Dinsdag, 13 juli 2004
Ondanks de opklaringen van gisterenavond is het na negenen terug beginnen overtrekken en een serie noordzeebuien zorgden voor 3,0 mm neerslag. De rest van de nacht liep dan weer in droge omstandigheden maar een korte maar vrij hevige regenbui vulde de pluviometers omstreeks 14H30 aan met nog eens 1,0 mm. De zon was ook vandaag een schaars weersverschijnsel al begonnen we de dag goed met enkel wat velden van Stratocumulus terwijl hij ook vrij goed eindigt, maar daartussenin was het veelal betrokken of zwaarbewolkt. De temperaturen konden van deze zonnige intermezzo's gebruik maken om op te klimmen naar 19,7 graden terwijl het ochtendlijk minimum ook nog een eetje meeviem met 10,8°C. De wind lijkt min of meer uitgeraasd te zijn want meer dan 13 km/h uit het westen zat er niet meer in. Morgen zou het tot de avond droog blijven, waarna lichte motregen het weerbeeld zal bepalen. Goed nieuws is dat de temperaturen elke dag ongeveer een graad winst zullen boeken, maar volgend weekend komt daar wellicht onweer van...
Woensdag, 13 juli 2005
Tijdens de vroege ochtenduurtjes werd het Malderse weerstation door dichte mistsluiers aan het menselijk oog onttrokken. De mist kon zich onder de windstille, vrij vochtige en snel afkoelende omgeving gemakkelijk vormen en ging vervolgens over in laaghangende bewolking die pas kort voor de middag volledig was verdwenen terwijl een enigszins heiige lucht hiervan nog een stille getuige is. De ondertussen weer op krachten gekomen zon deed het snel opwarmen waardoor we in de namiddag temperaturen haalden tot 28,2 graden onder een zwak briesje tot 16 km/h uit veranderlijke richtingen, deze keer met lichte voorkeur voor het noorden. De ochtendminima waren nog steeds erg zacht met 16,2 graden, maar daar zit de bewolking natuurlijk voor iets tussen. Het komende etmaal mogen we dit aangename zomerweer nogmaals overdoen, met kans op mistvorming 's ochtends en een zwakke veranderlijke wind. Doch het terugtrekken van het hogedrukgebied ten noordwesten van ons blijft onvermijdelijk en een storing zal hierbij voor wisselvalliger en frisser weer zorgen in het weekend. Van de enorme regenhoeveelheden die zaterdagochtend werden berekend schiet ondertussen niets meer over op een zwak neerslagsignaal over het zuidoosten na terwijl de grootste neerslagkansen zich nu eerder op donderdagavond en de nacht erop lijken te manifesteren, maar ook hier zal het door het plaatselijk karakter van de buien op de meeste plaatsen droog blijven.
Donderdag, 13 juli 2006
Terwijl de inspiratie langzaam maar zeker daalt om hetzelfde mooiweersverhaal met andere woorden te typen, zagen we vanmorgen opnieuw de zinderende julizon aan de heldere hemel prijken. Het kwik reageerde hier enthousiast op door meteen de hoogte in te schieten, vertrekkende bij 13,4 graden en eindigend bij 29,1 graden toen een wolkenbandje, horend bij een koufront, de zon gedurende ongeveer 30 seconden deed verdwijnen en de wind bruusk deed ruimen naar noordelijke richtingen vanwaar hij flink aanwakkerde tot 22,9 km/h. De verkoeling was aanvankelijk aangenaam, maar tijdens de avonduurtjes werd het redelijk fris waardoor dat extra truitje voor de terrasjesgangers weer vanonder het stof mocht gehaald worden. Buiten de bewolking tijdens de koufrontpassage kort na de middag, en een drietal Cumuluswolkjes in de late voormiddag bleef het luchtruim zo goed als helder en opnieuw was de "ontbrekende" parameter de neerslag: de pluviometer staat er alweer bijna een volle week werkloos op toe te kijken.
