagtotaal ongewijzigd bleef met 0,0 mm.
Vrijdag, 11 maart 2011
De uitgestrekte Stratocumulusvelden hebben afgelopen nacht opnieuw het hazenpad gekozen waardoor er terug wat opklaringen beschikbaar kwamen die voor een erg vriendelijk weertype zorgden. Net als de temperaturen trouwens, want met minima van 5,1 graden was het best wel aangenaam te noemen. Tijdens de voormiddag werd het erg fraai lenteweer met eerst een mengeling van Stratus fractus, Cirrostratus en wat Stratocumulus. De Cirrostratusbewolking loste geleidelijk op en tegen de middag bleef er uitsluitend Cumulus over die zich tot Stratocumulus uitspreidde met brede, diepblauwe opklaringen ertussen. Wel was het erg heiig en werden de opklaringen na de middag tijdelijk wat minder breed waardoor we regelmatig van zonlicht verstoken bleven. Niettemin konden we vrij aangename maxima van 13,2 graden optekenen terwijl de wind niet meer zo schraal aanvoelde als de voorbije dagen. De snelheden bleven beperkt tot 32,2 km/h uit het westen. Naar de avond toe nam de bewolking weer af en gingen we een lichtbewolkte en relatief koele avond in. Nachtvorst lijkt zowel morgenochtend als de komende dagen niet aan de orde te zullen zijn.
Zondag, 11 maart 2012
De dikke Stratusbewolking is afgelopen nacht opnieuw verdwenen waardoor we vandaag een zonnige start maakten bij minima van 5,2 graden. Er waren wat condensatiestrepen en een weinig Cirrus te zien en tegen de middag werden er heel onschuldige Cumulus humilis wolkjes gevormd. Er stak een noordelijk briesje tot 17,7 km/h op en het warmde op tot een zachte 16,9 graden. Het goede weer was kennelijk niet algemeen aangezien er uit Nederland nog een paar meldingen van laaghangende bewolking binnen kwamen, maar op de meeste plaatsen was het lentesfeer alom. De stapelwolkjes verdwenen bij het vallen van de avond maar toen dreef er plots een scherp begrensde laag van Cirrostratus binnen die rood oplichtte in de avondschemering. Veel verder dan die sluierbewolking is het echter niet gekomen. De heldere en droge lucht koelde 's avonds snel af waardoor we kort na zonsondergang reeds op een tiental graden waren uitgekomen.
Maandag, 11 maart 2013
Langzaam maar zeker is het tijdens de nacht verder afgekoeld, maar aan een tempo van ongeveer 0,05 graden per uur konden we moeilijk strenge vorst verwachten en was het vanochtend nog tamelijk vriendelijk bij -1,0 graden om 5H. Bedrieglijke vriendelijkheid echter, want wie een stapje in de buitenlucht zette, werd meteen geconfronteerd met een gierende noordoostenwind die de gevoelstemperaturen een tiental graden onder het vriespunt joeg en de ijsvorming op plassen en kleine wateroppervlakken deed dan ook denken aan een nachtje met minstens matige vorst. Er wachtte een grauwe Altostratuslucht bij zonsopgang waaronder Stratus fractus wolken aan een hoog tempo voorbijdreven. Deze was afkomstig van neerslagzones die de overgang naar warme lucht net ten zuiden van ons markeerden en het duurde niet lang voor we opnieuw met de neerslag werden geconfronteerd. Geen malse regenbuien zoals afgelopen vrijdag, maar motsneeuw die geleidelijk overging in vrij zware sneeuwval die door de tot 30,6 km/h aanzwellende en naar het noordoosten draaiende wind werd opgejaagd. Op sommige momenten kregen we heuse blizzard taferelen te zien zoals we ze dikwijls zelfs in de winter niet meemaakten. Toch had de sneeuw moeite om een dek te vormen door de in deze tijd van het jaar reeds krachtige zonnestraling die door de wolken heen kwam. Naar de avond toe nam die straling natuurlijk wel af en begon er zich geleidelijk een dekje te vormen dat ook op verharde wegen bleef liggen. Het werd overigens niet warmer dan 0,0 graden. Tijdens de late avond werd het terug droog en koelde het verder af naar de uiteindelijke minima van -2,4 graden. Het neerslagtotaal bleef door de sneeuwval onbekend.
