Zaterdag, 10 juli 2004
Haast traditiegetrouw ontsprong Malderen ook vandaag de buiendans zodat de teller niet verder raakte dan een schamele 0,2 mm neerslag, dit terwijl andere locaties tot 10mm en meer scoorden. Met temperaturen tussen 11,3 en 20,8 graden was het te fris voor de tijd van het jaar maar we zijn dan toch al boven de twintig graden grens geraakt. Wat zich voor de rest hier heeft afgespeeld kan enkel uit de grafieken afgeleid worden, maar heel spectaculair lijkt het er niet uit te zien. Dit was het echter wel op de trein Oostende - Gent waar ter hoogte van Aalter een flink onweer omstreeks 19H45 mijn pad kruiste en voor aardig wat animo zorgde met vier horizontale en één verticale ontlading waarvan deze laatste zich erg vlakbij voordeed. Voorts produceerde hij ook slagregens en indrukwekkende rolwolk - formaties enkele minuten voor het binnenrijden van Gent. Bij thuiskomst was mooi te zien hoe dezelfde onweerscel Malderen miste en ten noordwesten van dit station wegtrok. Morgen en ook de dagen erna zullen er nog buien en regenzones genoeg voorzien worden waarbij de temperaturen het nog steeds erg bescheiden zullen houden, maar naar volgend weekend toe lijkt er (misschien) een zomerse episode in te zitten...
Zondag, 10 juli 2005
Opnieuw hebben zich tijdens de afgelopen nacht laaghangende wolken gevormd waardoor de eerste uren van de daglichtperiode in grijze omstandigheden verliepen. Maar gelukkig kwam de zon snel weer op krachten waardoor het grijze wolkendek halverwege de voormiddag werd opengereten en de resterende flarden overgingen in de typisch zomerse mooiweerswolken. De temperatuur, die was gezakt tot 13,6 graden, liep hierbij op tot een bijna tropische 29,7 graden. Tegen de avond ging de wind tijdelijk aanwakkeren tot 22,5 km/h en vormde zich een lijn van fors ontwikkelde Cumuli die lange tijd ten zuidoosten van ons stond te paraderen, waarna zich ten noordwesten een uitgestrekt Altocumulusveld vormde waarvan de fraaie patronen voor een mooi schouwspel zorgden bij zonsondergang. We bleven vandaag van neerslag gespaard al is het niet uitgesloten dat de lijn van stapelwolken in het zuidoosten iets zou gelost hebben.
Maandag, 10 juli 2006
Bij aanvang van de dag was het Malderse luchtruim gevuld met vormeloze flarden Stratus fractus. Deze lieten echter nog ruimte voor brede opklaringen over en toen de zon korte tijd later op krachten kwam, verdween deze bewolking geleidelijk uit beeld. Een korte episode met helder weer werd dan uiteindelijk gevolgd door de ontwikkeling van afgeplatte stapelwolkjes (Cumulus humilis) die op hun beurt in de loop van de namiddag werden uitgedund tot er slechts een paar exemplaartjes overbleven. Vanuit het zuidwesten zijn inmiddels wat veldjes Altocumulus en Cirrus komen opzetten, maar ook deze zagen er op het eerste zicht nog onschuldig uit, iets wat we trouwens ook van de wind kunnen zeggen, want in tegenstelling tot haar onstuimige optreden gisteren, heeft deze zich nu mooi koest gehouden vandaag, ze haalde hooguit 25,7 km/h uit westelijke tot zuidwestelijke richtingen. Omstandigheden die zich uitstekend leenden tot een nieuwe opmars van het kwik. Geen tropische toestanden weliswaar, maar wel aangenaam zomerse waarden tot 28,3 graden, terwijl het vanochtend niet te sterk afkoelde met 14,1 graden als minimumtemperatuur. De bewolking nam tegen de avond flink toe, maar neerslachtige toestanden zijn er tot dusver niet van gekomen. Er blijft zelfs nog ruimte over voor een streep zon tussendoor terwijl de avondlijke afkoeling flink wordt afgeremd en we aldus een zachte tot zwoele nacht tegenmoet gaan.
