Vrijdag, 16 juli 2004
Ondanks de erg hoge minima (17,3 graden) begonnen we de dag weer in grauwe en herfstachtige omstandigheden. Doch naarmate de dag vorderde begon de bewolking stillaan open te breken en kon de zon er zich steeds vaker doorheen wurmen. Het kwik reageerde hier erg enthousiast op en slingerde zich meteen over de zomerse grens van 25 graden zodat we uiteindelijk op 26,4°C belandden. Daarmee kon dan voor het eerst sinds lang weer de zomerkledij vanonder het stof gehaald worden en het ziet ernaar uit dat we die nog niet zo snel moeten opbergen want ook morgen en overmorgen worden aangenaam warme zomerdagen met vrij wat zon en temperaturen boven de 25 graden. Hiervoor moeten we echter wel een prijs betalen door het incasseren van onweersbuien. Reeds op het einde van komende nacht kan een enkel exemplaar ons met haar producten opzadelen, en in de loop van de dag zal de onweersneiging toenemen. Pas tegen zondagavond zal de onweerskans afnemen, terwijl begin volgende week zich eveneens warmpjes aankondigt.
Zaterdag, 16 juli 2005
Ondanks de invasie van koelere zeelucht was het voor een groot deel van de dag opnieuw puffen en zweten onder een loden zon. Vooral tijdens de voormiddag en een deel van de namiddag was dit het geval, maar er verschenen ook stapelwolken die aangename verkoeling brachten; op sommige momenten in de vroege avond was het zelfs bijna volledig betrokken al is de bewolking daarna weer stillaan gaan verdwijnen. Temperaturen tussen 14,5 en 28,1 graden konden uiteindelijk worden opgetekend terwijl de wind maximaal 19 km/h haalde uit het noordwesten. De buienlijn die over ons trok heeft uiteindelijk geen druppel gelost waardoor de Malderse vegetatie langzaam verder wegkwijnt in de stoffige aardbodem. De verkopers van cactussen en vetplanten kunnen alvast in hun handen wrijven want ook de onweders die maandagavond geprogrammeerd staan zullen maar weinig om het lijf hebben terwijl de dagen erna eveneens in het teken van droge luchtstromingen uit oostelijke tot noordoostelijke richtingen zullen staan. Enkele actieve regenzones zouden daarentegen net ten zuiden langstrekken op maandag terwijl Nederland verder in de week een flinke veeg uit de vochtige pan zal krijgen, maar voor ons zal het hooguit wat extra bewolking of een verdwaalde druppel opleveren. Op thermisch gebied hebben we zeker geen klagen met temperaturen die zich steeds rond of boven de 25 graden zullen handhaven met enkele uitschieters tot dertig graden onderandere op zondag en maandag.
Zondag, 16 juli 2006
Terwijl het aandeel van frisse, groene kleuren langzaam maar zeker verder afneemt, vooral in de gazons en moestuintjes, keken we vanmorgen opnieuw aan tegen een azuurblauwe hemel waarin de zon reeds snel haar schroeiende krachten terugvond. De situatie veranderde nauwelijks buiten het feit dat het kwik weer aan een indrukwekkende klim begon, vertrekkende bij 13,0 graden en uiteindelijk bij 31,7 graden uitkomend. Er stond gelukkig aardig wat wind, tot 19,3 km/h uit oostelijke richtingen terwijl de lucht voldoende droog was om het niet te zwoel of plakkerig te laten aanvoelen. Tijdens de late namiddag kwam er plots animo in het weersbeeld toen er in de verte een plukje Cirrus voorbijdreef, maar voor de rest was er buiten een aantal vliegtuigen, muggen en vogeltjes niets anders te zien dan een arctisch blauwe lucht. Later op de avond dreef er nog wat meer Cirrus voorbij terwijl de warmte opnieuw lang bleef hangen.
