Dinsdag, 12 april 2005
Vandaag ontwaakte de Malderse bevolking opnieuw onder een zwaarbewolkte hemel doch net als gisteren trok de bewolking geleidelijk weg om plaats te maken voor helder en zonnig weer. Eveneens net als gisteren werd dat echter gevolgd door stapelwolkjes die nadien overgingen in een egalere Stratocumuluslaag waardoor de rest van de middag en namiddag eerder somber te noemen was. Tegen de avond werd de bewolking echter opnieuw poreuzer waardoor de zon er in extremis alsnog kon doorheen worstelen waarna de maan haar plaats innam aan een ondertussen bijna heldere hemel. Het was opnieuw fris vanochtend bij 3,4 graden terwijl het overdag 18,1 graden werd bij een noordelijk briesje tot 16 km/h maar we bleven nog steeds gespaard van neerslag. Of dit gaat blijven duren is een andere zaak want het hogedrukgebied waaronder we nu liggen wordt letterlijk gewurgd door een opstomende depressie vanuit het westen en een mediterrane depressie ten zuidoosten van ons waarbij eerstgenoemde depressie onze streken zal veroveren vanaf morgen, een verovering die niet zonder regen of wind zal verlopen dus voor de pluviometers wordt het weer overwerken morgen en de dagen erna ziet dat er niet anders uit...
Woensdag, 12 april 2006
Tijdens de ochtendspits lagen we nog volledig onder de invloed van de wegtrekkende regenzone, maar al snel kwamen vanuit het westen de eerste opklaringen opdagen die er voor zorgden dat we nog een aangename lentedag kregen waarin de temperaturen geleidelijk opliepen van 5,3 naar 14,2 graden. Van bewolking bleven we echter niet gespaard want naarmate de dag vorderde, ontwikkelden zich stapelwolken waarvan sommigen nog konden uitgroeien tot een licht buitje, maar Malderen bleef hierbij buiten schot waardoor het reeds vanochtend bereikte neerslagtotaal van 1,6 mm ongewijzigd bleef. De stapelwolken gingen na zonsondergang over in een Stratocumulus wolkendek dat echter nog doorzeefd was met gaatjes en aldus voor een erg fraai wolkenpatroon zorgde tijdens de avonduurtjes. De atmosfeer kwam hierbij wat tot rust, wat eigenlijk welkom was door de zuidwestelijke wind die overdag nog flink tekeer ging met snelheden tot 42 km/h. Maar deze rust is ook meteen de stilte voor de "storm" vermits de Stratocumulusvelden reeds de voorzijde van een volgende regenzone markeren die ons komende nacht met de nodige hemelproducten zal zoethouden...
Donderdag, 12 april 2007
Met helder en vrij zacht weer ging deze dag van start, maar ondertussen is er in de hogere luchtlagen wat meer vocht gaan binnenstromen, iets dat eerst merkbaar werd aan condensatiestrepen van vliegtuigen die niet meer oplosten, maar meteen werd gevolgd door een gesloten Cirrostratusdek dat vanuit het zuidwesten kwam oprukken. Tegen de middag was het volledige luchtruim spierwit gekleurd maar gelukkig raakte de zon hier nog vlot door en ontbrak laaghangende bewolking zoals Cumulus en Stratocumulus. De temperatuur liep ondanks de sluierwolken op van 5,9 in de ochtend naar een verzengend hete (voor april toch) 23,9 graden in de late namiddag en dit bij een noordoostelijk briesje tot 16,1 km/h. Naar de avond toe loste de sluierbewolking weer op zodat het zomers getinte lenteweer niet verder in gevaar kwam. De warmte bleef nog geruime tijd hangen waardoor de temperatuur ook nu, om 21H30 nog rond de 16 graden schommelt. Geen nachtvorst op til dus, en ook geen neerslag: iets waar we de komende dagen al evenmin hoeven op te rekenen.