Dinsdag, 10 juli 2007
Deze voormiddag werden we opnieuw begroet door een onstabiel ogende atmosfeer, doch naast de stapelwolken was er nu ook veel sluierbewolking aanwezig waardoor de zon wat minder krachtig was. Niettemin kregen de stapelwolken voldoende voeding om zich te ontwikkelen tot nieuwe buien en rond de middag weerklonk op Malders grondgebied alweer de donder. Het onweer leek net ten noorden van ons te passeren maar we kregen nog een deel van de regen op ons dak waarbij de erg dikke druppels meteen opvielen. Het onweer had duidelijk problemen met haar stroomvoorziening vermits het aantal donders op één hand te tellen was en het even later overging in een gewoon buitje met regen. Er volgden weer opklaringen en in tegenstelling tot gisteren bleef het nu een paar uur achter elkaar rustig en aangenaam zomerweer met brede opklaringen. De temperaturen zaten echter iets lager met waarden tussen 10,3 en 19,8 graden. Vervolgens kwam er dan een nieuwe buienlijn opzetten, maar de advectie van warmere lucht op grote hoogte zorgde ervoor dat deze buien zich moeilijker konden ontwikkelen en bovendien trok het zwaartepunt van de buienlijn ten noorden van ons voorbij. Nieuwe opklaringen deden al spoedig hun intrede en tijdens de rest van de avond bleef het rustig op nog enkele verdwaalde regendruppels na. De buien die vandaag Malderen aandeden waren uiteindelijk goed voor 0,4 mm en de wind kwam nog steeds uit het zuidwesten met snelheden tot 21 km/h.
Donderdag, 10 juli 2008
Warmtefront en koufront lagen erg dicht bij elkaar waardoor de regen waarmee we gisteren de dag eindigden, tijdens de nachtelijke uren overging in buien die op sommige momenten best wel pittig waren. De warmere luchtmassa's konden echter wel nog tot bij ons doordringen, en dat vertaalde zich in hogere minima die 13,8 graden bedroegen. De buien hoorden bij een vore aan de voorzijde van het eigenlijke koufront, en werden rond de middag gevolgd door een aantal opklaringen in een nog steeds zwaarbewolkte hemel met Stratus fractus. Hierbij stond relatief veel wind met snelheden tot 35,4km/h uit het zuidwesten. De zon begon tijdens de schaarse opklaringen behoorlijk te 'steken' in de zwoele en vochtige lucht en even later nam de bewolking weer toe toen we onder het eigenlijke koufront kwamen te liggen. Hieruit ging het na een tijdje weer lichtjes regenen, doch ondertussen zaten we reeds een eind in de namiddag en zorgde de opwarming ervoor dat het temperatuurscontrast aan beide zijden van het front groter werd. Een aantal flinke buien met onweer, ontwikkelden zich prompt op de frontale band en te Malderen was dit merkbaar in de vorm van perioden met stevige regenval waarbij vooral de erg dikke druppels opvielen. De buien zelf zaten verscholen tussen de laaghangende frontale bewolking (embedded CB's) waardoor je ze enkel zag aankomen door het donkerder kleuren van de grijze wolkentroep. Tussendoor verscheen er ook Stratocumulus castellanus bewolking die het onstabieler worden van de luchtmassa's aangaf. In de verte was te Malderen één enkele donderslag te horen (waarvan het niet eens zeker is of het wel een donder was maar door SAFIR werd er in elk geval een ontlading weergegeven in de buurt) De radar gaf ondertussen een flink onweerscomplex aan ten zuiden van de Franse grens dat op ramkoers lag, maar de stroming ruimde naar het westen zodat het uiteindelijk toch nog in Limburg en hoog- België belandde. De windsprong zorgde voor een goed merkbare temperatuurdaling nadat het kwik nog even op 21,5 graden kon pieken. Vlak voor zonsondergang zorgden opklaringen in het uiterste noordwesten ervoor dat de lucht eerst amber kleurde om vervolgens over te gaan in oranje en uiteindelijk vuurrood te eindigen, terwijl de doorweekte omgeving baadde in het warme zonlicht. We bleven echter niet gespaard van een paar flinke buien die daarna onverwachts kwamen binnen gespoeld en het neerslagtotaal verder aanvulden tot 9,8 mm.
Vrijdag, 10 juli 2009
Na een erg vochtige nacht werd Malderen vanochtend getroffen door een erg krachtige regenbui die echter van korte duur was. Vanuit het westen kwamen er vervolgens opklaringen binnengedreven, en deze gaven het startsein voor een rustige en droge periode. De bewolking bestond nu vooral uit Cirrus en Cirrostratus terwijl de wegtrekkende regenbui voor Stratocumulus castellanus en Cumulus congestus zorgde aan de oostelijke hemel. Na een paar uur werd er flink wat Cumulusbewolking gevormd zodat onafgebroken zonneschijn niet voor ons was weggelegd. De bewolking nam verder toe en tegen de middag kregen we een mix van Stratocumulus en Cumulus te zien welke het luchtruim voor 6/8 bedekte. Het bleef hierbij zo goed als droog en het kwik kon aarzelend opklimmen van de ochtendlijke 11,9 graden naar een matige 20,7 graden in de namiddag. De bewolking leek tijdens de namiddag een stapje terug te zetten en de massaal aanwezige stapelwolken werden uitgedund tot verspreide mooiweerswolken die soms echter nog flinke afmetingen hadden. De wind wakkerde ondertussen aan tot 35,4 km/h uit west- noordwestelijke richtingen. Later op de avond werden de stapelwolken schaarser, maar bleef er nog Cirrus en Cirrostratusbewolking over die na zonsondergang leek toe te nemen.