Maandag, 16 juli 2007
Ondanks de heldere atmosfeer gisteren, is er in de loop van de nacht een vers onweersgebied dichterbij gekomen waardoor net als gisteren grote delen van West- Vlaanderen letterlijk en figuurlijk kopje onder gingen. Malderen hield het opnieuw bij enkele schaarse druppels en veel wolken die vooral in het westen erg dreigend oogden. Niettemin startte de dag ook hier op indrukwekkende wijze want in de ochtend was de lucht boven het weerstation getooid met een uitzonderlijk mooi patroon van Stratocumulus castellanus, net alsof een ijverige metselaar ze daar netjes heeft geplaveid op een 'ondergrond' van Altostratusbewolking. Het metselwerk werd echter opgeruimd terwijl er in de voormiddag nog af en toe lichte regenbuitjes op bezoek kwamen, en tegen de middag was het enkel de Altostratusbewolking die overbleef terwijl er op geringere hoogte wat stapelwolkjes gevormd werden. De Altostratusbewolking begon later opnieuw erg dik te worden aan de westelijke horizon, en dit resulteerde in wat gedruppel in de vooravond. Het koufront is immers boven onze streken beginnen te golven waarbij de activiteit geleidelijk toenam en er licht onweer in de buurt tot ontwikkeling kwam. Meer dan wat gerommel leverde dit hier niet op maar de bui activeerde snel bij haar noordwaartse trek zodat het in een mum van tijd transformeerde in een apocalyptisch monster dat in het noorden van het land en het westelijke deel van Nederland voor veel overlast zorgde met stortregens, hagel, hevige rukwinden en zelfs een paar hoosverschijnselen. Een heel contrast met het Malderse waar de neerslag beperkt bleef tot 3,4 mm. De eerste buien tijdens de ochtend brachten echter toch nog rukwinden tot 40,2 km/h voort uit zuidwestelijke richtingen. De warmte werd pas 's avonds verdreven waardoor de minima van 17,1 graden pas op het einde van het etmaal werden opgemeten en de temperatuur overdag nog vlot kon stijgen naar 27,5 graden.
Woensdag, 16 juli 2008
Van een zomerse sfeer was er niet meteen sprake toen we onder een troosteloos grijze Stratuslucht vanochtend het daglicht zagen weerkeren. Toen daar even later een afwisseling van motregen en lichte regen begon uit te vallen, was het herfstplaatje helemaal compleet. Enkel de temperaturen deden het nog erg goed doordat de bewolking het niet verder dan 15,7 graden liet afkoelen. De neerslag (die goed was voor 0,6 mm) was een cadeautje van een zwak koufront en na een paar uur werd dit gevolgd door een nogal chaotische hemel waarin voornamelijk Stratocumulus, Altocumulus castellanus en Altostratus zichtbaar werden. Het oogde allemaal erg onstabiel, maar het vlakbij gelegen Azorenhoog hield de boel nauwgezet onder controle zodat een levendig klank- en lichtspektakel niet tot de mogelijkheden hoorde. Een waterig zonnetje kon het kwik nog doen stijgen naar 23,4 graden terwijl de wind vandaag snelheden tot 20,9 km/h haalde uit het west- zuidwesten. Tijdens de avond kwamen er bredere opklaringen opzetten die fotogenieke uitzichten opleverden op diepblauwe luchten die sterk contrasteerden met zilverwitte Cirrostratus en golvende Altocumulusvelden. Een hoogtepunt van deze visuele verwennerij kwam er even later bij zonsondergang toen daar ook nog eens de klassieke schemeringskleuren werden aan toegevoegd. In het zuiden kreeg de lucht dan wel een dreigende en donker uitzicht, maar tijdens de rest van de avond bracht dit geen bijkomende gevolgen met zich mee. Ook de rest van de nacht zou droog en rustig verlopen.
Donderdag, 16 juli 2009
Bij zonsopgang waren er weer Stratocumulusvelden te zien die erg fraaie, geribbelde patronen hadden. De golfjes en afzonderlijke wolkenbankjes wekten de indruk dat de bewolking aan een zuid- zuidwestelijke stroming werd blootgesteld. Ze zorgde voor een weinig isolatie waardoor de minima vrij zacht bleven met 14,4 graden. In de loop van de voormiddag kregen we steeds meer Stratocumulusbewolking te zien die zich vanuit het westen ging uitbreiden. Dit resulteerde tegen de middag zelfs in een uitgestrekt, gesloten Stratocumulusdek dat gelukkig erg dun was zodat de zon er vrij vlot door kon priemen. Het wolkendek ging vervolgens weer openbreken vanuit het westen, en we kregen nu vooral Cumuluswolken te zien, met dichte Cirrostratusvelden en Cirrusplukken die vanuit het zuiden kwamen aanzetten. De temperatuur liep op tot 20,9 graden en er stond een zijdezacht briesje tot 20,9 km/h uit het westen. Niets wekte echter de indruk dat we in een potentieel vurige onweerssituatie zijn terechtgekomen, behalve dan natuurlijk de radar- en satellietanalyses. De warmte bleef 's avonds hangen waardoor het goed toeven was op de terrasjes (indien aanwezig), en we in comfortabele omstandigheden het neerslagtotaal van 0,0 mm konden aflezen. De eerdergenoemde Cirrostratusvelden en Cirrusplukken kleurden bij zonsondergang prachtig rood, en droegen zo hun steentje bij aan de zwoele hoogzomerse avond. De rest van het etmaal verliep rustig, al zullen ze daar net ten zuiden van de Franse grens heel anders over gedacht hebben...