Zaterdag, 12 april 2008
De dag begint erg zonnig bij minima die duidelijk hoger waren dan we gewend zijn met 4,8 graden. Er vormen zich al snel stapelwolken, maar het blijft gedurende de ganse voormiddag droog op deze locatie. Na de middag bollen de stapelwolken langzaam verder op, maar het is wachten tot halverwege de namiddag wanneer er zwaardere wolkenmassa's komen opzetten vanuit het zuidwesten die een kort maar vrij pittig regenbuitje brengen. Na een nieuwe periode van opklaringen krijgen we nog een tweede buitje op ons dak, maar deze brengt niet meer dan wat verdwaalde druppels. De rust keert vervolgens terug al is die nooit echt weggeweest en ondanks de 'buien' kon het kwik vandaag nog oplopen naar 14,3 graden. De wind die overdag nog 49,9 km/h haalde uit het zuidwesten gaat tijdens de avond weer liggen terwijl bijna alle bewolking oplost. Wat overblijft zijn echter tamelijk indrukwekkende Stratocumulus castellanus veldjes die klein zijn in oppervlakte maar flink uitgroeien in verticale richting. Nog voor het einde van het etmaal laten ook deze het echter afweten en uiteindelijk bleek het neerslagtotaal vandaag weer erg beperkt te zijn met 0,0 mm.
Zondag, 12 april 2009
Even leek het erop dat de vroege zomer een steek zou laten vallen. Aan de voorzijde van het koufront hebben zich immers dikke en uitgestrekte Cirrostratus- en Altostratusvelden gevormd die voor een grijze start zorgden. Het voelde ondanks de zachte minima van 8,4 graden kil aan en van de zon viel geen enkel spoor meer te bekennen. Vanuit het zuiden werd de bewolking echter dunner, en konden we uiteindelijk nog een waterzonnetje zien tevoorschijn komen dat geleidelijk krachtiger werd. Hoewel het een eeuwigheid leek te duren eer de bewolking grotendeels was opgeruimd, kunnen we dit zeker nog een geslaagde lentedag noemen. Vooral als we er de temperaturen bijnemen die weer hoge toppen scheerden met maxima van 21,3 graden. Vanaf het tweede deel van de namiddag was er slechts dunne Cirrostratus aanwezig zodat de zon er weer vrolijk op los kon branden, met dat noordwestelijke briesje tot 22,5 km/h als enige verkoeling. Nadat de zachte avondkleuren de weersfotografen onder ons nog eens aan het werk zetten, volgde een rustige en niet al te frisse avond waarin we tevens notitie konden nemen van het neerslagtotaal dat opnieuw 0,0 mm bedroeg.
Maandag, 12 april 2010
De nachtelijke opklaringen hebben zoals verwacht terug voor koude minima gezorgd die in Malderen op 3,3 graden zijn uitgekomen. Gelukkig waren die opklaringen er tijdens de voormiddag nog steeds waardoor de zon vrij spel had om de thermische achterstand (voor een stukje) weg te werken. Dit zorgde naar de middag toe echter voor stapelwolken die snel uitgroeiden en voor een half tot zwaarbewolkt weertype gingen zorgen tijdens de namiddag. Ze waren nu groot genoeg om wat pittigere buien te lossen, welke op afstand zichtbaar werden als prachtige valstrepen onder de wolkenbasissen. Tussen de buien en/of wolken door waren er nog wat zonnestralen zodat het kon opwarmen tot 16,2 graden, maar de noord- noordoostenwind maakte het weer erg guur met haar snelheden tot 38,6 km/h. Er stroomde ondertussen vochtigere lucht binnen, maar dit zorgde enkel voor fraaie stralenbundels (Crepuscular rays) die tussen de wolken door zichtbaar werden en net als de mammatus structuren van gisteren weer een Doom's Day- effect hadden. Meer dan wat visueel vertoon was dit uiteraard niet, en dat was ook te merken aan het neerslagtotaal dat erg bescheiden bleef met 0,0 mm te Malderen. De wolken losten tijdens de avond grotendeels op terwijl er nog wat Stratocumulusveldjes overbleven in de snel afkoelende atmosfeer.