Zaterdag, 10 juli 2010
De heldere, diepblauwe lucht deed niet meteen vermoeden dat er vandaag een en ander stond te gebeuren op weersgebied. Het werd immers al snel warm onder de brandende zon alsof er nooit een einde aan zou komen. De 30 graden grens werd nog voor de middag overschreden, wat natuurlijk geen wonder is aangezien we deze dag bij erg hoge minima van 18,2 graden zijn gestart. We kwamen uiteindelijk uit op maxima van 34,2 graden toen er vanuit het zuiden plots wolkenvelden kwamen opzetten. Het waren Stratocumulus castellanus en Altocumulus velden waaruit op het einde van de namiddag wat lichte regen viel. Net ten westen van Malderen trok een donkere wolkenlucht voorbij wat erop leek te wijzen dat een pittige bui ons net heeft gemist. Het klaarde weer op, maar ongeveer een uurtje later verschenen er in het zuiden opnieuw dreigende wolkenmassa's waarin aambeeldvormige structuren zichtbaar werden. Deze keer leek er geen ontsnappen aan te zijn en het duurde niet lang voordat de eerste donderslagen van dit onweerscomplex hoorbaar waren. Het water kwam korte tijd later met bakken naar beneden ondanks de vrij rustige 'inleiding' van de bui die niet met de typische valwinden gepaard ging. Er was ook redelijk wat bliksem te zien waarbij er vooral op het einde van de bui een aantal nabije inslagen plaatsvonden. De opklaringen die vervolgens hun (her)intrede maakten, zorgden voor erg fraaie uitzichten op het wegtrekkende onweer dat tot rond middernacht voor lichtflitsen in het noordoosten zorgde. Het was nog steeds erg warm maar een stuk winderiger met een vlagerige noordwestelijke bries die snelheden tot 22,5 km/h haalde. Het onweer heeft met 13,6 mm verse neerslag voor een welkome onderbreking van de droogte gezorgd.
Zondag, 10 juli 2011
(weekendtrip West Vlaanderen)Een indraaiende wolkenband vlakbij de depressiekern zorgde ervoor dat het somber starten was in West- Vlaanderen, terwijl volgens de satellietbeelden ook Malderen eraan moest geloven. Het deed ronduit herfstachtig aan door de lichte regen die bijna continu viel, maar tegen de middag kwamen de weergoden alsnog met een aantal opklaringen over de brug. Deze werden geleidelijk breder al bleef het nog een groot deel van de tijd druppelen, net als vanochtend dus lichte regen die niet eens in staat was om het wegdek nat te maken. De late namiddag verliep in Malderen dan weer erg zomers met bredere opklaringen, wat verspreide Stratocumulus en in het noorden een aantal ontzagwekkend grote stapelwolken. Volgens de radar is het in Nederland tot een aantal stevige buien met onweer gekomen waarvan deze stapelwolken wellicht een uitloper waren. Maar het bleef uiteindelijk droog en rustig met ook rond en na zonsondergang veel Stratocumulusvelden waartussen weliswaar floccus en castellanus zichtbaar was, de typische voorboden van onstabiel buienweer. De aanvoer van warmere luchtmassa's zorgde ervoor dat de warmte 's avonds beter bleef hangen, al trad er na zonsondergang toch een zekere koelte in.