Vrijdag, 16 juli 2010
We ontwaakten onder brede opklaringen bij minima van 15,7 graden, doch in het westen hing reeds Altocumulusbewolking van het gisteren besproken koufront. Het ging om de Lenticularis variant die erg fotogeniek oogde, maar de voorbode was van een minder fraai weertype. Er kwam immers steeds meer bewolking opzetten, en na een tijdje verschenen er Cirrus densus toppen boven de Altocumulusvelden die onmiskenbaar van de voorspelde buien afkomstig waren. Toen de storing over Malderen trok, bleek er echter niet veel fut meer in te zitten en was het vooral Cumulus en Stratus fractus bewolking die voor een domper op het zomergevoel zorgde. Vanuit het westen kwamen er gelukkig al snel weer opklaringen binnendrijven, maar kort voor de middag nam de bewolking opnieuw toe en zag het er tijdelijk herfstachtig uit met veel Cumulus, Stratus fractus en Altostratus. De zuid- zuidwestenwind was bovendien nog steeds erg vlagerig met haar snelheden tot 40,2 km/h en de maxima bleven hierdoor beperkt tot een desondanks nog vrij warme 24,3 graden. De bewolking nam daarna weer af, maar op het einde van de namiddag kwamen er dan alsnog een aantal buien aangezeild die bij een 'stabiele golf' hoorden welke op het koufront tot ontwikkeling kwam. Ook deze buien stelden weinig voor want ze brachten niet meer dan 1,6 mm in het bakje. Meer naar het oosten waren de omstandigheden gunstiger voor georganiseerde buien en werden er zelfs supercells gevormd waaronder de in onze streken zeldzame LP- variant die door verschillende chasers in Nederland werd onderschept. Deze buien hadden het natuurlijk volledig naar hun zin door de krachtige windschering die in de atmosfeer optrad en ook aan onweersactiviteit ontbrak het niet in de oostelijke helft van de Benelux. In Malderen bleef het er ondertussen vredig aan toegaan en zorgden Altostratusbanden in het oosten voor een sfeervolle zonsondergang toen ze vanuit het noordwesten door de ondergaande zon werden beschenen.
Zaterdag, 16 juli 2011
Wie er op tijd bij was, kon tijdens de ochtend nog wat zomersfeer opsnuiven voordat dikke wolkenpakken een voortijdig einde aan de nog prille zomerperiode maakten. Af en toe kregen we nog een zwak waterzonnetje te zien, maar dat werd al snel een watertonnetje want nog voor de middag kwam het reeds tot lichte regenbuitjes. Na de middag trok de wind aan, werd de bewolking nog dikker en dreven er flinke stortbuien over het weerstation, gevolgd door lichte of matige regen. Dit ging zo voor de rest van de namiddag en avond door waardoor de maxima al vroeg bereikt werden met 21,8 graden. De wind wakkerde aan tot 43,5 km/h uit het zuid- zuidwesten maar zwakte tijdens de avond wat af terwijl de nadruk op zware regenval kwam te liggen. Kennelijk ging het om langgerekte buienlijnen die in de regenzone verscholen zaten met matige regenval tussen deze lijnen in. Het neerslagtotaal was opgelopen tot 11,1 mm toen het scherp begrensde koufront wegtrok naar het oosten. Door de regen en de binnenstromende polaire lucht werden de minima nu pas bereikt met 14,1 graden.