Dinsdag, 11 maart 2014
(Nepal) Er hing nog steeds Cirrus en Cirrostratus bewolking die voor een melkachtig en flets uitzicht zorgden. Net als gisteren was de omgeving weer getooid met dauwdruppels terwijl er een aangename, zachte koelte hing. Bij de tocht naar Kathmandu kregen we meer en meer te maken met Cumuluswolken die het steeds hogerop gingen zoeken. Boven de bergen ontwikkelden zich opnieuw buien terwijl het in de valleien langs de route aangenaam warm en droog bleef. Kort voor het binnenrijden van Kathmandu leek het menens te zijn en kwamen de forse stapelwolken massaal opzetten, doch op een of andere manier kwam het er toch niet tot buien en begon de bewolking weer volledig op te lossen. Enkel de smoglaag en de sluierbewolking bleef over, waarmee we een koele, maar in vergelijking met een week eerder in Kathmandu nog opvallend zachte avond ingingen.
Woensdag, 11 maart 2015
(Nepal) De dag begint helder en koel met wat Cirrus bewolking en een nevelige waas van stof in Kathmandu. Overdag warmde het snel op maar het werd ook tamelijk winderig waardoor de gevoelstemperatuur wat naar beneden ging. Niet dat dat echt een probleem was voor de koukleumen onder ons bij maxima ruim boven 25 graden. Dat probleem voor hen kwam er pas tegen de avond toen het weer erg snel ging afkoelen. De wind zwakte hierbij af terwijl de Cirrusbewolking geleidelijk is gaan toenemen.
Vrijdag, 11 maart 2016
(Indonesie) Tijdens de nacht werden we opgeschrikt door fel onweer dat vooral uitblonk in de zware, dreunende donderslagen die ermee gepaard gingen. Het onweer hield uren en uren aan al was het reeds aan het schemeren toen de neerslag ons bereikte. Deze was eerst licht maar na een uurtje ging het tijdelijk stortregenen met nog steeds veel gedonder ertussen. Samen met de regen is er een aangename koelte over ons neergedaald. Omstreeks 10h ging het onweer over in een reeks gewone regenbuien en leek de boel weer in elkaar te zakken. Wel was er nog steeds veel bewolking en was daaraan te zien dat het verderop nog veel regende (dikke Cirrus densus en Altostratus). Kort na de middag kwamen we tijdelijk in opklaringen terecht en werd het weer drukkend warm al sloeg het na een uurtje weer om naar betrokken weer met aangenaam "koele" temperaturen. Tegen zonsondergang ging het lichtjes regenen waarbij de neerslag langzaam maar zeker intenser werd. Dit mondde uiteindelijk uit in nieuw onweer al bleef het bij een vijftiental daverende donderslagen en ging het later in de avond weer over in gewone regen die steeds lichter werd.
Zaterdag, 11 maart 2017
De nabijheid van depressies en regenzones zorgde ervoor dat er nogal wat sluierbewolking hing vandaag. Deze kreeg af en toe gezelschap van veldjes Altocumulus en Stratocumulus, maar de zon kreeg desondanks ruime kansen om er een aangenaam lenteweertje van te maken. Het waren echter dezelfde opklaringen die afgelopen nacht nog een flinke afkoeling toelieten waardoor we op minima van 3,1 graden zijn uitgekomen. Overdag veranderde er weinig, al konden toch een zeer langzame toename van de bewolking vaststellen waardoor de zon tijdens de late namiddag zeker niet meer het beste van zichzelf kon geven. Het ging toen om Altostratus translucidus bewolking zodat het maar een zwak waterzonnetje was dat overbleef. Gelukkig was het kwik ondertussen al een heel eind geklommen en konden we lentezachte maxima van 14,7 graden optekenen. De wind was hierbij zeer zwak uit veranderlijke richtingen al leek er een lichte voorkeur voor noordelijke richtingen in te zitten. Hoe vriendelijk en zacht het er ook aan toe ging, eens de zon onder was koelde het toch erg snel af waardoor het geen pretje was om de avond op een terrasje door te brengen. Of het ook nog tot vorst zal komen is afwachten, al konden we tijdens de late uurtjes in het bleke maanlicht wel zien hoe er vanuit het westen weer opklaringen binnendreven bij een dunner wordend wolkendek. Neerslag is er uiteraard niet meer gevallen waardoor we met een dagtotaal van 0,0 mm eindigden.
