Maandag, 19 juli 2004
Vandaag pakten de weergoden een stuk zonniger uit dan gisteren. We begonnen de dag met een vrijwel heldere hemel terwijl er in de loop van de voormiddag slechts enkele stapelwolkjes van geringe omvang tot ontwikkeling kwamen. Wel kregen we in de namiddag steeds meer af te rekenen met hoge wolkensluiers die steeds hardnekkiger werden, maar daar maakte de zon kennelijk niet zo'n problemen van. Nu de avond valt begint ze echter toch stillaan verstek te geven door de overmacht van de voornoemde wolkensluiers die zich ondertussen reeds tot het middelhoge niveau hebben uitgebreid. Op thermisch gebied deden we het zeker niet slecht al hebben we met 24,4°C de zomergrens net niet gehaald. De ochtend was een beetje koel met 12,1 terwijl een noordwestelijk briesje tot maximaal 23 km/h over Malderen streek. Het lijkt er naar uit te zien dat de komende dagen toch enigszins wisselvalliger zullen uitpakken dan vandaag met grotere onweerskansen, maar het blijft wel aan de zachte kant met temperaturen rond 25 graden en regelmatig ruimte voor de zon.
Dinsdag, 19 juli 2005
Vandaag tapte het weer uit een heel ander vaatje met vooral lagere temperaturen, veel bewolking en een strakke westenwind. Het vaatje was echter leeg want van neerslag hebben we te Malderen niets gemerkt. Tijdens de voormiddag waren er nog aardig wat opklaringen waardoor het in eerste instantie nog vrij zonnig leek te gaan worden, in combinatie met de warme lucht die nog een beetje achterbleef en voor een zachte nacht en ochtend zorgde en zo het zomergevoel nog even in stand hield, maar al snel werden de gordijntjes hierboven dichtgeschoven en oogde het weersbeeld erg somber en een beetje herfstachtig. Na de middag leek het opnieuw te willen opklaren, maar het was slechts een schijnbeweging van de wolken die niet wilde wijken. We konden uiteindelijk temperaturen tussen 15,9 en 22,3 graden optekenen bij een maximale windsnelheid van 35 km/h. Voorlopig ziet het ernaar uit dat we nog een tijdje zullen moeten verder leven met het mindere weer, al blijven de temperaturen de hele tijd rond de normale waarden voor de tijd van het jaar schommelen. Neerslag zou er vooral op woensdag en vrijdag kunnen inzitten, maar de hoeveelheden blijven beperkt volgens de weermodellen terwijl een terugkeer van de zomer vanaf 24 juli zoals het eerder naar uitzag nu ook onwaarschijnlijk wordt door noordelijke stromingen die daarna het weer zullen beïnvloeden.
Woensdag, 19 juli 2006
Een voorlopig, zoniet het, hoogtepunt van de zomer werd vandaag bereikt. De omstandigheden waren nog steeds dezelfde met diepblauwe, wolkeloze luchten en een brandende zon, maar de luchtaanvoer kwam steeds meer uit zuidoostelijke tot zuidelijke richtingen, en in die richting vinden we een uit de kluiten gewassen onweersgebied waarmee de zuidelijke helft van Frankrijk de voorbije dagen reeds in 't lang en in 't breed heeft kennis gemaakt. Vandaag was het dan de beurt aan Malderen voor een zowel voor de verdorde natuur als de onweersliefhebbers aangename kennismaking hiermee. Nadat we nog even een stationsrecord omver kegelden bij temperaturen tussen 17,7 en een hallucinante 37,9 graden, verschenen de eerste voorbodes kort na de middag in de vorm van Cumulus mediocris. Deze bewolking rukte geleidelijk verder op naar het noorden terwijl er af en toe al een paar massieve Cu congesti te zien waren in de verte. Het geheel werd tijdens de avonduurtjes aangevuld met de klassieke onweers indicatoren als Altocumulus castellanus en Cirrus densus. We kwamen tevens in veel vochtigere lucht terecht waardoor de warmte langer bleef "plakken" en het met de aanwezige bewolking nauwelijks afkoelde. Voorafgegaan door plotse rukwinden kregen we laat op de avond onweer dat op zich niet erg hevig was, maar wel prachtige bliksemontladingen opleverde. Het onweer, gevolgd door nog een tweede onweer vanuit het zuidwesten, was uiteindelijk goed voor 1,8 mm verse neerslag: eerder een druppel op een hete plaat dus, maar beter dan niets. De rukwinden die aan de buien voorafgingen, haalden maximaal 38,6 km/h, en dit uit oost- zuidoostelijke richtingen.