Maandag, 16 juli 2012
Wie er op tijd bij was kon tijdens de voormiddag nog een straaltje zonneschijn meepikken. Het luchtruim was toen echter al volgesmeerd met Cirrostratus en Altostratus translucidus en bij momenten viel er regen of motregen. De wind trok flink aan en de zon liet het al snel afweten waarna een ruig herfstachtig weertype volgde met nagenoeg constante regenval. Zelfs op de momenten waarop het lichtjes regende kon je amper buitenkomen zonder doornat te worden en het voelde koud aan bij maxima van 17,9 graden. Halverwege de namiddag passeerde er een buienlijn die in de bewolking ingebed zat waardoor het tijdelijk ging stortregenen met dikke tropische druppels. Deze buienlijn werd dan weer gevolgd door een aanwakkerende stormwind die met snelheden tot 30,6 km/h uit het west- zuidwesten voor de dag kwam. De wolken dreven aan een hoog tempo voorbij en de neerslag bestond tijdens de avond vooral uit fijne druppeltjes die echter even nat waren door hun grote aantallen. Na zonsondergang was er een opvallende afwisseling van nagenoeg windstille perioden en krachtige rukwinden die elkaar met een interval van ongeveer 5 minuten afwisselden. Dankzij deze regelmaat was het gemakkelijk om een rustig moment te kiezen waarop het neerslagtotaal van 3,8 mm kon worden opgetekend. Door de bewolking koelde het nauwelijks af en wie enkel naar de minima van deze dag keek zou dan alsnog kunnen zeggen dat het hoogzomer was bij 12,2 graden.
Dinsdag, 16 juli 2013
Tijdens de ochtend werd er minder dauw gevormd dan gisteren maar er hingen nog steeds sfeervolle nevelbanken terwijl het licht van de opkomende zon mooi en zacht was. Het is afgekoeld naar 13,4 graden. Er dreef sluierbewolking binnen die geleidelijk dikker werd, maar de zon kon nog een flink stuk van haar krachten behouden. Enkel in het westen van België en Nederland was de bewolking dikker en was bij momenten slechts een waterzonnetje te zien. Samen met de sluierwolken kregen we tijdens de namiddag ook Altocumulusvelden te zien die begonnen met dunne ribbeltjes en golfpatronen maar geleidelijk dikker en eveneens talrijker werden. Na verloop van tijd gingen daaronder valstrepen ontstaan: neerslag die de grond niet bereikte. Het werd wel wat vochtiger waardoor er een drukkend gevoel ontstond bij temperaturen die naar 29,4 graden stegen en slechts een zwakke noordelijke wind. Tijdens de avond wakkerde die wind een beetje aan waardoor het een stuk koeler ging aanvoelen, maar tegen zonsondergang ging hij weer liggen en werd het terug aangenaam warm. De Altocumuluswolken met hun valstrepen eronder en de Cirruswolken zorgden voor fraaie plaatjes tijdens de avondschemering terwijl het neerslagtotaal van 0,0 mm voor minder fraaie plantjes zorgde.
Woensdag, 16 juli 2014
De dag begon met een mengeling van Cumulus en Cumulus fractus terwijl er vanuit het westen wat Cirrus kwam binnendrijven. Dit alles konden we aanschouwen na de minima van 13,5 graden te hebben opgetekend. De stapelwolken waren kleiner en meer afgeplat naarmate de dag vorderde. Dit stond natuurlijk garant voor aangenaam en zonnig zomerweer waarbij we maxima van 28,5 graden konden optekenen bij een luchtig briesje uit westelijke richtingen. Tegen de avond losten de stapelwolkjes weer op maar in het westen verschenen opeens Altocumulus castellanus wolken die toch een beginnende onstabiliteit begonnen te verraden ondanks de nog maar net op gang gekomen zomeropstoot. Deze wolken begonnen later op de avond weer op te lossen waardoor het weer grotendeels helder werd. Ondanks hun onstabiele karakter hebben de Castellanus wolken geen onweer met zich meegebracht en konden we de dag weer afsluiten met 0,0 mm als neerslagtotaal.