Zondag, 11 maart 2018
Na een zeer natte, verzopen nacht met zachte minima van 10,1 graden klaarde het tijdens de voormiddag plots op, net wanneer we zouden denken dat er geen einde aan de regen zou komen. Er dreven opklaringen binnen en de bewolking bestond uit Stratocumulus, Altostratus en Stratus fractus. Af en toe druppelde het nog na maar na de middag werd het droog en konden we van zeer aangenaam lenteweer genieten met veel zon. Deze stak nogal in de vochtige lucht en de hemel was zuiders diepblauw gekleurd met enkel Cumulus en Cumulus fractus erin. De maxima haalden 16,0 graden en er stond een zuidelijk briesje. Tegen de late namiddag verschenen er opeens Cirrus densus wolken in het westen en op dat moment kwamen er meldingen van fel onweer binnen uit de omgeving van Veurne. Daarna zagen we dreigende Cumulus congestus naderen met veel Cirrus densus erboven, en geflankeerd door Altocumulus castellanus banken. Langzaam maar zeker kwam dit onze kant uit maar uiteindelijk bleek het Londerzeelse luchtafweersysteem dit succesvol tegen te houden, en daar waren zelfs de kanonnen niet eens voor nodig. Het bleef dus rustig en droog met weliswaar veel wolkenvelden. Het neerslagtotaal van de voorbije drie dagen was nochtans wel de moeite met 14,3 mm.
Maandag, 11 maart 2019
Tijdens de nacht kregen we met buien van hagel en smeltende sneeuw te maken waardoor het in Malderen zowaar eventjes wit was. De buienluchten waren indrukwekkend met vooral veel Cumulonimbus en Cirrus densus. We konden ons dus aan de nodige hagel, stortregen en zelfs onweer verwachten met tussendoor schitterende uitzichten en fotografie mogelijkheden. De wind was een stuk zwakker dan de voorbije dagen al kwamen er tijdens de buien af en toe nog flinke rukwinden voor die meestal uit het noordwesten kwamen. Tijdens de namiddag werd de boel langzaam stabieler op nadering van een warmtefront en ruimde de wind verder naar het noorden. De eerste sluierbewolking uit dat front werd al snel zichtbaar en er waren ook schitterende stralenkransen en jacobsladders te zien tussen de resterende Cumuluswolken. Hoewel we nog in de polaire lucht zaten, waren de temperaturen met 2,3 tot 9,5 graden aan de zachte kant. Later op de avond begon de wind weer langzaam aan te wakkeren maar het bleef nog droog zodat er aan het neerslagtotaal van 3,7 mm niets meer veranderde.
Woensdag, 11 maart 2020
De neerslag is tijdens de late nacht weer intenser geworden en de erg zachte minima van 12,1 graden waren slechts een magere troost voor de ochtendspits en zij die er zich doorheen moesten spartelen. Er stond ook nog eens een krachtige west- zuidwestenwind al had de helft van de pendelaars gelukkig de wind van achter. Tegen de middag sloeg het weer echter plotseling om en dreven er opklaringen binnen vanuit het westen. Felverlichte stapelwolkjes, wat Altocumulus met fraaie ribbelpatronen en ijle Cirrusplukjes maakten nu de dienst uit en het was amper te geloven dat de dag zo somber en triest begon. Het voelde lenteachtig aan met maxima van 15,1 graden en een reeds erg krachtige zon maar de wind bleef ons enthousiasme hierover temperen. De Altocumulusveldjes gingen over in dikkere bewolking die vanuit het zuiden kwam opzetten en dit werd gevolgd door een aantal buien. Deze vielen echter mee want de dreigende donkere kleuren in tegenlicht lieten even denken dat er een kleine zondvloed in aantocht was. De wind ging nu liggen en de bewolking ging over in een mix van Stratus fractus en Altostratus. Deze laatste werd dunner in het noordwesten waarachter opklaringen klaar lagen die kennelijk samen gingen met polaire lucht. Het voelde nu immers een stuk killer aan dan overdag en dit ondanks de wegvallende wind. We gingen een rustige nacht in (althans het eerste deel ervan) en sloten af met 9,7 mm als neerslagtotaal.