Dinsdag, 12 april 2011
Het was vanochtend betrokken en de atmosfeer maakte door de sombere Stratus en Stratus fractusbewolking een stabiele indruk na de buien die kort na middernacht Malderen hebben overspoeld. Toch hadden we nog het een en ander voor de boeg vandaag, want het koufront zelf lag nog ten westen van ons terwijl er een heleboel buien klaarlagen om vervolgens de Lage Landen binnen te trekken. De frontale neerslag bereikte ons reeds voor zonsopgang en was erg pittig. Daarna ontstonden er opklaringen terwijl de amberkleurige schijn van de lucht plaats maakte voor luchtige blauw- en grijstinten. Het werd een paar uur rustig alvorens de buien ons bereikten die vooral uit regen en hagel bestonden. Doordat we tijdelijk in de linkeruitgang van een jetstreak lagen, maakten sommige buien er geen probleem van om ook wat donder en bliksem op het menu te zetten, maar voor hoever dat in Malderen het geval was is onbekend. De luchtdruk steeg snel vanuit het zuidwesten waardoor het tijdens de namiddag droog werd en de stapelwolken steeds kleiner werden. Nu was het echter de wind die voor de hoofdrol ging want deze wakkerde flink aan tot snelheden van 40,2 km/h uit het noord- noordwesten. De frisse maxima van 13,9 graden werden in deze omstandigheden natuurlijk maar al te duidelijk, al konden we nu gelukkig op extra zonneschijn rekenen. Tijdens de avond werden de stapelwolken tijdelijk weer groter maar het kwam niet tot regen, en ook de Stratocumulus wolkenbandjes die rond en na zonsondergang voorbij trokken bleken onschuldig te zijn. Buiten dit alles was er ook wat sluierbewolking te zien van regenzones die op veilige afstand ten zuiden en zuidwesten van ons bleven. Het koelde nu zeer snel af waardoor de minima pas 's avonds werden opgetekend met 3,4 graden. We sloten af met een neerslagtotaal van 2,0 mm.
Donderdag, 12 april 2012
Het vocht van de buien gisterenavond zorgde in combinatie met opklaringen en een sterke afkoeling voor een nevelige ochtend bij minima van 3,1 graden. De heldere lucht werd kort na een fraaie zonsopgang opeens ingepalmd door een snel om zich heen grijpend Stratus wolkendek en we gingen aldus een troosteloze voormiddag in. Het winters ogende wolkendek werd pas tegen de middag opgeruimd door inwerking van de krachtige aprilzon. Voor wie behoefte had aan wat extra zonlicht was dit een goede zaak, maar de nog steeds onstabiele atmosfeer werd hierdoor al snel in beroering gebracht. Forse stapelwolken torenden tegen de middag op en de eerste buien waren meteen een feit. Op sommige plaatsen kwam het tot onweer terwijl de zwakke stroming in de atmosfeer voor een aantal wind- en waterhozen zorgden die vooral in Nederland werden gespot. Toch was het voor de fotografen onder ons niet zo boeiend als gisteren, want de hemel kleurde niet meer zo diepblauw en de aambeeldvormige buienwolken zaten grotendeels verscholen in een uitgestrekte laag van Cirrostratus en Altostratus. Deze werd tegen zonsondergang vanuit het westen aangevreten en wat er van aambeeldbewolking overbleef zorgde alsnog voor een fee riek kleurenpalet. Het koelde snel af tijdens de avond onder een lichtbewolkte tot heldere hemel waardoor het niet ondenkbaar is dat we morgenochtend met vorst te maken krijgen. Met temperaturen tot 13,5 graden was het overigens al niet veel soeps overdag al was het gelukkig bijna windstil op een enkele valwind uit de buien na 30,6 km/h uit het west- noordwesten). We sloten af met 1,6 mm als neerslagtotaal.
Vrijdag, 12 april 2013
Na enkele nachtelijke buitjes op ons dak gekregen te hebben, zag de atmosfeer er vanochtend erg rustgevend uit met vredige Stratocumulusveldjes die in het zachte schemerlicht baadden. Het was zacht bij minima van 6,4 graden en de eerdergenoemde wolken losten geleidelijk op. Korte tijd later dreef er Cumulus fractus binnen die snel talrijker werd en binnen de kortste keren was het ganse luchtruim ermee vergeven. Daar bleef het niet bij want het ging al snel flink regenen uit een in Nimbostratus overgegaan wolkendek. De regen was van korte duur en er dreven terug opklaringen binnen vanuit het zuidwesten. Nu waren we echter in onstabiele lucht terechtgekomen, en er werden op grote schaal buien gevormd die plaatselijk met onweer gepaard gingen. De opklaringen tussen de buien door waren schaars en dat was natuurlijk zonde aangezien de prachtige buienluchten in de diepblauwe lucht hierdoor niet volledig tot hun recht kwamen. Hoge temperaturen konden we natuurlijk ook niet verwachten al was het zeker niet koud bij maxima van 13,8 graden. De buien gingen gepaard met stevige rukwinden die uithaalden tot 46,7 km/h uit zuid- zuidwestelijke richting. Tijdens de late namiddag waren er enkele bredere opklaringen waardoor we de buienwolken eventjes in hun volle schoonheid konden aanschouwen maar uiteindelijk nam de bewolking alles weer over. Tijdens de avond nam de buiigheid af en werd de atmosfeer stabieler door het binnenstromen van warmere lucht op grote hoogte. Dit ging na een tijdje gepaard met het melkachtig kleuren van de lucht (Cirrostratus) en het ontstaan van stralenkransen tussen de wolken door. Het bleef droog, koel en halfbewolkt en het was dan ook in deze omstandigheden dat we het neerslagtotaal van 2,0 mm konden optekenen.