Vrijdag, 13 juli 2007
Een meer dan geapprecieerde comeback van het zomerweer zorgde vandaag voor een heel wat vriendelijker weertype dan we gewend zijn. De opklaringen blonken nog niet uit in zelfvertrouwen waardoor het vooral in de voormiddag nog grijs was, maar de erg zachte temperaturen gaven reeds aan dat er grote veranderingen in aantocht waren. Na de middag werden de opklaringen snel breder en kregen we flinke zonnige perioden. De lucht was nog vrij vochtig waardoor er op grote schaal stapelwolken gevormd werden, maar deze deden weinig afbreuk aan het zomerweer en naar de avond toe verdwenen deze weer zodat de zon vrij spel kreeg. Vooral in het westelijke deel van het Malderse luchtruim waren er bijzonder fraaie Altocumulus lenticularis formaties te zien die voor erg fotogenieke uitzichten zorgden, terwijl deze bewolking in de zachte kleuren van de nondergaande zon voor een aangename sfeer zorgde. Deze dag werd uiteindelijk gekenmerkt door temperaturen die zich tussen 17,8 en 28,1 graden ophielden, en een west- zuidwestelijke wind tot 27,4 km/h terwijl de passage van een zwak warmtefront afgelopen nacht nog 0,4 mm neerslag op de teller bracht.
Zondag, 13 juli 2008
Net als gisteren werden er opnieuw forse stapelwolken gevormd, maar de temperatuursinversie was nog steeds in topvorm zodat deze zich weer gingen uitspreiden tot Stratocumulusvelden. De zon moest er vooral na de middag de duimen bij neerleggen, maar bij temperaturen die opliepen van 9,7 naar 20,4 graden was het ook zonder zon nog best te genieten in de buienlucht. Tijdens de late namiddag trad er opeens een behoorlijke duisternis in doordat de wolken zich dreigend gingen samenpakken, en dit resulteerde even later in een nogal bizarre regenbui met zeer dikke druppels die met veel kabaal op ramen en daken neerkletterden. Hierbij leek het alsof sommige lichtere gebouwen (zoals de serre) begonnen te trillen onder het geplens van de reuzendruppels, maar achteraf bleek dit het gevolg te zijn van een aardbeving van 3,1 op de schaal van Richter met epicentrum net ten zuiden van Waver, die toevallig op hetzelfde moment plaatsvond. Na een korte kennismaking met deze minder gebruikelijke natuurverschijnselen, kreeg het weer terug een doordeweeks karakter: de aardbeving hield op, de dikke regendruppels werden gevolgd door een mals regenbuitje, en daarna volgde een periode met miezerige motregen. Ondertussen was het al avond en zakten de buienwolken als puddingen in elkaar. Een licht bewolkt, droog en rustig weersbeeld volgde, al zorgde een splinter dunne cirrostratuslaag ervoor dat de lucht een beetje melkachtig kleurde. Ondanks het pittige optreden van de plensbui deze namiddag, bleef het neerslagtotaal beperkt tot een door een losgeraakte batterij onbekende waarde, en met een eerder zwakke zuidwesten wind met snelheden tot 16,1 km/h kan dit over het algemeen nog een erg rustige en 'gewone' weersdag genoemd worden.
Maandag, 13 juli 2009
Het zag er vanmorgen een stuk vriendelijker uit met opklaringen en een aantal wolkenvelden. Ook de minimumtemperaturen waren vriendelijk met 12,1 graden. De bewolking oogde echter vrij onstabiel, en bestond uit Stratocumulus castellanus en Stratocumulus floccus. Het waren de enige wolkensoorten die zich onder de opvallend diepblauwe lucht vertoonden, maar op sommige momenten waren ze erg talrijk. Tijdens en na de middag wisten sommigen zich tot Cumulus congestus te verheffen, en verscheen er Cirrus densus bewolking vanuit het zuiden en zuidwesten. Er zijn echter geen buien tot ontwikkeling gekomen, en de dichtstbijzijnde onweershaarden kwamen volgens de satellietbeelden een heel eind ten zuiden van de Franse grens tot ontwikkeling. De wolkenband markeerde de overgang naar warme en onstabiele lucht, maar trok langzaam weg naar het zuidoosten waarop een bijna wolkeloze, diepblauwe lucht vanuit het noordwesten haar intrede maakte. De koelere luchtsoort kon hierbij niet verhinderen dat we aangename maxima van 25,7 graden konden optekenen, en de zuidwestenwind slaagde er met haar snelheden tot 20,9 km/h eveneens niet in om het zomergevoel te vergallen. In feite ging het om een golfvormige storing waarvan de Cirrusbanden tot halverwege Nederland reikten terwijl er wat verderop veel stapelwolken werden gevormd en tussen beiden een opvallende wolkeloze band lag. Hoe dan ook, kort voor zonsondergang werd er ook vlakbij de Cirrusband massaal Stratocumulus castellanus gevormd waardoor er al snel overal wolken te zien waren. Gelukkig waren ze bijzonder fraai, en zorgden ze voor een prachtig uitzicht in combinatie met de Cirrusbanden bij zonsondergang. Het bleef bovendien erg zacht zodat het niet beperkt bleef tot visueel genieten. We sloten af met een droog neerslagtotaal van 0,0 mm.