Donderdag, 16 juli 2015
Er hing vanochtend opnieuw Stratus, Stratocumulus en Stratus fractus bewolking die voor een betrokken weertype zorgden terwijl het niet kouder dan 15,9 graden werd. De bewolking loste deze keer geen neerslag meer, ook al zag hij er dreigend uit en bleef hij tot kort voor de middag hangen. Daarna ontstonden er opklaringen, eerst heel voorzichtig en bescheiden maar daarna ging het snel en zagen we weer grote stukken blauwe lucht opzetten vanuit het zuidwesten. Zodra de zon erdoor kwam ging het broeierig warm aanvoelen terwijl er van bewolking niets meer te zien was buiten wat Cirrus in het zuidwesten en een paar Cumulus fractus wolkjes in het noorden. Niets deed vermoeden dat er onweer dreigde, en het bleef helder tot in de late namiddag waarbij we maxima van 29,6 graden optekenden. Op dat moment zagen we een paar Altocumulus castellanus wolkjes verschijnen onder de opkomende Cirrus en door de heiige lucht konden we de forse buienwolken die wat verderop hingen pas op het laatste moment opmerken. Toen de zon erachter verdween ging het er op zeer korte tijd zeer dreigend uitzien en er klonk ook een donderslag in de verte. Wat daarop volgde bleek echter opnieuw een teleurstelling te zijn voor de Londerzeels plantjes en hun eigenaars. Het kwam niet verder dan wat gedruppel dat niet meetbaar bleek te zijn. De buien bleken ook geen onweer meer met zich mee te brengen en de actief weerliefhebber moest het hebben van de dreigende Stratocumulus castellanus, Cumulus congestus, Cirrus densus en Altocumulus castellanus of floccus wolken die nu overal te zien waren in de helderder geworden lucht. Uit een van de dreigende stapelwolken ging het later op de avond een minuutje zeer intens stortregenen aan wolkbreukintensiteit met zeer dikke druppels, maar door de korte duur van dit natuurgeweld kwamen we niet verder dan 0,2 mm. De bui werd afgesloten met een daverende donderslag en vervolgens doemde er een volledig wolkeloze lucht op vanuit het zuidwesten die weinig goeds beloofde voor de reeds veelbesproken planten. De oostelijke tot noordoostelijke zwakke wind die voor de buien heerste maakte plaats voor een zuidwestenwind die enigszins aanwakkerde na zonsondergang.
Zaterdag, 16 juli 2016
Nog steeds hing er veel bewolking die uit Stratocumulus en Stratus fractus bestond, maar het was erg zacht met minima van 14,7 graden. De westelijke wind was zwak en ondanks de afwezigheid van zon was het heerlijk toeven in de buitenlucht. Rond en na de middag werden de luchtlagen wat meer dooreen gewoeld en ontstonden er opklaringen in het Stratiforme wolkendek. Deze werden geleidelijk breder tot er enkel Cirruswolken overbleven in de hogere luchtlagen alsook fijn geribbelde Altocumulusvelden. Het voelde warm aan bij weinig wind, veel vocht en een stekende zon terwijl we maxima van 26,6 graden optekenden. Tijdens de avond was het dan weer puur genieten bij een zeer aangename warmte die niet meer te drukkend was zonder dat het daarbij echter kil aanvoelde. Het hoogtepunt van dat genot kwam er toen de Altocumulusvelden en Cirrusplukken (uncinus, spissatus, floccus) in fel oranje kleuren oplichtten. Ondanks de comfortabele warmte zouden we ons zo nog in het zweet lopen klikken met onze camera, en daarbij het neerslagtotaal van 0,0 mm vergeten op te tekenen.
Zondag, 16 juli 2017
Ondanks de fraaie wolkenlandschappen gisteren was het vandaag weer overtrokken met een egale laag Stratus bewolking. De bewolking hield ons wel zacht met minima van 16,1 graden. Tijdens de voormiddag verscheen er wat meer structuur in de bewolking en ontstonden er stapelwolken tussen maar dit zorgde ook voor perioden van fijne regen of motregen die echter niet meetbaar was. Er stond ondanks de voor rustige omstandigheden typerende bewolking nog opvallend veel wind en deze kwam uit zuidwestelijke richtingen. De hele dag door kregen we een afwisseling van dunnere en dikkere bewolking met tussendoor wat gemiezer. Pas tijdens de avond klaarde het plotseling op en bij een beetje zonneschijn warmde het op tot 24,3 graden. De zeer vochtige atmosfeer zorgde voor jacobsladders tussen de resterende Stratus fractus bewolking en door het vreemde okerkleurige licht had alles een buitenaardse sfeer. Daar waar opklaringen verschenen zagen we in de hogere luchtlagen ook Stratocumulus en Cirrus met veel condensatiesporen ertussen. Ten westen van ons waren dreigende stapelwolken te zien maar verdere gevolgen bleven uit en we konden van een rustige, droge en opvallend zachte avond blijven genieten waarin we met een neerslagtotaal van 0,0 mm afsloten.