Donderdag, 19 juli 2007
Weerom helder weer tijdens de vroege ochtend waarbij zich boven de velden terug aardig wat nevel en lokaal zelfs mist vormde. Deze werd snel opgeruimd door de krachtige zon en overdag verschenen weer onze stapelwolken die vooral na de middag erg dreigende afmetingen gingen aannemen. Net als gisteren bleven we te Malderen echter van buien gespaard en konden we regelmatig genieten van flinke zonnige perioden, zeker in de late namiddag en avond toen de bewolking weer volledig oploste en we vervolgens een heldere avond beleefden. Samen met de stapelwolken kregen we vandaag ook wat Cirrostratusbewolking te zien, waarschijnlijk de eerste voorlopers van een depressie die nu nog ten zuiden van ons zit maar morgen over ons land naar het noorden zal trekken met daarbij de nodige regen en buien. Voordat het zover is kunnen we echter nog van een rustige avond genieten als afsluiter van een dag die zich kenmerkte door temperaturen tussen 11,5 en 27,1 graden, een zuidoostelijke stroming met snelheden tot 19 km/h en een neerslagtotaal van 0,0 mm.
Zaterdag, 19 juli 2008
Deze dag begon in een herfstachtige sfeer toen het vanochtend regende en motregende uit een erg somber ogende Stratuslucht. Wel was het bijzonder zacht met minima die niet eens beneden da 15,7 graden zakten. Nog voor de middag ging de Stratusbewolking over in Stratocumulus waartussen al snel de eerste opklaringen verschenen. De zon priemde steeds vaker door de wolken in de steeds breder wordende opklaringen, maar ondertussen trok de zuidwestenwind flink aan waardoor de namiddag werd gekenmerkt door een erg irritant, stormachtig weertype. De rukwinden liepen op tot 45,1 km/h waarbij de werkelijke waarden wellicht nog een stuk hoger liggen door de beschutte omgeving van het weerstation. Halverwege de namiddag werden de vlagerige rukwinden even onderbroken door een korte maar felle stortbui met erg dikke druppels, maar meer dan 0,6 mm bracht dit niet op. Nieuwe regenbuitjes dienden zich later in de namiddag aan, maar deze bleven beperkt tot een paar verdwaalde regendruppels terwijl het bulderend geraas van de stormwind op de voorgrond bleef. De temperatuur werd er een beetje door onderdrukt zodat het ondanks de hoge minima van vanochtend niet warmer werd dan 21,5 graden. De wolkenlandschappen waren niettemin prachtig (Cumulus fractus, Cumulus congestus en in het noorden zelfs een volwassen Cumulonimbus met onweer in Nederland) Tijdens de avond werden de opklaringen steeds breder en volgde er zelfs een korte heldere periode, maar dit werd al snel gevolgd door uitgestrekte Stratocumulusvelden die vanuit het westen weer kwamen opzetten. Helemaal op het einde van het etmaal leverde dit nog een beetje regen op, maar daar bleef het ook bij, en dit voegde ook niets toe aan het neerslagtotaal van vandaag.