Dinsdag, 13 juli 2010
Op een beetje Cirrus en Altocumulus na was er vanochtend nauwelijks bewolking te zien. Dit veranderde echter al snel, want de vochtige, tot 15,1 graden afgekoelde zeelucht gaf in de loop van de voormiddag aanleiding tot de vorming van stapelwolken. Deze namen soms dreigende afmetingen aan, maar hadden de neiging om zich uit te spreiden tot Stratocumulus waardoor er geen buien konden tot ontwikkeling komen. In Malderen althans, want op sommige plaatsen en vooral in Nederland bleken de stapelwolken alsnog te zijn uitgegroeid tot pittige buitjes. Ondanks dit alles kon het opwarmen tot een onverwacht hoge 27,7 graden en ging de zon vooral tijdens de tweede helft van de namiddag flink 'steken'. We kwamen ondertussen onder de invloed van een warmtefront terecht wat zich vertaalde in Altocumulusvelden die zich op een zuidwestelijk briesje tot 27,4 km/h naar Malderen lieten drijven. Er zaten bijzonder fraaie undulatusvormen in waardoor de weersfotografen niet met hun vingers hoefden te draaien, en al zeker niet toen alles in vurige kleuren werd gezet door de ondergaande zon. De invloed van het naderende warmtefront werd ook merkbaar aan de langzame afkoeling waardoor dit een zeer aangename zomeravond werd. Vanuit het westen werd de bewolking meer aaneengesloten en verscheen er ook wat Stratus fractus onder, al lijkt het er niet op dat het front nog iets zal toevoegen an de 0,2 mm die er vandaag in de vorm van ochtenddauw is bijgekomen. Wat we dan weer niet van het koufront kunnen zeggen , dat morgen voor een potentieel extreem gevaarlijke situatie kan zorgen in grote delen van de Benelux...
Woensdag, 13 juli 2011
Nadat de temperaturen tot 12,8 graden waren gezakt, zagen we het daglicht in een grijze hemel terugkeren waaruit het af en toe licht regende. De atmosfeer werd in de loop van de dag onstabieler waardoor er een aantal buien opdoken die vooral rond en kort na de middag pittig waren (in Brussel althans). Daarna werd er terug nadruk gelegd op eerder lichte regen al bleef het zwaarbewolkte tot betrokken weersbeeld een constante. Zomerse maxima hoefden we dan ook niet te verwachten en bij 16,4 graden hielden de thermometers het reeds voor bekeken. Er stond behoorlijk wat wind uit noordelijke richtingen, welke het met haar snelheden tot 32,2 km/h herfstachtig liet aanvoelen. Tijdens de avond kwamen we dan weer onder invloed van een indraaiend occlusiefront met zeer veel neerslag erin, maar deze leek het grootste deel van de tijd net ten noorden van ons te blijven. Wel keken we tegen dreigende Altostratusbewolking aan waaruit af en toe dikke regendruppels vielen terwijl het dagtotaal tegen zonsondergang reeds was opgelopen tot 2,8 mm. Na zonsondergang werden we opeens overrompeld door krachtige stortbuien die het neerslagtotaal in één adem bijvulden tot 5,7 mm.
Vrijdag, 13 juli 2012
We bevonden ons vanochtend aan de achterzijde van het regengebied wat zich vertaalde in Stratus fractus en Nimbostratusbewolking waaruit het lichtjes regende of motregende. De minima bedroegen 13,4 graden. In de loop van de voormiddag trok het koufrontgedeelte van het systeem over Malderen waardoor de neerslag terug intenser werd en een buiig karakter kreeg. Aan de achterzijde van het koufront werd het rustiger, maar ook dan viel er nog druilerige motregen uit een somber wolkendek dat uit Stratus en Stratus fractus bestond. Het was wachten tot na de middag eer er een aantal opklaringen ontstonden, maar dit werd al meteen afgestraft met onstabiliteiten die zich vertaalden in buien. De bewolkingsgraad die terugliep naar 5/8 steeg weer tot 7/8 en de lucht zag er op sommige momenten erg dreigend uit. De buien leken zich uit Stratocumulus castellanus te ontwikkelen in evenwijdige banden en de mooie valstrepen eronder maakten ze interessant voor een natuurfoto. Voor de zomerliefhebbers was het uiteraard slechts boter aan de galg want de herfst gluurde achter iedere hoek met enerzijds een venijnige zuidwestenwind tot 30,6 km/h, anderzijds de lage maxima van 20,4 graden en natuurlijk ook de regen en het flauwe optreden van de zon. Tijdens de avond werd het weer wat rustiger en bleef het droog met een mengelmoes van Stratocumulus, Cumulus en Cirrusbewolking. De wind zwakte af en we konden het neerslagtotaal van 4,4 mm dus in vrede optekenen.