Donderdag, 11 maart 2021
De wind is tijdens de nacht alleen maar verder aangewakkerd en tijdens de ochtend passeerde dan het koufront waarop een aantal korte maar intense buien zaten. Vervolgens dreven er opklaringen binnen vanuit het westen en het was zoals gewoonlijk bij stormen daarin waar zich het sterkste windveld schuil hield. Op verschillende plaatsen kwam het tot schade en in de meeste woonwijken leek het wel een soort van ruilbeurs waarbij al het tuinmateriaal nog maar eens van eigenaar wisselde. De krachtige windvlagen bleven lang aanhouden en het was al avond voordat er iets in de atmosfeer begon te komen dat in de verte wat op rust leek. Samen met het windveld werd er overigens zachtere lucht aangevoerd al waren extreme temperaturen zeker niet aan de orde met 6,7 tot 13,4 graden hooguit. Het begon ook al snel weer af te koelen daar we tegen de avond reeds een heel eind in de polaire lucht achter het front zaten. Ondanks alle natte voorspellingen bleek het neerslagtotaal nog erg beperkt te zijn gebleven met 2,2 mm.
Vrijdag, 11 maart 2022
Voor het eerst sinds lang zijn we de nacht weer vorstvrij doorgekomen met minima van 3,0 graden, al zal het aan de grond wellicht nog wel een graad (of twee) gevroren hebben. De hemel was nog steeds helder, er stond een zuidelijk briesje en de zon was snel van de partij om de boel weer op te warmen. Na een paar uur zagen we in het zuidwesten echter een scherp begrensde zone van Cirrostratus verschijnen en deze begon langzaam maar zeker onze richting uit te komen. Halverwege de namiddag zagen we daar ook Altocumulus castellanus onder verschijnen terwijl er wat verderop donkere Altostratus bewolking verscheen. Het zag er dreigend uit en er leek onweer in de lucht te hangen, maar boven Malderen scheen de zon nog volop en haalden we weer erg hoge maxima voor de tijd van het jaar met 17,9 graden. Op het einde van de namiddag moesten we de zon echter prijs geven en dreven er velden Stratocumulus binnen die werden gevolgd door opklaringen maar een met Altostratus dicht slibbende bovenlucht. Door het tegenlicht moet het er een stuk dreigender uitgezien hebben dan het was want het bleef uiteindelijk gewoon droog. Wel kwam de wind behoorlijk vlagerig uit de hoek en voelde het frisjes aan waardoor we nu niet meer in T-shirt buiten hoefden te zitten. Pas laat in de avond viel er wat lichte regen maar het was allemaal maar net voldoende om de straatstenen nat te maken en het neerslagtotaal bleef dan ook beperkt tot 0,2 mm.
Zaterdag, 11 maart 2023
Na de buiige toestanden van gisterenavond zijn we vanochtend in rustiger vaarwater terecht gekomen en maakten brede opklaringen hun opwachting. Hierdoor is het wel weer aardig kunnen afkoelen waardoor het kwik terug beneden het vriespunt kwam met -1,8 graden als minimum. Overdag bleven we in de gestagneerde koude luchtmassa steken waardoor het ondanks de zonnige perioden maar weinig opwarmde. Er waren ook nog wat wolken aanwezig die eerst uit Stratocumulus en Altocumulus bestonden en het de zon kort voor de middag nog erg lastig maakten. Het leek gedaan te zijn met deze zonnige adempauze tussen alle somberheid door, maar gelukkig sloeg het weer tijdens de namiddag om en kregen we een typisch Belgische zomerlucht te zien met Cumuluswolkjes erin waarin de zon het weer voor het zeggen kreeg. Het kwik kreeg een kleine boost al moesten we in de polaire lucht vrede nemen met 7,3 graden als maximum. Slechts af en toe dook de zon achter zo'n stapelwolk weg en het was pas kort voor zonsondergang dat de Altocumulusvelden weer kwamen opzetten als voorbode van een volgende reeks sombere dagen. Er waren nu wel fraaie undulatus vormen in te zien die in de warme kleuren van de schemering tot hun recht kwamen. Het vervolg was een rustige en half bewolkte avond waarin we nog een deel van de sterrenhemel konden waarnemen. Vanuit het westen zagen we wel een dikke laag van Cirrostratus bewolking naderen die de Altocumulusvelden leek weg te vagen. Voorlopig bleef dit zonder verdere gevolgen en we konden dus nog eens een droge dag bijschrijven met 0,0 mm als totaal.