Zondag, 19 juli 2009
Zoals verwacht is het afgelopen nacht inderdaad weer gaan regenen, doch de enorme intensiteit kwam als een echte verrassing voor de Malderse bevolking. Een blik op de radarbeelden leerde ons dat we ons in de kern van de zwaarste regenbui die in West Europa actief was, bevonden. Al even verrassend was dat er zich geen onweersverschijnselen voordeden tijdens de wolkbreuk, welke een intensiteit van 65 mm/h haalde en goed was voor 9,0 mm. Bij het aanbreken van de dageraad werd het moerassige landschap weer opgefleurd met een aantal opklaringen die zich in de met Stratus en Stratus fractus bedekte hemel vertoonden. Hierbij was het naar een nog steeds vrij zachte 14,5 graden afgekoeld. Zodra de zon wat hoger aan de hemel was geklommen, deed de convectie de aanwezige bewolking overgaan in Cumulus, terwijl er Stratocumulus werd gevormd (uitspreiding). Beiden tekenden zich af tegen een opvallend diepblauwe hemel, maar de nog steeds erg venijnige zuidwestenwind zorgde ervoor dat het zomergevoel nog niet helemaal tot ons kon doordringen. De snelheden liepen op tot 40,2 km/h, maar tijdens de late namiddag leek hij toch min of meer uitgeraasd te zijn, en konden we genieten van vrij aangenaam weer bij temperaturen die naar 21,5 graden stegen. Tijdens de avond kregen we het ene moment Cumulus en Stratocumulus te zien, het andere moment zeer brede opklaringen en dan weer eerdergenoemde wolkensoorten. Vanuit het westen kwam wat Cirrusbewolking opzetten, waarin we vervolgens het laatste schemerlicht van de ondergaande zon zagen vervagen.
Maandag, 19 juli 2010
De zomerwarmte was vandaag weer terug van weggeweest en zorgde ervoor dat de minima om te beginnen al een stuk zachter waren dan gisteren met 11,9 graden. In de diepblauwe en wolkeloze lucht ging het kwik al snel de hoogte in en de sfeervolle nevelslierten die vanochtend over de velden hingen waren dan ook al snel weggebrand. Na de middag verscheen er in het westen en noordwesten een redelijk scherp afgetekende band van Cirrusbewolking die de voorste begrenzing was van het slechte (lees: koelere en vochtigere) weer dat zich niet eens zo ver van hier bevond. De wolkenband veroverde langzaam maar zeker het binnenland, al kon ze niet veel veranderen aan de nog steeds brandende zomerzon. De opwarming bracht ons dus zonder veel problemen op een tropische 30,9 graden en de wind was vrij zwak met maximaal 16,1 km/h uit het noordwesten. Achter de Cirrus band bevonden zich nog steeds diepblauwe stukken maar er bleef verspreide sluierbewolking en wat condensatiesporen zichtbaar welke voor een kleurrijke zonsondergang zorgden. Er volgde een aanvankelijk erg warme avond, maar wie zich niet haastte om ervan te genieten moest alsnog rekening houden met een flinke afkoeling die zich later op de avond inzette. We sloten uiteraard af met een neerslagtotaal van 0,0 mm en de grond lag er weer even droog en stoffig bij als voor de buiige week die we achter de rug hebben.
Dinsdag, 19 juli 2011
De heldere hemel leek het begin van een stralende zomerdag te zijn, maar vanuit het westen kwam al snel Cirrus, Cirrostratius, Altocumulus en Stratocumulusbewolking opzetten. Later werden er ook nog een stapelwolkjes gevormd maar niets kon voorkomen dat het alsnog een redelijke voormiddag werd. Pas in de namiddag kregen we met gesloten bewolking te maken terwijl het korte tijd later ging regenen. Ook nu stelden de hoeveelheden weinig voor en zaten er ook droge perioden tussen. De bewolking bestond meestal uit dikke Altostratus en wat Stratocumulus castellanus eronder. In het noordwesten was de hemel steeds lichter gekleurd daar de neerslag te maken heeft met een depressie die net ten zuidoosten van ons bleef ronddraaien. Doordat alles min of meer geblokkeerd zat tussen deze depressie en oprukkende storingen op de oceaan stond er ook erg weinig wind en de snelheden bleven voor de verandering dus beperkt tot 11,3 km/h uit het zuid- zuidwesten. Door de krachtige zonneschijn was het rond de middag erg warm met maxima van 21,7 graden, en dit tegenover de minima die met 11,9 graden nog steeds aan de frisse kant waren. Tijdens de avond zorgde een combinatie van regenval, zonneschijn uit de opklaringen in het noordwesten en volledige windstilte voor een soort van tropisch regenwoud- gevoel waarmee we het neerslagtotaal van 0,8 mm konden optekenen.