Dinsdag, 10 juli 2012
Een grijze lucht met Stratocumulus en Stratus maakte vanochtend opnieuw haar opwachting. Daar zat echter een buienlijn in verweven waardoor de herfstachtige stilte die de bewolking uitstraalde zeer bedrieglijk was. En inderdaad, omstreeks 8H zagen we in het westen opeens een gitzwarte massa verschijnen die vooraf werd gegaan door banden van Stratocumulus castellanus bewolking. Het leek wel of de apocalyps nabij was, maar gelukkig was die even veraf als de zomer. Korte tijd later ging het flink regenen, zonder dat er echter van zware wolkbreuken sprake was, en onweer zat er op het eerste zicht ook niet bij. De buienlijn werd gevolgd door een nieuwe episode van sombere Stratusbewolking maar uiteindelijk kwamen er toch wat opklaringen aan te pas die ons van kort voor de middag tot omstreeks 14H30 gezelschap hielden. De zon kreeg ook dan maar weinig ruimte en veel warmer dan 19,6 graden kon het dan ook niet worden. De wind wakkerde aan tot 25,7 km/h uit het zuidwesten en het kwam opnieuw tot lichte regen en motregen toen het omstreeks 16H weer helemaal betrokken raakte. Gelukkig was dit maar van korte duur en konden we de dag alsnog afsluiten met opklaringen tijdens de avond. De bewolking was toen overgegaan in een mix van Stratocumulus en Stratus fractus met wat Cumulus ertussen terwijl er terug een sfeervolle zonsondergang volgde. We maten een neerslagtotaal van 1,8 mm en de dagminima werden 's avonds bereikt met 14,7 graden.
Woensdag, 10 juli 2013
Het was vanochtend nog steeds helder, maar zodra de zon opkwam werd duidelijk dat we in vochtige zeelucht zijn terechtgekomen. Er werden al meteen stapelwolkjes gevormd die snel talrijker werden, doch echt veel afbreuk deed dit niet aan het zomerse weertype. Wel was het voelbaar frisser en een zwoele nacht hebben we zeker niet achter de rug bij minima van 12,9 graden. Halverwege de voormiddag stopte de toename van de stapelwolkjes en bleken het uiteindelijk de noordelijke kustgebieden van de Benelux te zijn die getroffen werden door het beruchte 'Noordzeespook'. Men ging er gebukt onder dikke Stratuswolken en er viel zelfs flink wat motregen in het uiterste noorden van Nederland waar de temperaturen ook nog eens een ruime vijf graden lager waren dan op hetzelfde moment in Malderen. De voorste begrenzing van de wolkenband bereikte tegen de middag Brussel, maar de krachtige zon en het opgewarmde binnenland zorgden ervoor dat er niet meer dan een gebroken Stratocumulusdek van overbleef. De zon kreeg het misschien moeilijk in een voor 6/8 en op het aller slechtste moment voor 7/8 bewolkte hemel maar de weerskwaliteit was nog steeds stukken beter dan in de eerdergenoemde gebieden waar men zich reeds in de tweede helft van oktober waande. De maxima logen er niet om: we haalden 25,4 graden terwijl het een honderdtal kilometer ten noorden van ons met moeite 15 graden werd. Wel moesten we een krachtige noordenwind trotseren die vooral omstreeks 18H30 een hoogtepunt bereikte met een erg vlagerig karakter. Later op de avond zwakte de wind wat af, maar helemaal wegvallen deed ze niet en samen met de dalende temperatuur voelde het tegen zonsondergang best wel fris aan. De eerdergenoemde motregen heeft ons lang niet kunnen bereiken vandaag waardoor we terug met een dagtotaal van 0,0 mm konden afsluiten.
Donderdag, 10 juli 2014
De neerslag is er afgelopen nacht uitgegaan en het is inderdaad gestaag gaan opwarmen. Hadden we om middernacht nog maar 14,7 graden, dan was dat 's morgens al een ruime 16. Maar toen stopte de weersverbetering en bleven we de ganse dag gevangen zitten onder een Stratus wolkendek waar af en toe motregen uitviel. De hele dag door was het ook grijs met soms eens middengrijs en dan weer donkergrijs. Warmer dan 21,1 graden werd het niet al was het net over de Nederlandse grens puffen en zweten bij temperaturen dichtbij 30 graden. Daar kreeg men dan wel met onweer te maken dat plaatselijk erg hevig uitpakte. Tropische hitte dus die heel dichtbij zat maar toch veraf leek. Een gure noordwestenwind strooide extra zout in de gapende wonden van de Belgische zomerliefhebbers. Deze wind stak na de middag op nadat we een rustige en windstille voormiddag hadden beleefd. 's Avonds leek het dan toch nog uit te klaren en werd de bewolking witgrijs, maar deze hoop werd met een zware mokerslag de grond ingeboord toen de lucht weer donkerder werd en het warempel weer begon te motregenen. De meeste neerslag van de gemeten 1,4 mm was echter nog van afgelopen nacht afkomstig.