Zaterdag, 12 april 2014
De dag begon met mist en nevel bij minima van 4,8 graden. Op sommige plaatsen was de mist zeer dicht, op andere plaatsen was het een grijzige waas waardoor we de zon bleekjes konden zien, en op nog andere plaatsen (vooral in bebouwde gebieden) was het helder met een lichtblauw gekleurde hemel. De mist werd op steeds meer plaatsen opgeruimd en ging over in laaghangende Stratus fractus bewolking die voor een mystiek uitzicht zorgde in de met dauwdruppels getooide omgeving. Daarna kregen we te maken met een zwakke storing die vanuit het westen naderde en voor Altocumulus translucidus bewolking zorgde. Daaronder ontstonden vervolgens gesloten Altocumulus en Stratocumulus velden met undulatus structuren erin waardoor de zon het moeilijk kreeg. Maar het was ondertussen al bijna avond waardoor we vooral in het centrum en het oosten van het land nog een redelijke lentedag meekregen. Onder de regenzone ontstonden valstrepen maar deze bereikten de grond niet waardoor we het uiteindelijk toch droog hielden op deze rustige dag waarin we slechts een amper voelbaar westelijk briesje hebben gekend. De avond verliep zwaarbewolkt tot betrokken in een nevelige, grijze atmosfeer waarbij de bewolking de afkoeling wat wist af te remmen. We sloten af met een neerslagtotaal van 0,0 mm
Zondag, 12 april 2015
Dankzij de sluierwolken werd de afkoeling afgelopen nacht wat afgeremd, maar doordat deze bewolking erg dun was zijn we toch nog op minima van 3,8 graden uitgekomen. Overdag werd het erg zonnig en tegen de middag werden er wat kleine stapelwolkjes gevormd die de zonneschijn nauwelijks onderbraken. Door verschillende weerdiensten werd enige hinder door de sluierbewolking verwacht daar deze erg dik zou worden, maar in de praktijk viel dit erg mee en was het eerder de wind die voor spelbreker speelde. Samen met de polaire luchtmassa waarin het niet warmer dan 17,9 graden werd, zorgde deze voor een erg fris gevoel waardoor het enkel middels voldoende zware lichamelijke inspanningen mogelijk was om in T-shirt buiten te blijven zonder kou te lijden. De wind kwam uit westelijke tot noordwestelijke richtingen en was in de noordelijke helft van Nederland nog een stuk krachtiger dan in Malderen. Daar bevond men zich op het pad van een vrij actief koufront dat er tijdens de late namiddag voor bewolking en later ook regen zorgde. Deze bewolking verscheen omstreeks 19H te Malderen aan de noordwestelijke hemel en bestond vooral uit Altostratus, Altocumulus en Stratocumulus. Tijdens de uren daarop raakte het ook hier geleidelijk betrokken, maar de neerslag kon ons nog niet bereiken waardoor we terug een droge dag konden bijschrijven met 0,0 mm.
Dinsdag, 12 april 2016
Het is tijdens de nacht opnieuw opgeklaard en de lentesfeer was weer helemaal terug. De minima zijn uitgekomen op 7,1 graden en de zon liet ons deze ochtendkoelte snel vergeten. Maar ondertussen werden er wel stapelwolkjes gevormd waardoor we de zon wel af en toe moesten vergeten. De stapelwolken waren grotendeels onschuldig al was er in de hogere luchtlagen wel Cirrus densus bewolking te zien. Tijdens de namiddag pakte zich een band van dikke Cirrostratus en Altostratus bewolking samen die zeer langzaam oprukte in noordelijke richting. Deze opmerkelijke sluierband werd steeds dikker en er ontstonden valstrepen onder maar voorlopig bleef het droog. Toen deze band al gepasseerd was kwam het echter toch nog tot een lichte regenbui in Brussel terwijl de stapelwolken die er eerst nog onschuldig uitzagen opeens verder gingen doorschieten aan de voorzijde van de bizarre Altostratusband die er nog steeds hing. Deze was na een tijdje min of meer ter plaatse blijven trappelen opeens verder naar het noorden doorgeschoten en die beweging moet de stapelwolken voldoende geïrriteerd hebben om de buienvorming op gang te brengen. Dit leek echter weer onder de bevoegdheid van Buitenlandse Zaken te vallen want de meeste buien trokken met de zuidwestelijke wind alweer Nederland in. Hoewel, een enkel exemplaar wist dan toch nog het westen van het land te trakteren op een fraaie windhoos en het bijhorende natuurgeweld. In Malderen bleef het droog en moesten we het hebben van de statige Cumulonimbus wolkenmuren die voorbij flaneerden aan de noordwestelijke horizon. Het hoogtepunt volgde toen er enige tijd een indrukwekkend display van Kelvin Helmholtz zichtbaar was waarvan de golven doorheen de vezelachtige toppen van de buien verweven zaten. Tijdens de avond klaarde het weer helemaal op en werd het nagenoeg helder al dreef er na enige tijd weer Cirrostratus en Altostratus bewolking binnen vanuit het zuidwesten. Deze bewolking resulteerde niet in neerslag waardoor we met een dagtotaal van 0,0 mm de eerste onweerssituatie van het nog prille seizoen door de neus geboord zien in het met deze situaties meesterlijk ervaren Malderen.