Zaterdag, 13 juli 2013
Er hing vanochtend nog steeds Stratocumulus bij minima van 10,8 graden, maar de bewolking was gebroken en het zag er allemaal lang niet zo slecht uit. De bewolking had eerst de neiging om toe te nemen maar werd naar de middag toe weer dunner en het werd stralend zomerweer bij maxima die 25,3 graden haalden ondanks de nog steeds noordelijke wind. Op het einde van de namiddag was er in het oosten en zuidoosten Cirrusbewolking te zien die zich mooi aftekende tegen de blauwe lucht. Onder de grotendeels open hemel koelde het wel flink af, zeker toen de zon onder was. We sloten alweer af met een neerslagtotaal van 0,0 mm.
Zondag, 13 juli 2014
We begonnen de dag opnieuw met de nodige regen bij minima van 15,6 graden, maar voor het eerst sinds lang verschenen er dan toch opklaringen tussen de buienwolken. De bewolking ging over in een mix van Cumulus congestus en Stratus fractus en we kregen flitsen van de zon te zien. Na de middag begonnen de buien zich verder te ontwikkelen en kwam het plaatselijk tot flinke stortbuien met onweer waarbij Malderen ook niet ontzien werd. Tussen deze buien waren er dan weer korte flitsjes zonlicht die het deden opwarmen tot 22,4 graden. Op het einde van de namiddag bereikte een nieuwe reeks buien ons en af en toe waren er rudimentaire whalesmouth structuren te zien terwijl de donder af en toe weerklonk. Het zwaartepunt trok echter rakelings voorbij ten zuiden en noorden van ons zodat de neerslag niet veel meer voorstelde. De krachtigste windvlagen deden zich tijdens de buien voor en kwamen meestal uit westelijke richting. Tijdens de late avond zorgden de oplossende en wegtrekkende buien voor fraaie tafereeltjes in het warme licht van de ondergaande zon. De wind viel weg en we konden in alle rust het neerslagtotaal van maarliefst 10,5 mm optekenen.
Maandag, 13 juli 2015
Nog steeds was het vanochtend betrokken, kil en somber. Nog steeds kwam de wind uit het westen en nog steeds lag de omgeving er kurkdroog bij. Op het eerste zicht leek daar geen verandering in te zullen komen daar er op de radar geen neerslag te zien was, maar in werkelijkheid bleek de bewolking toch in staat te zijn om behoorlijk wat motregen te lossen. Deze neerslag bereikte ons omstreeks 6H, maar bleek uiteindelijk toch niet meetbaar te zijn ook al is het de zwaarste neerslag die we de afgelopen dagen hebben kunnen waarnemen. Door de bewolking is het niet kouder dan 15,4 graden geworden, en de aangevoerde lucht leek op een of andere manier minder koud aan te voelen dan gisteren wat mogelijk aan een hogere vochtigheidsgraad te wijten was. De maxima waren nauwelijks hoger met 19,1 graden. Er volgde een sombere en druilerige 'zomer'dag waarbij we de hele dag door vlagen van motregen en lichte regen te verwerken kregen, doch de neerslag stelde nauwelijks wat voor. De wind zorgde ervoor dat de neerslag ongeveer even snel verdampte als hij viel waardoor deze dag netto niets heeft opgeleverd (lege pluviometer), ook al is er waarschijnlijk 0,2 of 0,3 mm gevallen. Tegen de avond klaarde het weer wat op en kregen we onstabiele buienluchten te zien met Cumulus congestus, Stratocumulus en Stratus fractus ertussen. ook dit leverde echter niet meer dan wat verdwaalde regendruppels op, en later dreef er terug meer aaneengesloten bewolking binnen die geen neerslag meer opleverde.