Maandag, 16 juli 2018
We kwamen vandaag in de invloedssfeer van een oprukkend koufront. Aan diens voorzijde was de lucht nog warm en er waren typische onstabiliteitsverklikkers te zien zoals Stratocumulus castellanus. Door de brede opklaringen en de droge lucht was het echter niet plakkerig en konden de minima nog teruglopen naar 16,7 graden. Overdag warmde het dan flink op en tijdens de namiddag zagen we de boel dan exploderen ten zuidwesten van ons. In vrij korte tijd ontstonden overal buienwolken waaruit het plaatselijk flink plensde al was de bliksemactiviteit niet zo groot. Volgens de radar kreeg een gebied tussen Brussel, Antwerpen en Gent met buien te maken terwijl het elders droog bleef. Vlak voordat de buien toesloegen werd het nog 29,9 graden bij een warme zuidwestelijke fohnbries. Veel neerslag viel er niet in Malderen en van de 0,6 mm die we optekenden zal waarschijnlijk geen enkel spoor meer terug te vinden zijn tegen morgen. Wel konden we ons tegoed doen aan de heerlijke koelte die tegen zonsondergang over ons neerdaalde en gepaard ging met de typische humusgeur die je na een eerste regenperiode kan verwachten.
Dinsdag, 16 juli 2019
Nog steeds voerden lage wolken het hoge woord terwijl de temperatuur de middentoon voor haar rekening hield met 13,5 graden. De boosdoener was Stratocumulus maar het zag er dunner en transparanter uit dan de voorbije dagen en er viel ook geen motregen meer uit. Tegen de middag werd de bewolking langs alle kanten aangevreten door opklaringen maar daarin ontstonden stapelwolken zodat we nog steeds minstens 6/8 bewolkingsgraad over hielden. Maar uiteindelijk mochten we niet klagen want in grote delen van Nederland was de bewolking veel hardnekkiger en was het enige blauw afkomstig van bepaalde medicijnen die er heel vlot over de toonbank moeten gegaan zijn. Ondertussen was het in Malderen genieten bij maxima van 22,0 graden en een zwak noordwestelijk briesje terwijl de bewolking tijdens de avond verder afnam. Er bleef alleen Cirrus en hier en daar nog een Stratocumulusveldje over. Het geklaag kwam hier echter van de boeren en tuinierders want met een neerslagtotaal van 0,0 mm en ondertussen nog maar een ruime 5 mm over een tijdspanne van bijna 40 dagen neemt de droogte hier rampzalige proporties aan. Het gesleur met emmers (voor zover ze nog met iets kunnen gevuld worden) was door de snelle afkoeling gelukkig doenbaar.
Donderdag, 16 juli 2020
De bewolking is tijdens de nacht weer dikker geworden en de dag begon met droge perioden die werden gevolgd door gemiezer. Er kwamen buien opzetten vanuit het noord-noordwesten en hoewel er hoopgevende opklaringen naderden vanop zee, ontstond er steeds nieuwe bewolking boven land. Het bleef dus grijs en we kregen een voortdurende afwisseling van buien en droge maar kille perioden. Ook nu was de noord- noordwestenwind gelukkig zwak en de lage temperaturen die zich tussen 14,9 en 19,4 graden ophielden waren zo al iets gemakkelijker te verteren. Maar hoe dan ook hadden we zelfs dan nog zeer goede darmflora nodig want er kwamen steeds nieuwe wolkenmassa's opzetten die zich massaal uitspreidden tot Stratocumulus. Pas tegen de avond begon het op te klaren vanuit het noorden wat dan weer wel erg plots verliep met uitgestrekte blauwe luchten die vanuit het niets hun intrede leken te maken. De stapelwolken zonken in elkaar en de resterende bewolking bestond nu uit vredig ogende Stratocumulusvelden. Rond zonsondergang begon er terug meer bewolking binnen te drijven vanuit het noorden al bleef het wel droog. Het dagtotaal van 0,2 mm bleef dus onveranderd.