Donderdag, 19 juli 2012
Het was vanochtend nog steeds winderig en guur terwijl er veel Stratus fractus bewolking hing. Met temperaturen boven 15 graden was het nochtans alles behalve koud. Overdag ging de Stratus fractus over in Cumulus en op de radar konden we toekijken hoe krachtige buiengebieden over Nederland trokken met onweer en wolkbreuken. De buiigheid breidde zich geleidelijk uit naar het zuiden waardoor we ook in België uiteindelijk met nattigheid geconfronteerd werden. Zo waren er kort na de middag een paar stevige buien in Brussel die samen met de tot 40,2 km/h uithalende west- zuidwestenwind en de aangevoerde polaire lucht niet meteen uitnodigden tot een zwempartijtje of topless zonnen. Tijdens de eerder schaarse opklaringen kon het nog opwarmen tot 20,8 graden al lagen de gevoelstemperaturen een flink stuk daaronder. De buien kregen tijdens de namiddag de neiging om zich in een lijn te organiseren die slechts langzaam opschoof en onderandere in Malderen voor buien zorgden die elkaar snel opvolgden (afzonderlijke buienkernen in die lijn). Uiteindelijk trok de buienlijn zich terug in zuidelijke richting, en werd het definitief rustig en droog met een paar kleine opklaringen. De aangevoerde lucht werd echter steeds kouder waardoor we een zeer onaangename en kille avond ingingen waarbij we nog van geluk mochten spreken dat de wind ondertussen grotendeels is weggevallen. De bewolking bestond uit een mengeling van Stratocumulus, Stratus fractus en Cumulus congestus en we konden uiteindelijk een neerslagtotaal van 2,6 mm optekenen voor deze ruige herfstdag. De minima werden pas tegen middernacht bereikt met 14,5 graden.
Vrijdag, 19 juli 2013
Alle bewolking is afgelopen nacht verder opgelost waardoor we vanochtend onder een staalblauwe zomerlucht ontwaakten. Dit gebeurde bij minima van 16,6 graden en door de droge aflandige lucht werd er ook maar nauwelijks dauw of nevel gevormd. De zon won al snel aan kracht in de heldere lucht waardoor de thermometers prompt weer uit hun dak gingen. Op het einde van de voormiddag werden er wat stapelwolkjes gevormd die erg klein waren en zich op zeer grote hoogte leken te bevinden. Ze vormden geen bedreiging voor het mooie zomerweer, al werden ze na de middag wat groter en talrijker zodat het er als een typische Belgische zomerlucht ging uitzien. Met atypische temperaturen weliswaar, want bij maxima van 29,8 graden was er aan warmte geen gebrek. De wind was wel wat prominenter aanwezig dan de voorbije dagen, wat mogelijk al een eerste teken is van een zwak koufront dat richting Lage Landen is komen afzakken en de komende nacht voor extra bewolking zal zorgen. Voor het zover was, konden we echter nog genieten van een aangenaam zachte zomeravond waarin we het voor de planten onaangename neerslagtotaal van 0,0 mm konden optekenen.
Zaterdag, 19 juli 2014
Het onweerscomplex is uiteindelijk net ten westen van ons doorgetrokken waardoor het is droog gebleven. We bevonden ons nog steeds in zeer warme lucht waardoor we afgelopen nacht verbluffend hoge minima van 22,0 graden konden optekenen. En zodra de zon op was warmde het weer razendsnel op waardoor het binnen de korste keren niet meer te houden was van de warmte en zelfs de wind geen verkoeling meer kon brengen ondanks haar vlagerige karakter. In het zuidwesten kwam een band van Cirrostratus opzetten met wat Altocumulus castellanus eronder en leek er verkoeling in de maak te zijn, maar de zon ging er bijna onverminderd doorheen en het bleef dus drukkend warm. Dan klaarde het weer op en noteerden we al vlug maxima van 33,2 graden. Maxima inderdaad, want het warmde niet meer verder op daar een volgende band met Cirrostratus al snel dikker werd en overging in Altostratus. De wind die eerst nog uit het zuidoosten kwam draaide opeens naar het zuiden tot zuidwesten en het werd meteen ruim vijf graden koeler op enkele minuten tijd. Wat we nu kregen was een luchtig, aangenaam maar zonloos weertype onder een betrokken hemel met Altostratus en Altocumulus castellanus. Daarna werd de bewolking weer wat dunner maar in het zuidwesten verscheen opeens een buienlijn waar onweer opzat waardoor we werden verrast door een kort maar (vrij) pittig regenbuitje. Er waren ook een paar flinke dreunen hoorbaar maar van noodweer was in de verste verte geen sprake. De zon kwam er weer even door al bleef het luchtruim volzitten met Altostratus en Cirrostratus. Deze werd dikker en de Altocumulus castellanus wolkjes die eronder hingen wisten het later op de avond weer tot buitjes te schoppen met dikke druppels maar geen onweer. Wat nog het meest opviel was het wegvallen van de wind. Daar waar het overdag erg vlagerig was hing er nu een doodse stilte en het ging hierdoor ook drukkender en warmer aanvoelen voor zover de regenbuitjes daar geen verandering in brachten. Boven Frankrijk lag een volgend en actief onweerscomplex op ramkoers en dit zorgde later op de avond toch nog voor bliksemflitsen en gerommel in het zuidwesten. Het zwaartepunt van het onweer trok echter rakelings ten westen van ons weg terwijl we enkel een uitloper meekregen die goed bleek te zijn voor een dagtotaal van 0,3 mm.