Woensdag, 13 juli 2016
We begonnen met een fraaie zonsopgang met Stratocumulusvelden die de hemel in oranje kleuren deed oplichten. Maar daarna was het gedaan met de mooie kleurtjes en maakten dikke Stratocumulusvelden die overgingen in Stratus er een sombere bedoening van. En een kille, want het was afgekoeld tot 10,8 graden terwijl er een onaangename westenwind stond. Het was wachten tot de late voormiddag voordat het sombere maar droge weertype plaats maakte voor de passage van een pittige buienlijn die vanuit het noordwesten kwam opzetten. Aan de voorkant daarvan zat een flinke arcus, maar deze dreef een heel eind voor de neerslag uit waardoor de voeding van de bui werd afgesneden en ze dus haar activiteit gedeeltelijk verloor. Maar dan nog was het een stortbui die er mocht zijn, en wie er niet genoeg aan had kon zich daarna aan nog een paar buien tegoed doen (mits op de juiste locaties vertoevende). Met al die buien werd de lucht flink dooreen gewoeld, en dit zorgde dan toch weer voor een aantal opklaringen terwijl we weer fraaie wolkenlandschappen konden aanschouwen. Vanuit het westen werd de lucht ondertussen net als gisteren weer stabieler en zagen we de buienwolken steeds meer uitspreiden tot Stratocumulus op geringe hoogte terwijl ze ook kleiner werden ten voordele van die opklaringen. Dit zorgde voor een beperkte opwarming die ons op de maxima van 19,7 graden bracht. Tijdens de avond was het genieten van diepblauwe luchten en dunne Stratocumulusveldjes terwijl er ook nog wat resterende Cumulusbewolking te zien was. Hierbij viel op dat er erg veel en sterk licht was waardoor je ondanks het polaire karakter van het weer toch nog een beetje kon voelen dat het midzomer was. De krachtige buien die overdag vielen hebben het dagtotaal op 13,5 mm laten uitkomen.
Donderdag, 13 juli 2017
Onder een heldere, diepblauwe hemel (de Cirrostratus bewolking die gisteren binnendreef is dus weer in het niets verdwenen) is het flink afgekoeld waardoor we minima van 6,9 graden optekenden. Door de neerslag die gisteren is gevallen zat er nogal wat vocht in de atmosfeer waardoor er op grote schaal dauw werd gevormd, en eens de zon erdoor kwam zorgde dit voor schitterende uitzichten op een omgeving met duizenden druppeltjes die als diamanten schitterden in het felle zonlicht. In de hogere luchtlagen zagen we dan weer ijskristalletjes in de vorm van enkele toefjes Cirrus bewolking die het diepblauw gekleurde uitspansel opsmukten. Dit was voorlopig de enige bewolking die we te zien kregen waardoor de zon vrij spel kreeg om de boel weer op te warmen. Na een tijdje werden er stapelwolken gevormd en er kwamen ook toefjes Stratocumulus en Altocumulus voorbijgedreven. Het bleef echter overwegend zonnige en vriendelijk zomerweer waarbij we maxima van 24,1 graden. Door de nabijheid van de as van een hogedrukwig stond er ook midden op de dag opvallend weinig wind, en de zwakke zuchtjes die we nog konden voelen kwamen meestal uit westelijke tot zuidwestelijke richtingen. Tegen de avond losten de stapelwolken op en waren het enkel de Stratocumulus floccus en castellanus partijtjes die overbleven. Deze gaven aan dat de atmosfeer onstabieler werd op nadering van een koufront, maar de enige neerslag die we te zien kregen, waren virgastrepen onder de grootste wolkentoefjes. Het neerslagtotaal liet zich dus al gemakkelijk raden met 0,0 mm. de warmte bleef tijdens de avonduurtjes beter hangen dan gisteren doordat de wolkenveldjes samen met een aandeel Cirrostratus en Altostratus voor isolatie zorgden. Maar eens de zon onder was begon het toch nog erg kil aan te voelen.
Vrijdag, 13 juli 2018
We werden door een uitgestrekt Stratocumulusveld opgewacht dat de minima op peil hield met 14,9 graden en voor een sfeervolle zonsopgang zorgde. De bewolking was niet aaneengesloten en de kleine compartimentjes waaruit ze bestond waren fraai om te zien. Daarna zorgde de stijgende zon voor thermiek en werd de bewolking langs alle kanten aan flarden gereten. Bij het oplossen bleef er echter vocht achter en dit zorgde vooral tijdens de namiddag voor de ontwikkeling van forse stapelwolken terwijl het warm werd met maxima van 25,8 graden ondanks de noordwestelijke stroming. Wie hoopte op regen kwam echter bedrogen uit want de onstabiliteit concentreerde zich in het zuidoosten en waarschijnlijk zijn er boven Belgisch grondgebied niet eens buien gevallen. Tijdens de avond trokken de stapelwolken zich verder terug naar het zuidoosten en zagen we de hemel weer helder worden vanuit het noordwesten. Het bleef zacht en we sloten terug af met de gevreesde 0,0 mm als neerslagtotaal.