Maandag, 11 maart 2024
De droge episode zit er alweer op en we kregen te maken met veel bewolking en wat licht tot matig gedruppel tijdens de ochtend. Het was vrij zacht met temperaturen die niet onder 7,4 graden zakten. De regen hield met dezelfde intensiteit aan tijdens de voormiddag waarbij de bewolking uit Nimbostratus bestond. Kort na de middag begon het echter opeens te plenzen en kwamen we duidelijk in een actiever gedeelte van de depressie terecht. Gelukkig was dit niet continu en volgden er tussenpozen met lichtere regen waardoor een watersnoodramp nog kon vermeden worden. Maar voor de landbouwers is het in elk geval een huzarenstukje om hun ding te kunnen doen nu talloze gronden en percelen er nog steeds verzopen bij liggen en het water maar niet kan wegtrekken. En de zomerliefhebbers liepen er al niet veel vrolijker bij want het bleef betrokken bij temperaturen die op 9,1 graden bleven steken. Ook de late namiddag en avond verliepen in gelijkaardige omstandigheden al begon de neerslag nu op enkele pittige buitjes na geleidelijk lichter te worden. Tegen het einde van de avond hadden we niettemin toch weer een fors totaal van 17,6 mm te pakken.
Dinsdag, 11 maart 2025
Het koufront dat een onverbiddelijk einde maakte aan de vroege zomerse perikelen, heeft ons tijdens de nacht kunnen bereiken en ging gepaard met veel Stratusbewolking. Het enige letterlijk positieve dat de storing met zich meebracht, was zachtere ochtendminima van een viertal graden al vroor het aan de grond toch nog een graadje. Onder de betrokken hemel kon het immers niet zo vlot afkoelen. De wolkenband werd echter afgeremd door de storing die zich ten zuiden van ons bevond (en gisteren voor die fraaie Altocumulusvelden zorgde) waardoor het een soort van weerkundige verkeersopstopping werd boven onze hoofden. Het bleef daardoor grijs, somber en door de aankomst van de polaire luchtsoort kil. Veel structuur of contrast was er ook niet meer te zien in de wolken en het leek dus als twee druppels water op de grijze en saaie episodes die we afgelopen winter zo vaak hebben gezien. Het koufront was ondanks de scherpe temperatuur contrasten erg verzwakt en er viel zo goed als geen neerslag uit. Na de middag zorgde thermiek door indirecte zonnestraling ervoor dat er wat meer kleurverschillen (lees: grijstinten) zichtbaar werden. Ook de koufront- natuur van deze storing zorgde ervoor dat we afwisselend dikkere en dunnere bewolking over ons heen kregen waardoor de grijstinten eveneens wat varieerden. Het leek dikwijls alsof de zon zou gaan doorbreken terwijl dat niet gebeurde. Toch niet voor de late namiddag toen we dan toch een overgang naar Stratocumulus en Stratus fractus zagen die ruimte liet voor wat vluchtige zonnestraaltjes in een nevelig aandoende atmosfeer met geelachtig bruine kleurtinten erin. Meer dan een negental minuutjes zonneschijn leverde dit niet meer op en samen met de op 8,1 graden gestrande maxima zorgde dit terug voor een winters gevoel. De opklaringen arriveerden pas goed en wel toen het al bijna helemaal donker was en in de allerlaatste schemering konden we nu wel mooie heldere luchten zien waarin zich fraaie stapelwolken aftekenden door de gestoorde zeelucht waar we nu in terecht kwamen (maartse buien). Voorlopig bleef het hier echter droog, we konden opnieuw 0,0 mm bijschrijven als dagtotaal. Door de brede opklaringen koelde het nu snel af en we kwamen tegen middernacht op 1,3 graden uit wat de minima werden. Aan de grond vroor het toen reeds flink met -3,0 graden.