Vrijdag, 16 juli 2021
Tijdens de nacht is het dan toch nog gaan opdrogen toen de buienlijn/regenzone weer naar het oosten werd geduwd. Tot frustratie van de door overstromingen getroffen gebieden in die richting dus al bevonden de regengebieden zich maar net ten oosten van Malderen en ging dit proces dus erg langzaam. Het was vrij zacht met minima van 14,0 graden en omstreeks 8H20 konden we in de Stratusachtige bewolking al een eerste opklaring zien ten oosten van ons. Daarna overtrok het weer maar tijdens de namiddag kwamen er meer opklaringen binnendrijven en begon de wolkenband zich steeds duidelijker af te tekenen aan de oostelijke helft van de hemel terwijl het in het westen opener werd. De voorzichtige zonnestralen konden het al laten opwarmen naar 21,2 graden al waren dit natuurlijk nog bescheiden temperaturen en voelde het nog best fris aan met de noordoostelijke wind erbij. De bewolking die overbleef bestond uit Cirrus, Altocumulus floccus en Altocumulus castellanus in het oosten terwijl er in het westen meer Stratus fractus en Stratocumulus te zien was. Hoewel de eerstgenoemde wolkensoorten onstabiliteit uitstralen hoeven we ons hier voorlopig geen zorgen meer om te maken. Er volgde een bijna heldere, frisse en rustige nacht waarin we het neerslagtotaal van 0,0 mm konden optekenen.
Zaterdag, 16 juli 2022
We bevonden ons nog steeds in vochtige polaire lucht en dit was meteen ook weer merkbaar toen er kort na zonsopgang overal stapelwolkjes begonnen te ontstaan. En de (vrij) frisse minima van 14,1 graden waren natuurlijk ook merkbaar, in het oosten van het land is er zelfs heel plaatselijk wat nachtvorst gemeten. In de hogere luchtlagen vonden we wat Cirrusbewolking terug al bleef dit allemaal erg beperkt. Naarmate de uren verstreken konden we zien dat de stapelwolken redelijk bescheiden bleven en ze leken ook een stuk hoger te hangen dan degenen die we de voorbije dagen gezien hebben. Het leek een beetje alsof we naar een typische tropenlucht ergens in de Afrikaanse savanne aan het kijken waren, en het door de droogte vergelende landschap hielp natuurlijk mee aan die indruk. In het noordwesten waren de stapelwolken schaarser maar elders kwamen ze in zeer grote aantallen voor aan het luchtruim. Tegen het einde van de namiddag begonnen ze dan geleidelijk op te lossen, wat grotendeels toe te schrijven was aan advectie van warmere lucht op hoogte. Dit vertaalde zich ook in een wat melkachtiger wordende lucht en toenemende Cirrusbewolking in die richting. Al had de zon daar weinig moeilijkheden mee, integendeel die ging nu steeds feller schijnen waardoor we maar beter voldoende bescherming konden voorzien. We haalden ook al maxima van 25,4 graden. Een groot deel van de avond verliep op de Cirruswolken na helder en slechts af en toe was er net boven de zuidwestelijke horizon nog een enkel stapelwolkje te zien. Het was duidelijk dat we geleidelijk in een andere luchtsoort terecht komen maar voorlopig konden we wel nog even zuurstof happen in de weldadige koelte die er tijdens de late avond en nacht nog hing. Voor de plantjes zat er dan weer niets anders op dan stof te happen bij het neerslagtotaal van 0,0 mm.
Zondag, 16 juli 2023
Tegen de vroege ochtend is de wind weer flink aangewakkerd en we leken meteen weer middenin een storm te zijn beland. Nochtans zag het er vriendelijk uit met aanvankelijk volledig helder weer en later enkel in het westen wat Stratocumulusveldjes. Maar de bulderende windvlagen deden ons aan een heel ander jaargetijde denken en de vegetatie die vol in blad stond, kraakte en piepte onder het daverende natuurgeweld. De wolkenveldjes breidden zich snel uit over de rest van het luchtruim en er ontstonden ook meer en meer stapelwolken. Het grootste deel daarvan spreidde zich uit tot meer Stratocumulus en daaronder en tussen ontstonden rond de middag een soort van sterk verwaaide valstrepen die zo dicht op elkaar zaten dat we tegen een overwegend grijze lucht aankeken met slechts hier en daar nog een opklaring. Af en toe bereikte een deel van die neerslag de grond en zeker tijdens de namiddag kwam het zo geregeld tot een aantal buitjes. Maar het stelde amper iets voor met 0,6 mm en door de krachtige wind duurden die buitjes ook nooit lang. Met temperaturen die tussen 15,9 en 22,1 graden schommelden was het weer een stuk frisser dan gisteren en met die wind en bewolking erbij zorgde dat voor een herfstachtig sfeertje. Tijdens de avond klaarde het wel weer grotendeels op en zagen we enkel nog wat mooiweerswolkjes die snel oplosten en wat Stratocumulusplakjes met wat Cirrus erboven. De wind ging nu eindelijk liggen waardoor de rust en een vleugje zomersfeer weer snel terugkeerden. Al was daar door de snelle afkoeling misschien nog wat fantasie voor nodig.