Zaterdag, 13 juli 2019
Ondanks de heldere hemel afgelopen nacht is het luchtruim volgelopen met Stratus en maakte de dag een buitengewoon sombere en kille start bij minima van 14,6 graden. Er viel motregen en lichte regen al zal de natuur daar niet veel aan gehad hebben want bij 0,1 mm kan er niet veel water in de grond dringen. Tegen de middag ging de bewolking over in Stratocumulus en werd het vriendelijker. Het warmde op tot 24,6 graden bij een noordwestelijk zwak briesje en al snel bleek de lucht nog onstabiel genoeg te zijn om nieuwe buien in het leven te roepen. Al waren dat lokale aangelegenheden en in Malderen gebeurde er niets meer. Tegen de avond begon de bewolking weer op te lossen en ontstonden er dus brede opklaringen. Later dreven er echter weer Stratocumulusvelden binnen vanuit het noorden waardoor het waarschijnlijk nog zal meevallen met de afkoeling ondanks de polaire luchtmassa.
Maandag, 13 juli 2020
Het was opnieuw erg fris met minima van 8,8 graden. De Cirrusbewolking is weer afgenomen al zijn er nu een paar kleine Altocumulusbankjes verschenen die van zuidwest naar noordoost liepen. Verder was het nog een en al zon en kon het weer vlot opwarmen bij een zwak zuidwestelijk briesje. Af en toe bleef er nog wat Cirrus bewolking voorbij komen en soms waren daar erg fraaie uncinus structuren in te zien, alsof we naar een kunstwerkje zaten te kijken. Ondertussen haalden we aangename maxima van 28,3 graden en tegen de avond zagen we weer wat tekenen van onstabiliteit in de vorm van Altocumulus floccus. Het waren eveneens fraaie wolkenpartijtjes en we konden er de ganse avond van genieten terwijl er tegen zonsondergang een dikkere, scherp begrensde massa met Altocumulus en Altostratus verscheen. Dit was de grens van een heel wat minder fraai weertype dat onze richting uitkomt, maar voor vandaag merkten we hier nog niet veel van buiten het langzame oprukken van deze wolkenband. Ook in de pluviometers bleef het rustig met 0,0 mm als dagtotaal en we konden nog een hele tijd nagenieten van de zachte zomeravond.
Dinsdag, 13 juli 2021
Het is tijdens de nacht helemaal overtrokken geraakt met een mengelmoes van Stratus en Altostratus waar ook Stratus fractus hing. Er was slechts hier en daar nog een mini- opklaring te zien in stukken waar de bewolking uit Stratocumulus leek te bestaan. Het was moeilijk onderscheid te maken tussen deze wolkensoorten doordat het erg nevelig was met slechte contrasten. Hoe dan ook is het door de bewolking zacht gebleven met 15,9 graden, en het was ook rustig en windstil waardoor het best wel aangenaam toeven was buiten. Op de radar waren ondertussen indrukwekkende regengebieden te zien die langzaam onze richting uitkwamen en een ware zondvloed leken aan te kondigen. Maar toch duurde het opvallend lang eer deze neerslag ons bereikte en konden we het nog de hele voormiddag droog houden. Daarna viel er af en toe wat fijne motregen en zou je haast zeggen dat het niet meer dan een druilerige zomerdag zou worden. Toen kort na de middag de eerste buien ons bereikten kwam het dan ook een beetje als een verrassing, het begon nu immers met zeer dikke druppels te stortregenen. Ondanks de nog steeds erg vormeloze Stratussoep waren de buien zeer scherp begrensd en kon je het geruis van de stortregen vanop enkele honderden meters horen naderen terwijl het nog droog was. Er passeerden enkele van deze buien maar tussendoor waren er nog lange droge perioden. Omstreeks 14H30 volgde de zwaarste en langst aanhoudende bui waarna het terug droog werd onder de nog steeds bijna egaal grijze hemel. Maar nu was het de wind die voor de hoofdrol ging. Waar dat eerst een nauwelijks waarneembaar zuchtje uit het zuidoosten was, staken er nu brutale, kille rukwinden op vanuit het noordoosten en was het herfstgevoel compleet. Het koelde ook merkbaar af waar het eerst ondanks de regen nog broeierig was met maxima van 21,1 graden. Tijdens de avond volgden er weer kortere perioden van regen al was het nu niet meer met dikke druppels. Alle zondvloedwaarschuwingen ten spijt zijn we er nog vrij goedkoop vanaf gekomen met een dagtotaal van 4,7 mm.