Zondag, 19 juli 2015
Tijdens het tweede deel van de nacht kwam het opeens tot een krachtige hoosbui die niet minder dan 6,0 mm achterliet. Het kwik werd erdoor teruggespoeld naar minima van 15,3 graden. Bij het krieken van de dag was het nog steeds betrokken en viel er af en toe wat regen of motregen. Deze was niet meer meetbaar, al voelde het wel klam, vochtig en wat broeierig aan toen de zon door de Altostratusbewolking priemde. De motregen werd door overvloedige Stratus en Stratus fractus veroorzaakt. Wind stond er nauwelijks, maar nog voor de middag werd de omgeving opgeschrikt door een aanzwellend geruis waarop vrij krachtige rukwinden uit westelijke richtingen volgden. Weg was het zomergevoel, maar het zou al snel weer terugkomen want de bewolking werd vanuit het westen opengereten terwijl de Altostratus en Cirrostratus wegtrokken naar het zuidoosten. De resterende bewolking ging over in Cumulus congestus die echter geen buien meer opleverde en overging in mooiweerswolkjes. Bij overvloedige zonneschijn warmde het op tot 23,6 graden en de lucht werd steeds dieper blauw. Tijdens de avond begon de wind langzaam maar zeker uitgeraasd te raken en keerde de rust stilletjesaan weer. In het noorden en noordwesten verscheen later op de avond echter Stratocumulusbewolking die langzaam onze kant leek op te komen
Dinsdag, 19 juli 2016
Alle bewolking is tijdens de nacht verdwenen waardoor we de dag onder een azuurblauwe lucht konden aanvatten bij zeer zachte minima van 15,3 graden. De loeiend hete zon liet het al snel opwarmen waardoor we binnen de kortste keren tropische waarden konden optekenen. Veel verkoeling viel er uit die drie stapelwolkjes niet te halen toen het middag was, en toen we er vier zagen al evenmin, om er nog maar van te zwijgen dat ze na een uurtje weer verdwenen waren. Op de zuidelijke tot zuidwestelijke bries hoefden we daarvoor ook al niet te rekenen en het was dan ook puffen toen we even later de maxima van 33,4 graden optekenden. Gelukkig was het wel een enigszins droge warmte, wat overigens de zeer heldere lucht en scherpe contrasten verklaarde. Uiteindelijk was er geen enkele bewolking meer te zien en waanden we ons ergens in het zuiden van Europa. Tijdens de avond bleef de warmte erg goed hangen en leek deze zelfs drukkender te worden terwijl je eerder een afkoeling zou verwachten onder de open hemel. De terrasjes deden er dan ook goede zaken bij, voor zover hun klanten nog niet bezweken waren aan een hitteslag of ozon- intoxicatie voordat ze de kans kregen om de tafels te bereiken. Degenen die het voor elkaar kregen om de pluviometer af te lezen zonder er zweetdruppels in te morsen, konden het neerslagtotaal van 0,0 mm nog bevestigen.