Vrijdag, 10 juli 2015
Zoals verwacht is het inderdaad tot een paar graden grondvorst gekomen in de oostelijke helft van de Benelux. Ook in Malderen was het erg fris bij minima van 6,6 graden, maar gelukkig was de krachtige julizon er al snel bij om ons eraan te herinneren dat we ons ten noorden van de evenaar bevinden waar het momenteel dus zomer zou moeten zijn. Bewolking was nergens te zien waardoor die zon er met gemak in slaagde om die opdracht tot een succes te maken. Ondertussen vond een subtiele transitie van polaire naar subtropische luchtaanvoer plaats en ging het al vlug aangenaam warm aanvoelen waarbij we tijdens de namiddag maxima van 26,2 graden optekenden. Een heel verschil met de plaatselijk vorstige toestanden vanochtend, maar het was voor een stuk te wijten aan de zeer droge lucht die gemakkelijker opwarmde dan vochtige lucht zou gedaan hebben. Tijdens de namiddag dreven er wat plukjes Cirrus bewolking voorbij die waarschijnlijk een zwak warmtefront probeerden te markeren. Tegen de avond was de nieuwe luchtsoort tot in ieder hoekje en spleetje doorgedrongen waardoor het aangenaam warm bleef, ook toen de zon al onder was. Het was ook nog eens droge warmte waardoor het niet klam of drukkend warm aanvoelde tijdens de avond en nacht die erop volgde. Wie tijdens het optekenen van het neerslagtotaal van 0,0 mm een traantje liet uit medelijden met de wegkwijnende vegetatie zou het niet eens gemerkt hebben, want ook dit vocht verdampte vrijwel onmiddellijk. De overdag van noordwestelijke naar zuidelijke tot zuidoostelijke richtingen gekrompen wind viel ondertussen helemaal weg.
Zondag, 10 juli 2016
Na een zachte nacht met minima van 16,4 graden zag het er zomers uit met brede opklaringen en bewolking die vooral uit Altocumulus castellanus bestond. De verklikkers van een zwoele en drukkende zomerdag die met onweer zou eindigen. Maar toen we een stap in de buitenlucht zetten, werden we meteen weer naar binnen geblazen door een bijzonder krachtige zuidwestenwind die er met veel temperament aan lag te trekken en te sleuren. Na een tijdje zagen we deze opeens naar het westen ruimen terwijl de Castellanus bewolking verdween en er uit die richting Cirrostratus bewolking begon binnen te drijven. Er was duidelijk een convergentielijn in het spel want de windruiming ging ook nog eens gepaard met een afkoeling waardoor het luchtig tot zelfs fris aanvoelde. Dit was het begin van een erg onstuimige zomerdag waarbij het van achter een stevig windscherm gewoon hoogzomer leek te zijn terwijl het op minder beschutte plaatsen aan een ruige herfstdag deed denken, ware het niet dat het toch nog opwarmde tot 30,2 graden en de zon veel warmte gaf. Het licht was ook erg intens en het gevaar voor zonnebrand kwam dan ook meteen vanachter het hoekje kijken door het afkoelingseffect van de wind. Tegen de avond zagen we opeens dikkere Altostratus bewolking binnendrijven vanuit het westen waar ook weer Castellanus bewolking onder hing. Zodra deze boven Malderen hing, begon de wind opeens af te nemen en ging het meteen drukkend en zwoel aanvoelen. Dit was het begin van een erg aangename en warme zomeravond, en we hoefden ons niet eens zorgen te maken voor buien ondanks de dreigende sfeer die er hing. Het dagtotaal liet zich dan ook al raden met 0,0 mm.
Maandag, 10 juli 2017
Vanuit het zuidwesten is de bewolking opnieuw gaan toenemen tijdens het tweede deel van de nacht, en dit ging gepaard met een sterk toenemende, vlagerige wind die meestal uit zuidwestelijke richtingen kwam. Met minima van 15,9 graden was het erg zacht, en bij het krieken van de dag keken we tegen zeer dreigende wolkenluchten aan die de grote verlossing van de aanhoudende droogte leken aan te kondigen. Maar de zenuwen van de tuin- en landbouwers werden de hele dag tot het uiterste op de proef gesteld: iedere keer dat de bewolking zich dreigend samen pakte en over Malderen begon te schuiven bleek dit geen neerslag op te leveren en steeds opnieuw zagen we dreigende wolkenmuren op ons afkomen die geen druppel losten. Daarna ging de psychologische marteling van eerdergenoemden verder in de vorm van regen die urenlang bleef vallen aan een tempo van enkele druppels per minuut terwijl alle hoop steeds werd ontnomen door het lichter kleuren van de hemel in onze aanvoerrichting. Daarna klaarde het dan op vanuit het zuidwesten en zagen we de wind naar het westen ruimen terwijl er koelere lucht binnenstroomde. Het kwik stokte hierbij op 27,2 graden. Maar het arsenaal marteltuigen van de weergoden was nog lang niet opgebruikt, want nu werden er enorme stapelwolken op ons afgestuurd met dichte regengordijnen die recht op Malderen afstevenden welke steeds opnieuw in het niets verdwenen zodra men zou verwachten dat het meteen zou gaan stortregenen. Deze kwelling bleef tot in de late uurtjes doorgaan met de ene buienmuur na de andere en steeds opnieuw donkere regengordijnen die onze richting werden uitgestuurd. Na deze lange dag van kwelling en marteling konden we dan het onthutsende neerslagtotaal van 0,2 mm optekenen waardoor de droogte onverminderd blijft verder duren.