Woensdag, 13 juli 2022
Het was nog steeds betrokken en deze bewolking bestond nog steeds uit een mix van Altocumulus en Altostratus. Deze keer kwam het ook hier af en toe tot een druppeltje regen of een licht buitje. Het was bijzonder zwoel met temperaturen die niet onder 22,7 graden zakten. De bewolking zorgde voor een vertraagde opwarming maar tegelijk voelde het onaangenaam warm aan door de grote hoeveelheid vocht die in de lucht hangt (en er dus helaas voor de planten niet genoeg uitvalt). Na de middag werd dit anders toen er vanuit het westen en noordwesten weer opklaringen binnentrokken en het kwik een extra boost kreeg onder de loden zomerzon. Onder de resterende Altocumulusvelden waren regelmatig valstrepen te zien van de neerslag die op grote hoogte duidelijk een stuk intenser was dan die paar druppels welke we in Malderen mochten ontvangen. Maar toen trok er plots een 'glazen front' over waardoor er een brutale noordenwind opstak die andermaal voor een eigenaarswissel der tuinmeubelen en een letterlijke stoelendans zorgde. Verrassend genoeg voelde deze wind niet koud aan en de afkoeling die daarna volgde was ook erg beperkt. We haalden nog maxima van 31,9 graden. Hoewel we weer achter het net visten in verband met onweer en regen zagen de luchten er zelf wel zeer onstabiel uit met nagenoeg overal Altocumulus castellanus en floccus bewolking. Hier en daar was er een dikke pluk Cirrus tussen te zien en met wat fantasie konden we doen alsof het een groot onweerscomplex was dat zich tussen deze wolkenvelden ontwikkelde. Voor iedereen bleef het echter bij deze opwindende fantasiegedachten want er gebeurde nergens wat op enkele lichte regenbuitjes en wat nietszeggend gedruppel na. Nadat er aan het begin van de avond een gordel van opklaringen passeerde waarin het terug erg broeierig werd met een stekende zon, pakte de bewolking zich vanuit het noorden dreigend samen maar ook dit leverde hier niets op. Deze wolkenband werd terug gevolgd door zeer talrijke velden en banden van Altocumulus castellanus die weer erg fraai oogden met hun soms fors uitgegroeide kanteeltjes. We konden er nu wat meer van genieten dankzij een merkbaar koeler briesje dat nu is opgestoken en ons de kans gaf om weer letterlijk en figuurlijk te herademen. De bewolking zorgde ook nog eens voor een mooie zonsondergang toen deze wolken met een bloedrood licht werden aangeschenen van onderaf. Het leek haast een metafoor voor de bloedrode cijfers op gebied van neerslag want met 0,0 mm was dat opnieuw een flinke teleurstelling die overigens wel verwacht werd.
Donderdag, 13 juli 2023
We begonnen de dag in wisselend bewolkte omstandigheden met een mix van Stratus fractus en Stratocumulus. Het is daarbij afgekoeld tot 13,6 graden. Tijdens de voormiddag begon de lucht onstabiel te worden en ontstonden er steeds meer stapelwolken die ook gestaag begonnen uit te groeien. Uiteindelijk werd er een buienlijn gevormd net ten westen van ons, en deze strekte zich uit tot in Nederland. Daar pakten de buien het felste uit met ook onweer erop maar in Vlaanderen was het allemaal een stuk minder. En van die mindere buien kregen we ook niet meer dan een schampschot mee dat goed was voor 0,4 mm. Daarna kwamen er weer opklaringen en bij een zwak tot matig west- zuidwestelijk briesje warmde het nog op tot 23,0 graden. Er verschenen nog enkele keren dreigende lijnen van stapelwolken maar dit leverde geen nieuwe buien meer op in Malderen, de meeste convectieve wolken spreidden zich uit tot Stratocumulusvelden. Tijdens de avond losten deze samen met hun moederwolken weer op en bleven er slechts enkele van deze wolkenveldjes over met daartussen mooie opklaringen die voor een dito uitzicht zorgden bij zonsondergang.