Woensdag, 12 april 2017
Tijdens de nacht is er meer Cirrus en Cirrostratus binnengedreven en tegen het doorbreken van de ochtendschemering waren er in het noordoosten fraaie Altocumulusvelden te zien die uit zeer fijne toefjes bestonden. Er waren ook bankjes Altocumulus lenticularis onder te zien, en dat hoorde allemaal bij een wolkenband die de voorzijde van koude, Arctische zeelucht markeert. Veel activiteit zat er niet op deze storing, maar ze was wel in staat om ons met een somber weertype op te zadelen want vanuit het noorden nam de bewolking tijdens de voormiddag al snel toe. Voordat deze bewolking (Stratus fractus en Stratocumulus) ons bereikte is het onder brede opklaringen nog kunnen afkoelen tot 5,9 graden. Tijdens de namiddag klaarde het terug op een kregen we een tamelijk vriendelijk weertype voorgeschoteld met afgeplatte Cumuluswolken die tegen een diepblauwe lucht afstaken. Het zag er allemaal erg stabiel uit en op beschutte plaatsen voelde het ook lenteachtig aan bij maxima van 15,3 graden. Maar we moesten rekening houden met een strakke noord- noordwestenwind die het allemaal een stuk kouder deed aanvoelen dan het was. Tijdens de late namiddag namen de stapelwolken in aantal toe en zagen we er ook meer losse wolkenflarden onder ontstaan die zich verticaal ontwikkelden en nogal wat weg hadden van Castellanus bewolking. Het gaf aan dat de atmosfeer onstabiel was en er onstonden inderdaad een aantal buitjes die echter zeer plaatselijk waren en in Malderen niets opleverden. Nadat het gebied met gesloten bewolking en buien was voorbijgetrokken, klaarde het weer op al bleef de bewolking onstabiliteit uitstralen. Deze pakte zich kort na zonsondergang weer samen in het noorden waarop een periode van fijne, nauwelijks voelbare motregen volgde. Deze neerslag was niet in staat om de grond nat te maken, laat staan dat ze meetbaar zou geweest zijn waardoor we toch weer met een dagtotaal van 0,0 mm afsloten en de droogteperiode met een dageenheid moesten verlengen.
Donderdag, 12 april 2018
De mist heeft zich verder ontwikkeld waardoor de dag een sombere en grijze start maakte. Het leek weer winter ware het niet dat de temperaturen zacht waren met 8,1 graden (niet dat het in de winter anders was). Overdag veranderde er niets en bleef het grijs, nevelig en kil met maxima van 12,3 graden. Het leek allemaal het einde van een kort weersverslagje te zijn, maar opeens werd de omgeving opgeschrikt door dof gerommel en begonnen er opeens dikke, tropische druppels naar beneden te vallen. In Brussel kwam het tot felle stortbuien en werd nog maar eens bewezen dat we de moed nooit mogen laten zakken, hoe somber, saai en uitzichtloos de lucht er ook mag uitzien bij nog uitzichtlozere temperaturen. Behalve in Malderen dan want daar gebeurde effectief niets, ook al werd het 8 km verderop gelegen Dendermonde eveneens door elkaar gerammeld met een paar goed gemikte donderslagen. Daar waar het onweerde werd de nevel en mist weggewassen/geblazen waardoor we dreigende Cumulus congestus en castellanus formaties zagen en ten westen van de onweersbuien waren er waarschijnlijk ook mooie uitzichten door de zon die de aambeeldbewolking liet oplichten. Helemaal op het einde van de avond toen we het ontnuchterende neerslagtotaal van 0,0 mm optekenden, dwarrelde er nog een klein troostprijsje over de onweersliefhebbers in Malderen in de vorm van een zwak bliksemflitsje in het oosten.