Woensdag, 19 juli 2017
Het was vanochtend ronduit zwoel met temperaturen die niet beneden 18,7 graden zijn gezakt. De bewolking bestond uit Cirrus met hier en daar banden Altocumulus floccus of castellanus. Voor de rest zag het er allemaal onschuldig uit, maar al snel ontstonden in het noorden van Frankrijk een paar flinke onweerscellen die activerend België in trokken. Volgens de radarbeelden trok één van die cellen pal over Malderen, maar zou de bliksemactiviteit er (naar goede gewoonte) uitgegaan zijn toen de bui ons bereikte. Niettemin leverde dit enkele nabije blikseminslagen op volgens degenen die wel in Malderen vertoefden en de neerslag die uit dikke druppels zou bestaan hebben, was nog goed voor 0,2 mm wat uiteindelijk ook het dagtotaal zou worden. In Brussel stelde het allemaal nog een stuk minder voor en kwamen er zelfs geen nabije inslagen aan te pas (in St Gillis althans) maar het luchtruim raakte er wel gevuld met dikke Cirrus densus en dreigende Cumulus congestus bewolking terwijl het af en toe aan een gezapig tempo ging regenen. Na een tijdje stak daar een flinke wind op maar deze ging uiteindelijk weer liggen en er dreven opklaringen binnen vanuit het zuiden. De warme lucht was met dit alles kennelijk nog niet verdreven en door de neerslag die gevallen is voelde het allemaal zeer zwoel en drukkend aan eens de zon er weer door kwam. We haalden tropische maxima van 31,7 graden en er was tijdelijk nog maar nauwelijks bewolking te zien buiten nog Cirrus densus en Cumulus congestus in het noorden en noordoosten. Tegen het einde van de namiddag verscheen er Stratocumulus en Altocumulus castellanus in het zuidwesten die massaal kwam opzetten en waar opnieuw Cirrus densus tussen te zien was. Door het tegenlicht zag het er allemaal dreigend uit maar veel stelde het uiteindelijk niet voor en we zagen alweer opklaringen eens de bewolking boven ons hing. Ten westen van ons leken buien voorbij te trekken en later kwam er vanuit het zuiden zware bewolking opzetten die uit flink uitgegroeide Stratocumulus castellanus bestond. Eens deze boven ons hing, gingen de luchten flink kolken en plotseling koelde het zeer sterk af met meerdere graden op enkele minuten tijd terwijl de wind meteen naar het noorden tot noordwesten ruimde. Deze snelle afkoeling ging gepaard met enkele kleine regendruppeltjes. Later op de avond dreef er terug zware bewolking over en vielen er zeer dikke druppels maar wat er ook viel, het was allemaal niet meetbaar en voegde dus niets toe aan het eerdergenoemde neerslagtotaal. De rest van de avond verliep rustig en de frisse noordenwind ging weer helemaal liggen waardoor het ondanks alles nog best aangenaam toeven bleef op de terrasjes. De bewolking werd echter weer dikker in het zuiden met veel Cirrostratus, Altostratus en Altocumulus, en wat dat betekende zouden we enkele uren later tijdens de nacht geweten hebben...
Donderdag, 19 juli 2018
Het was heerlijk koel met minima van 12,4 graden en de dag maakte een vriendelijke start onder een heldere hemel al mochten we niet teveel naar de verdorde omgeving kijken om het woord Vriendelijk te kunnen gebruiken. Overdag werden er weer stapelwolken gevormd en deze leken zich in het noordwesten samen te pakken al bleven verdere gevolgen uit. Tijdens de namiddag losten ze grotendeels op om plaats te maken voor Cirrus en Cirrostratus die vanuit het zuiden kwamen opzetten. Het waren de eerste voorboden van een regenzone die morgen verlossing zou brengen in deze aanhoudende droogte al is het natuurlijk de vraag of dit niet een van de zovele droogworsten zal worden die ons reeds zijn voorgehouden deze zomer. Bij maxima van 27,0 graden zal het er in ieder geval eentje zijn dat nog niet zal aanbranden. De wind kwam uit noord- noordoostelijke richtingen en voerde droge landlucht aan waardoor het niet zwoel of plakkerig werd en de afkoeling zich vlot kon inzetten tijdens de avond en nacht. De sluierbewolking zorgde voor een sfeervolle zonsondergang waardoor we het leed van de 0,0 mm aanwijzende pluviometer even konden vergeten.