Dinsdag, 10 juli 2018
Het was vanochtend even wennen toen alles weer grijs was met Stratusbewolking waaruit het soms motregende terwijl er een koude noordenwind stond. De minima kwamen uit op 14,2 graden maar overdag warmde het nauwelijks op. Vooral tijdens de namiddag kregen we vaker met motregen te maken doch deze was nooit meetbaar en toen een koufront tijdens de avond het hoogtepunt bracht met wat fellere regen bleef de teller op 0,0 mm staan. Daarna klaarde het plots uit vanuit het noordwesten en zagen we fraaie Altocumulusvelden en Stratus fractus onder een diepblauwe hemel drijven met een flinke snelheid en uit verschillende richtingen (noord in de onderste lagen en noordwestelijk iets hogerop). Het schouwspel was hypnotiserend om naar te kijken al bleven na een tijdje alleen de Stratus fractus wolken over die weliswaar weer in aantal toenamen. Het bleef desondanks droog en de opklaringen waren te laat om het kwik nog boven de 17,1 graden te tillen waardoor er aan de regionale hittegolven meteen een einde is gekomen.
Woensdag, 10 juli 2019
Het was uitzonderlijk koud vanochtend en in het oosten van Nederland is het zelfs tot grondvorst gekomen. In Malderen kwam het kwik uit op 11,1 graden en is het waarschijnlijk aan de Stratocumulusvelden te danken dat het niet nog kouder werd hier. De uitgedroogde grond heeft waarschijnlijk ook meegespeeld in deze lage minima. Hoe dan ook, er was veel ruimte voor de zon en vooral tijdens de voormiddag en aan het begin van de namiddag was het erg fraai weer. Daarna nam de bewolking toe en kwam het zowaar tot regen, maar de hoeveelheden waren niet meetbaar waardoor degenen die het moe zijn om steeds 0,0 mm op te tekenen zich geen illusies hoefden te maken. De bewolking bestond uit Altostratus met Altocumulusvelden eronder en het voelde klam aan door het vocht in de lucht ondanks de eerder bescheiden maxima van 26,1 graden. De Altostratus ging over in Cirrus en Cirrostratus wat in combinatie met de andere bewolking voor een sfeervolle hemel zorgde. Ook tijdens de avond was het nog steeds vrij aangenaam toeven in de buitenlucht al verdampte de gevallen regen amper en bleef het een nogal vochtige en klamme bedoening. Het genot kwam dan ook vooral van de heerlijke humusgeur waarmee de lucht zich heeft gevuld.
Vrijdag, 10 juni 2020
Ondanks de veelbelovende, zomerse manier waarop de dag gisteren is geëindigd, heeft het wolkendek zich tijdens de nacht weer als een graf boven onze hoofden gesloten. Opnieuw hingen er dikke Stratuswolken en als toemaatje begon het ook nog eens te motregenen. Het voelde nu merkbaar killer aan dan tijdens het gemiezer van de voorbije dagen al was het nog niet echt koud. Voor een stuk zat de weer wat aangetrokken zuidwestenwind er voor iets tussen. Gelukkig was het leed van korte duur want tijdens de voormiddag begon het weer wat op te klaren en maakte de sombere, aanhoudende motregen plaats voor buien. Dit betekende dus niet alleen droge perioden en af en toe een streep zonneschijn, maar ook fraaie wolkenlandschappen waardoor de weerliefhebbers ook weer wat konen meegenieten. Op de momenten dat het wel regende, waren dat echter stevige buien wat we een beetje kunnen zien als de prijs die we voor de droge perioden tussendoor moesten betalen. De buien werden geleidelijk intenser en door het binnenstromen van koelere lucht werd de dagelijkse gang afgeremd waardoor het kwik maar met mondjesmaat omhoog krabbelde. Na de middag begon de lucht langzaam maar zeker stabieler te worden en namen de buien dus af. Er kwam meer ruimte voor de zon terwijl de buienwolken transformeerden naar mooiweerswolkjes. Dit gaf het kwik nog een kleine boost richting 22,7 graden en door de eerder zwakke zuidwestenwind voelde dat best wel zomers aan. Tegen de avond evolueerden we naar een helder weertype waarbij het wel aardig afkoelde en zo kwam er dan toch weer een vleugje herfst om de hoek kijken (of zeer late winter). De minima werden ook pas op het einde van de avond bereikt met 11,8 graden. Het neerslagtotaal is beperkt gebleven tot 1,4 mm.