Dinsdag, 16 juli 2024
We zijn vandaag in de koele, licht onstabiele zeelucht achter het koufront terecht gekomen, waar het aanvankelijk droog was met Stratocumulusvelden en Cumuluswolken. Voor de vroege vogels onder ons waren er overigens nog brede opklaringen weggelegd waarmee we de daglichtperiode begonnen, en dit bij minima van 14,9 graden en een enigszins bedauwde omgeving. De wind stak tijdens de ochtend al snel op en het leek het begin van een ruige, stormachtige herfstdag te zijn, maar tijdens de uren daarop leek dit zich wat te stabiliseren en werd het uiteindelijk niet meer dan een gewone winderige dag zonder excessen. Tegen de middag kregen we echter met buien te maken en waar de eerste nog niet veel voorstelde met wat gespetter omstreeks 11H, was het met de buien die daarop volgde telkens goed raak met heuse wolkbreuken die elkaar snel opvolgden een dreigende hemel met opvallend lage wolkenbasissen. Tussendoor was er ruimte voor een streep zon, maar in de goed doorstroomde atmosfeer was de volgende bui steeds snel ter plaatse waardoor het eventuele terrasjesgangers meteen weggespoeld werden eens die zich buiten in het zonnetje gesetteld hadden. De wind begon tijdens de namiddag wel langzaam verder af te nemen waarbij ze ruimde van zuidwestelijke naar westelijke richtingen. Omstreeks 17H30 leken de buien ook over hun hoogtepunt heen te zijn, maar als bij verrassing begon de wind er nu plotseling met felle vlagen tegenaan te beuken en de uitgestrekte Stratocumulusvelden die nu binnendreven gaven het luchtruim een herfstachtige look. Dat de temperaturen op 20,7 graden bleven steken hielp ook al niet mee om dat gevoel kwijt te raken. De rest van de avond verliep zeer winderig, guur en miezerig met geregeld nog vlagen van lichte regen die het dagtotaal verder aanvulden tot 4,2 mm.
Woensdag, 16 juli 2025
De wind is tijdens de nacht terug aangewakkerd en het zag er behoorlijk chaotisch uit tegen zonsopgang met rafelige wolkenflarden, Cumuluswolken en in de hogere luchtlagen Cirrus bewolking die er soms erg fraai uitzag door de scherpe contrasten in deze transparante lucht. Het is daarbij afgekoeld tot 14,4 graden. De wolken en opklaringen wisselden elkaar snel af en het zag er op het ene moment dreigender uit dan het andere. Af en toe kwam het tot wat gedruppel maar deze buitjes stelden niet veel voor. De enige meetbare neerslag is blijkbaar voor zonsopgang al gevallen, en met 1,4 mm hield dat ook niet bepaald veel over voor de dorstige natuur. Naarmate de zon hoger kwam te staan, gingen de rafelige wolkenflarden over in scherper afgelijnde Cumuluswolken, en tegen de middag gingen deze zich deels uitspreiden tot Stratocumulus wat aangaf dat de atmosfeer hier toch net iets te stabiel was om een pluviale doorbraak te kunnen forceren. De krachtige west- zuidwestelijke wind zorgde ervoor dat de neerslag die afgelopen nacht viel in een mum van tijd weer verdampt was en de droogte gewoon verder ging alsof ze er nooit door onderbroken werd. Met 22,1 graden bleef het iets te koel voor de tijd van het jaar. Tijdens de late namiddag en avond werd stilletjes aan duidelijk dat we het nu wel helemaal konden schudden wat deze voorspelde regendag betreft, en zagen we de stapelwolken meer en meer overgaan in de mooiweersvariant. Door de nadering van warmere luchtmassa's zat er ook een warmtefront in de buurt wat het luchtruim met Cirrus en Cirrostratus liet vol lopen en dat betekende met de zich vormende temperatuursinversie de genadeklap voor de buienkansen die er eventueel nog hadden in gezeten. Het zorgde wel voor sfeervolle effecten door onderandere mooie stralenkransen die langs de resterende bewolking te zien waren. Deze loste uiteindelijk ook op waardoor enkel de sluierbewolking overbleef die op zichzelf nog wat fotogenieke momenten opleverde om de dag mee af te sluiten. Aan het eerdergenoemde neerslagtotaal werd niet meer geraakt en dat was dus ook het totaal voor vandaag.