Vrijdag, 12 april 2019
Er stond nog steeds wind maar de luchtmenging heeft niet kunnen voorkomen dat er hier en daar witte plekken te zien waren in de tuinen. In thermometerhut is het kwik op 0,6 graden gestrand. Naast wind waren er ook wolken, en deze bestonden uit Stratocumulus die vooral in het oosten goed vertegenwoordigd waren. Het zorgde voor een sfeervolle zonsopgang maar de combinatie van wolken en een snijdende noordoostenwind zorgde ervoor dat het alles behalve aangenaam was buiten. Het kwik bleef steken op 10,5 graden en de gevoelstemperaturen bleven het grootste deel van de tijd onder het vriespunt steken. Overdag werden er stapelwolken gevormd en in Nederland werden er plaatselijk flinke buien opgemerkt die voor hagel en smeltende sneeuw zorgden. In Malderen kwam het echter zover niet en we bleven dan ook op een neerslagtotaal van 0,0 mm steken. Na zonsondergang losten de stapelwolken op maar er bleven nog wat Stratocumulusveldjes over. In combinatie met de doorstaande wind zorgde dit voor een vertraagde afkoeling waardoor het misschien nog zal meevallen met de voorspelde vorst komende nacht. Al lijkt het niet meteen verstandig om daar ook gelijk van uit te gaan.
Zondag, 12 april 2020
Er waren weersveranderingen in de maak, en het eerste dat we daarvan merkten was de aanwezigheid van ochttenddauw. De lucht is dus een stuk vochtiger geworden, en toen we naar boven keken bleken er ook wolken te hangen. Het waren de typische Altocumulus floccus veldjes die je op een zwoele zomerdag ziet als er onweer in de lucht hangt. En ook thermisch voelde het zo aan want het kwik zette er weer een flinke vaart in nadat we de minima van 6,1 graden hebben opgetekend. De maxima piekten op 23,3 graden en in de zon voelde het drukkend aan door de opgelopen vochtigheid. Rond de middag kwam het tot een bui met dikke regendruppels waartussen zelfs wat stukjes hagel leken te zitten. Daarna keerde de zwoelte weer en zagen we hier en daar flinke stapelwolken hangen tussen de nog steeds aanwezige Altocumulusveldjes. Halverwege de namiddag vielen daar weer druppels uit maar deze keer waren ze niet genoeg om de grond nat te maken terwijl de eerste bui daar net wel in slaagde. De wind is ondertussen naar het noorden gedraaid, maar dat lijkt eerder door de outflow van een bui ten noorden van ons of een convergentielijn te komen. Hoe dan ook waren we de warmte nog niet helemaal kwijt en konden we ook tijdens de avond van dit zomerse weer blijven genieten met opnieuw bredere opklaringen. Deze werden later weer gevolgd door onstabiel ogende wolkenvelden waarin een aantal Cumulonimbuswolken gebed zaten. Eerst was dit erg subtiel en nauwelijks zichtbaar door laaghangende Stratocumulusvelden eronder, maar geleidelijk aan tekenden deze majestueuze wolken zich duidelijker af en mochten de fotografen onder ons dus nog eens een poot verzetten. Hier en daar werd er zelfs onweer waargenomen maar in Malderen bleef het rustig en droog met zelfs op afstand niets dat op gedonder leek. Het neerslagtotaal is ondanks de twee buien op 0,0 mm blijven steken.