Zaterdag, 13 juli 2024
Tijdens de ochtend hing er terug veel bewolking al was er ook wat ruimte voor een aantal spaarzame opklaringen. De bewolking bestond uit Stratocumulus en Stratus en het motregende daar af en toe nog uit. Tijdens de voormiddag werden de opklaringen tijdelijk breder en kregen we een aantal zonnige momenten die welkom waren na de frisse minima van 12,0 graden die we hebben opgetekend. De lucht was echter vochtig en binnen de kortste keren werd er bijkomende Stratocumulus gevormd door stapelwolken die zich tegen een inversie uitspreidden. We zagen dus weer die typische plakken met stukken Cumulus eronder en het was ook opvallend donker onder zo'n wolkenscherm. Tussendoor kregen we dan weer intenser licht al kwam de zon er zelf nauwelijks door. Daarvoor was het wachten tot wat later in de namiddag toen er nog steeds stapelwolken hingen maar die neiging tot uitspreiden er niet meer was. Er hing nu een dunne laag Stratocumulus die veel licht doorliet en na verloop van tijd vielen daar gaten in waardoor de zon er toch nog doorkwam. Dit gaf het kwik een kans om nog wat op te krabbelen naar 19,5 graden en de strakke westelijke wind die er overdag nog stond nam ook wat gas terug waardoor het meteen aangenaam aanvoelde, zeker tijdens die zonnige perioden. Tijdens de avond losten de wolken verder op maar maakten ze plaats voor Altocumulus lenticularis bankjes die van west naar oost liepen en een aantal plukjes Cirrus die vooral in het zuidwesten hingen. Nog net voor zonsondergang zagen we vlak boven de zuidelijke horizon ook plots flinke stapelwolken verschijnen maar deze bleven op veilige afstand en uiteindelijk klaarde het verder uit terwijl het ook flink afkoelde. Het neerslagtotaal is op 0,2 mm blijven steken.
Zondag, 13 juli 2025
Tijdens de nacht is er terug bewolking binnengelopen die vooral uit Stratus en Stratus fractus bestond. Dit zorgde voor extra hoge minima van 15,1 graden en er stond ook een zwak noordelijk tot noordoostelijk briesje waardoor er ook nu niet veel dauw werd gevormd. De bewolking ging over in Stratocumulus en het oogde allemaal erg stabiel met deze dunne, laaghangende toefjes met een helderblauwe lucht erboven. Na een tijdje dreven er echter Altocumulus floccus en undulatus veldjes binnen die meteen toonden dat de lucht niet zo stabiel was als het eerst leek. Door een depressie die al een tijdje ten oosten van ons hing en geleidelijk weer naar het westen trok, zijn er verschillende wolkenbanden en vores met buien de Benelux in getrokken, en het was daaruit dat we deze ‘onstabiliteitsverklikkers’ te zien kregen. Maar uiteindelijk was het voor de inwoners van Malderen vals alarm (voor zover die al iets door hadden) want het zwaartepunt lag over het midden en noorden van Nederland. Het duurde dan ook niet lang eer er meldingen binnen kwamen van buien die daar lokaal erg pittig waren met zelfs hier en daar wat onweer. De storingen bleven min of meer ter plaatse trappelen en uiteindelijk verdwenen de ‘onweersverklikkers’ in Malderen waardoor er niets meer was dat liet vermoeden wat zich een paar honderd kilometer ten noorden van ons afspeelde. Tijdens de namiddag verschenen er terug Altocumulusbankjes tussen de resterende Stratocumulustoefjes die grotendeels in Cumulus mediocris en humilis zijn overgegaan. Nu ging het echter vooral om undulatus en lenticularis varianten die er niettemin fraai uitzagen door het contrast met de nog steeds opvallend diepblauwe lucht erboven. Het voelde zwoel aan ondanks de naar het noorden tot noordoosten gedraaide wind waarvan je eerder droge landlucht zou verwachten, maar met die depressie welke nu tegen de stroming in naar het westen trekt is het uiteraard logisch dat er nu vochtige en plakkerige lucht binnen stroomt. We haalden daarin nog maxima van 26,8 graden. Tijdens de avond klaarde het geleidelijk verder uit en kon de zon weer zo goed als ononderbroken gaan schijnen. Wie de tuin nu nog wilde gieten zonder daar een hitteslag aan over te houden, was al bijna genoodzaakt om de straal op zichzelf te richten in plaats van op de planten (nuloperatie) of tot in de late uurtjes te wachten alvorens in actie te schieten wat bij een neerslagtotaal van 0,0 mm nochtans sterk aanbevolen was.