Zaterdag, 10 juli 2021
Er zijn tijdens het tweede deel van de nacht weer wat opklaringen verschenen en het was broeierig bij minima van 15,2 graden. Er is duidelijk subtropische lucht binnengestroomd maar het zag er ook onstabiel uit met Altostratus, Stratocumulus, Altocumulus en Cumulus bewolking. Af en toe vielen hier tijdens de voormiddag al wat druppels uit maar het was wachten tot een heel eind in de namiddag toen het zwaardere werk eraan kwam en donkere luchten zich in het zuidwesten samenpakten. Ondertussen kon het kwik nog oplopen naar een zwoele 23,6 graden. Er volgden perioden van zware regenval die vrij lang bleef aanhouden al waren er op het eerste zicht geen onweersverschijnselen bij. Althans niet in Malderen. De zuidwestelijke wind was vrij kalm waardoor het op een gezapige tropische moesson leek. Na de zware, buiige regen werd het nog donkerder in het zuidwesten en ging het na een tijdje nog harder regenen. Deze ging vervolgens weer over in matige regenval die tot omstreeks 20H bleef aanhouden. Het klaarde vanuit het westen weer op toen de Nimbostratusbewolking overging in Altostratus en daarna Cirrostratus. Maar wie op nog wat late zonneschijn rekende was spoedig een teleurstelling rijker want er dreef plots massaal Stratus factus en Stratus binnen vanuit het noordwesten waardoor de dag alsnog somber en herfstachtig maar zacht eindigde. Dit gebeurde bij een neerslagtotaal van 15,7 mm.
Zondag, 10 juli 2022
Ondanks de bredere opklaringen die gisterenavond hun intrede maakten, is het luchtruim tijdens de nacht weer helemaal vol gelopen met Stratocumulus zodat de dag grijs startte. Hierdoor was het ook weer wat zachter met 12,4 graden als minimum. Het was echter een dunne laag en we konden er vaak de zon vaag doorheen zien. Ondanks die bewolking was er dus nog steeds een overvloed aan licht en het voelde ook wat broeierig aan in de 'zon' terwijl er ook nog voldoende straling was om thermiek te veroorzaken wat we zagen als Cumuluswolkjes. En dit alweer ondanks een pal noordelijke stroming. In grote delen van Nederland was het echter een ander verhaal met veel dikkere bewolking waaruit het af en toe zelfs zou gemotregend hebben. Wij bevonden ons net op de westelijke rand van dit gebied van Noordzeebewolking en konden zeker tijdens de namiddag meegenieten van de opklaringen die boven Frankrijk hingen en door liepen tot aan de Middellandse Zee. Een vleugje mediterrane zomersfeer dus al bleef het kwik nog redelijk bescheiden met 24,9 graden. Op het einde van de namiddag gingen de resten Stratocumulus over in lenticularissen die weer voor een bijzonder fraai uitzicht zorgden, zeker met de diepblauwe lucht erboven. Toen de stapelwolken oplosten was dit de enige bewolking die overbleef al begon er later in de avond Cirrus bewolking te veschijnen in de vorm van dikke plakken en schollen (spissatus). Dit droeg bij aan een sfeervolle zonsondergang in geelachtige kleurentinten en toen was dit dan weer de enige bewolking die overbleef. Alle motregen in Nederland en het oosten van het land ten spijt moest de uitgemergelde natuur het andermaal met een neerslagtotaal van 0,0 mm zien te rooien.