Maandag, 12 april 2021
Onder een heldere hemel en in windstille condities is het tijdens de nacht flink kunnen afkoelen. Het kwik is op -1,0 graden uitgekomen en de omgeving lag er wit berijpt bij. Wie dacht dat we in een zonovergoten setting van de ochtendkou zouden kunnen bekomen had het echter grondig mis want vanuit de zee kwam vochtige en onstabiele lucht opzetten. Deze zorgde al snel voor wolkenvelden die eerst uit Stratocumulus en Cumulus fractus bestonden maar al snel gezelschap kregen van Cumulonimbuswolken. En wie deze wolken herkende zag de bui dus letterlijk en figuurlijk al hangen om kort voor de middag dan naar beneden te vallen in de vorm van smeltende sneeuw en hagel. Net als bij de vorige situatie met winterse buien begon het steeds als hagel om dan te eindigen in flinke sneeuwval al kon zich maar amper een dekje vormen en smolt alles zeer snel weg. Toen er na de middag nog een paar buien langs kwamen was de temperatuur al zodanig opgelopen dat het enkel nog natte sneeuw was die viel. En tijdens de opklaringen tussendoor voelde het zomers aan in de zon waardoor we van een 'four seasons in one day- weertype' konden spreken. Maar dat was dan vooral aan de zonnestralen te danken want warmer dan 8,3 graden is het niet geworden en zonder beschutting voelde de noordwestelijke wind ook guur aan. Tijdens de namiddag begon het dag geleidelijk droger te worden met steeds bredere opklaringen. En die waren niet graag gezien want de omstandigheden waren hierdoor uitermate gunstig voor stevige nachtvorst die eraan lijkt te komen. Tenzij een of ander wolkenveld nog onverwachts in de bres zou willen springen maar niets lijkt daar voorlopig op te wijzen. Het was bijna helemaal helder tegen zonsondergang en de 1,7 mm die overdag nog in vaste vorm in de pluvio is beland keerde langzaam naar deze toestand terug.
Dinsdag, 12 april 2022
We mochten het fraaie voorzomerweer vandaag nog eens overkomen, en nu bereikte het warme luchttransport haar hoogtepunt waardoor het na een zachte nacht bij 12,4 graden nog een stuk sneller opwarmde dan gisteren. Maar er lagen kapers op de kust want een langzaam in onze richting bewegend koufront zorgde ervoor dat er reeds Cirrus en Cirrostratusbewolking begon binnen te drijven. Vooral in de late voormiddag en daarna begon de lucht melkachtig te worden al was de zon nog krachtig genoeg om een risico op zonnebrand te veroorzaken. Na de middag begon de bewolking zich meer samen te pakken in het westen en begon de zon af te zwakken waardoor het in het zuidoostelijke briesje toch frisjes ging aanvoelen. De maxima van 24,2 graden waren dan al bereikt en het kwik was terug op zijn retour. De bewolking werd steeds dikker en tijdens de avond was er niet meer dan een typisch matglas zonnetje te zien. Het koufront zelf bleef voorlopig nog op veilige afstand en zo konden we het droog houden met 0,0 mm als dagtotaal.
Woensdag, 12 april 2023
Tijdens de nacht is het nog een hele tijd gezapig blijven verder regenen, soms aan een erg hoge intensiteit en soms wat rustiger aan. Tegen de ochtend was het nog steeds grijs met periodiek matige regenval uit Altostratusbewolking waar pannus onder hing. Hoewel de weerberichten en de satellietbeelden op een snelle terugkeer van de opklaringen zinspeelden, bleven we last hebben van laaghangende wolkenflarden, Stratocumulusvelden en nog wat Altostratus die bleef hangen. Nochtans was er eerst een strakblauwe lucht te zien in het westen, die ons eveneens bedrieglijke hoop gaf. Hoe dan ook, heel af en toe wist de zon er wel doorheen te priemen terwijl het licht nu ook een stuk intenser was. Daarna kwam er weer dicht op elkaar gepakte Stratusrommel aanzetten waardoor we terug in een sombere en kille episode terecht kwamen. Rond de middag sloeg het weer echter helemaal om en bevonden we ons opeens te midden van sublieme buienluchten waarin statige Cumulus congestus wolken oprezen tussen talloze ijskappen van buienwolken die in alle richtingen te zien waren. Geen wonder dus dat de weergoden tijdens de namiddag uit een heel ander vaatje tapten. Buien, fraaie wolkenluchten en perioden van aangename zonneschijn wisselden elkaar af en soms kwam het ook tot wat hagel terwijl enkele buien behoorlijk intens waren met dikke druppels. In de goed doorstroomde atmosfeer met een strakke zuidwester erbij duurden de buien echter niet lang, wat ook voor de opklaringen opging. En bij maxima van 12,5 graden voelde dat natuurlijk frisjes aan. Op het einde van de namiddag werd het weer stabieler al begon er zich later weer dichte Cirrus en Cirrostratus samen te pakken in het zuidwesten welke onze richting uitkwamen. De bewolking werd steeds dikker en helemaal op het einde van de avond resulteerde dit weer in vrij pittige regenval die het dagtotaal op 8,0 mm bracht. Door waterkoeling ging het kwik weer een eindje naar beneden waar het eerst door de bewolking op peil werd gehouden, maar de minima van 7,2 graden deze ochtend werden net niet scherp gesteld.