Maandag, 10 juli 2023
Het was vanochtend aangenaam koel met minima van 14,2 graden, en soms voelde het zelfs koud aan toen er al snel een briesje uit noordwestelijke richtingen begon op te steken. De koelte was echter geen lang leven beschoren, want de tropische lucht die ons gisteren pas verlaten heeft, was alweer bezig aan een poging om de Lage Landen opnieuw in te palmen. Op de overgang naar die luchtmassa zagen we naast fraaie Cumuluswolkjes ook opvallende Altocumulus lenticularis bankjes verschijnen. Dit alles tekende zich af tegen een heldere, transparante en diepblauwe lucht. Tijdens de namiddag begon er echter ook Cirrus en Cirrostratus binnen te trekken waardoor de hemel melkachtig werd. De zon bleef echter vlot schijnen (al dook ze af en toe achter zo'n stapelwolk weg) en de wind draaide naar het zuidwesten waarbij het terug een stuk warmer begon aan te voelen. Ze zwakte daarbij ook wat af wat mee bijdroeg aan dat warmtegevoel. Het kwik kon alweer op 26,9 graden pieken. Tijdens de avond werd de lucht weer blauwer en de oplossende Cumuluswolkjes maakten nu plaats voor enkele veldjes met Altocumulus floccus en castellanus. Tekenen dat de warme luchtmassa weer gearriveerd was en de lucht weer haar onstabiele, subtropische trekjes heeft terug gekregen. Het bleef ook weer lang warm tijdens de avond al konden we na zonsondergang toch gemakkelijker de koelte opsnuiven dan eergisteren rond deze tijd. Neerslag is er opnieuw niet aan te pas gekomen, we eindigden dus weer met 0,0 mm als dagtotaal.
Woensdag, 10 juli 2024
Tijdens de nacht en ochtend kwam het terug tot een aantal buien al was het nu zonder onweer. Het was nog opvallend zwoel bij temperaturen die niet onder 16,1 graden zijn gedaald en door het vocht werd dat gevoel ook wat versterkt. Er heeft zich dauw kunnen vormen en in combinatie met de kletsnatte omgeving was het dus weer een druppeltjesdans in de natuur buiten. De buienactiviteit ging er geleidelijk uit tijdens de voormiddag doordat we steeds meer achter het koufront terecht kwamen waarvan die buien nog de naweeën waren. Het neerslagtotaal van 0,2 mm was toen al een feit. De luchtdruk steeg gestaag tijdens de uren daarop en we zagen dat ook aan de wolken die zich steeds meer tot Stratocumulus gingen uitspreiden. Dit fenomeen was uiteraard geen goed nieuws voor de zonnekloppers onder ons want zowat 7/8 van het luchtruim ging achter deze wolkenschermen schuil. We moesten het van de zachte temperaturen hebben (die met 23,4 graden ook leefbaarder waren dan de tropische warmte gisteren) en de slechts zwakke zuidwestenwind om toch nog van de zomer te kunnen genieten. Tijdens de avond begonnen de wolken dan traditiegetrouw op te lossen en uiteindelijk bleef er enkel Cirrus over die in wat chaotisch aandoende dikke plakken aan de hemel hing die daartussen wel nog diepblauw was. Het was heerlijk toeven in de avondzon maar eens deze onder was zorgde de combinatie van muggen en een snelle afkoeling ervoor dat de meesten onder ons snel weer naar binnen vluchtten.
Donderdag, 10 juli 2025
Na een heldere nacht met opvallend frisse minima van 10,7 graden verschenen er wat Cirruswolkjes die mooi oranje oplichtten bij de opkomende zon. Deze wolkjes bleven overdag aanwezig, maar in erg minieme hoeveelheden aan een voor de rest diepblauwe lucht. Er verschenen wat Stratocumulusveldjes en na een tijdje begonnen er net als gisteren weer stapelwolken te ontstaan. Deze waren duidelijk een maatje groter dan de exemplaren die we gisteren te zien kregen, maar de stap naar een regenbui die naam waardig was nog altijd veel te groot en dat betekent dat we straks weer 0,0 mm gaan mogen opschrijven als neerslagtotaal. Misschien is het plaatselijk wel tot een verdwaalde druppel gekomen, want vooral in het westen waren een paar erg fraaie rijen met flinke stapelwolken te zien en er ontstonden zelfs lenswolken langsheen deze Cumuli. De koelere minima van vanochtend ten spijt maakten we vandaag duidelijke thermische winst en de zomerse grens werd nu wel ruim overschreden met 27,2 graden. Zoals we het van stapelwolken wel gewoon zijn, begonnen deze tijdens de avond weer in te zinken en werd het helder op een paar plukken Cirrus na, waardoor de hemel er bijna hetzelfde uitzag als vanochtend. En weer volgde er een vlotte afkoeling wat ook niet verwonderlijk is daar de wind nog steeds uit noordwestelijke tot noordelijke richtingen komt. Eigenlijk zijn dit zelfs nog erg hoge temperaturen voor zo'n windrichting wat aangeeft dat het zeewater al sterk is opgewarmd.