Vrijdag, 12 april 2024
Na een andermaal zachte nacht met minima van 12,4 graden moesten we vanochtend weer met lede ogen vaststellen hoe het hardnekkige Stratus wolkendek is blijven hangen. Heel af en toe leek het zelfs alsof we er weer een spetter uit voelden vallen. Maar de verlossing leek nabij te zijn want vanuit het west- noordwesten zagen we opeens een band van opklaringen verschijnen waar alleen nog maar sluierwolken te zien waren. Deze breidde zich gestaag uit richting Malderen doch werd helemaal dichtgeplamuurd met nieuwe Stratus en Stratocumulus. De somberheid bleef al begon de bewolking tijdens de uren daarop dan toch nog op te lossen vanuit het noordwesten. Uiteindelijk werd het dan toch nog fraai lenteweer en kregen we vriendelijke stapelwolkjes te zien aan een weliswaar nog sterk versluierde hemel. Daar we al in de zachte luchtmassa zaten, was er niet veel zon nodig om maxima van 21,9 graden binnen te rijven, al was de zuid- zuidwestelijke wind wat aan de vlagerige kant. Tijdens de late namiddag kregen we meer blauwe kleuren te zien al leek zich vooral ten zuiden van ons nog een band van dikke Stratocumulus en Cumulus af te tekenen die er soms best dreigend uitzag in het tegenlicht. Maar het bleef zonder verdere gevolgen en tijdens de avond klaarde het verder uit op de sluierwolken na. We eindigden met 0,0 mm als neerslagtotaal.
Zaterdag, 12 april 2025
Met 4,1 graden zijn we inderdaad aan de vorst ontsnapt. Maar voor de rest was het terug een frisse ochtend waarin zich weer wat dauw heeft kunnen vormen. De mist bleef deze keer wel achterwege en we keken dus al bij de eerste schemerig tegen een heldere hemel aan waarin geen enkele bewolking te zien was, zelfs geen ijle Cirrusplukken. De zon, kon ons vanaf het eerste moment opwarmen en door een naar het zuidoosten draaiende, tropische luchtstroming ging het razendsnel waardoor het in een wip aangenaam T-shirt weer werd waar we vanochtend nog in onze winteroutfit achter onze boodschappen moesten. Tegen de middag zagen we in het zuidwesten en zuiden wat Cirrus plukjes verschijnen en tijdens de uren daarop werden er dat langzaam meer. Het leek een beetje zoals de voorbije weken waarbij veldjes sluierbewolking voor de enige afwisseling zorgden in de eindeloos blauwe luchten en ononderbroken zonneschijn. Maar deze bewolking was anders, en dat zagen we ook op de satellietbeelden die een behoorlijk omvangrijk wolkenveld toonden boven Frankrijk, wat aan een onstuitbare opmars richting de Lage Landen is begonnen. De stroming erin was cyclonaal en het ging dus duidelijk om een kleine depressie waar ook wat regen in leek te zitten. De Cirrusbewolking nam geleidelijk verder toe in die richting en zonder de technologie die weerberichten en satellietbeelden mogelijk maakte zou niemand iets in de gaten gehad hebben want de zon scheen nog steeds fel (ze leek zelfs sterker dan anders). Met maxima die 25,5 graden haalden leek het zelfs alsof het zomerse lenteweer nog een versnelling hoger schakelde waardoor koelte, regen en bewolking verder weg leken dan ooit. Maar uiteindelijk zaten deze slechts enkele tientallen kilometers hiervandaan en aan het begin van de avond zagen we plots lage Stratus fractus en Stratocumulus verschijnen onder die onschuldig ogende band van sluierbewolking. Deze bewolking breidde zich snel uit in noordelijke richting en binnen de kortste keren was het overwegend grijs met slechts hier en daar nog wat blauwe stukken. Wel bleef het droog en was het ook nog aangenaam zacht waardoor we in deze eerste fase van de grote weersverandering toch nog konden genieten in de buitenlucht, op terrasjes, in zwembaden met een zomerse outfit en met het bijkomende voordeel dat de meeste muggen nog in slaap liggen. Wel wakkerde de wind al een beetje aan, al duurde het tot laat in de avond eer het daardoor kil ging aanvoelen. We haalden middernacht nog met een rond neerslagtotaal van 0,0 mm in nog steeds zwaarbewolkte tot betrokken omstandigheden.