Vrijdag, 19 juli 2019
De dag begon heel sfeervol met in het zuiden een veld van Stratocumulus waarboven Cirrostratus hing die dikker werd in zuidelijke richting. De kleurovergang van diepblauw naar wit met daaronder de regelmatig geordende wolkentoefjes was mooi om te zien. In het noorden was het dan weer helder en het klonk dan ook ongeloofwaardig dat het in Nederland weer flink heeft geregend afgelopen nacht. Bij ons dus niets van dit alles en de dag begon in zomerse sferen bij zachte minima van 14,4 graden. Door convectie werden de regelmatige wolkenstructuren weer afgebroken en we kregen in de plaats stapelwolkjes en sluierbewolking te zien. Het werd aangenaam zomerweer en bij een westelijk briesje haalden we maxima van 27,4 graden. De stapelwolken losten tijdens de avond weer grotendeels op en we kregen nu Altocumulusbanken te zien in het westen terwijl het boven ons beperkt bleef tot sluierbewolking. Dit alles zorgde voor een zacht en sfeervol licht waar we bij de hoge temperaturen tijdens de avond voluit van konden genieten. De verandering der wolkensoorten zorgde ook nu niet voor neerslag waardoor we andermaal met 0,0 mm afsloten.
Zondag, 19 juli 2020
Het werd opnieuw een erg fraaie zomerse dag en nadat het kwik op 11,5 graden is uitgekomen warmde het weer snel op. Er werden stapelwolkjes gevormd terwijl er na de middag Altocumulusvelden begonnen binnen te drijven vanuit het westen. Ze leken buien, onweer en andere onstabiliteit aan te kondigen, maar voorlopig konden we nog genieten van aangename temperaturen tot 27,0 graden bij een vrij zonnig weertype. De wind kwam uit zuidelijke tot zuidwestelijke richtingen en voerde warme lucht aan. Tegen de avond dreven er meer van die Altocumulusveldjes binnen terwijl de Cumuluswolken verdwenen. De veldjes kregen erg fraaie floccus structuren en nog steeds leek het alsof er gedonder van zou komen. Het duurde niet lang of we konden in het westen een vrij scherp begrensde lijn van Cirrus densus, Altostratus en nog meer Altocumulus zien die van zuid naar noord liep en er erg dreigend uitzag. Deze kwam onze kant op maar toen ze boven ons hing zagen we alleen maar een plotse windsprong pal naar het noorden, de bijhorende kilte die inviel en het ontstaan van pannusbewolking op vrij geringe hoogte die duidelijk in een noordelijke stroming zat en tegen de hogere wolken in leek te bewegen. Er volgde een licht buitje met wat gedruppel maar veel stelde het allemaal niet voor en dat was ook terug te zien in het neerslagtotaal van 0,0 mm. De kille wind zwakte later op de avond weer wat af maar er bleef veel bewolking voorbij drijven die uit pannus, Altocumulus en Altostratus bestond.
Maandag, 19 juli 2021
Terwijl grote delen van Nederland reeds kreunden en zuchtten onder Stratus en Stratocumulusbewolking, begon de dag in Malderen helder en zonnig bij minima van 14,1 graden. De omgeving lag er mooi bedauwd bij en dat stond dus garant voor mooie plaatjes in het eerste gouden ochtendlicht. Dan was het bang wachten op de komst van het gelaagde onheil uit de Noordzee, maar gelukkig waren de eerste wolkenvelden die aan de noordelijke einder verschenen gebroken en kon de zon zich nog een weg banen langs de Stratocumulustoefjes en Stratus fractus wolkjes. Hier en daar zaten daar floccus en castellanus structuren in die onstabiliteit verraadden en dat komt natuurlijk doordat er koelere lucht met deze wolken meekomt die de warmere luchtmassa van afgelopen weekend probeert te verdringen. De onweersliefhebbers hoefden zich echter geen illusies te maken want de onstabiliteitsdiepte was veel te gering voor dergelijke fenomenen en wat lichte regen of motregen zou dus het hoogst haalbare zijn. Met nadruk op zou, want zelfs dat kwam er in de verste verte niet van en opklaringen bleven gewoon overheersen tijdens de passage van de storing. Tijdens de namiddag begonnen de Stratiforme wolkensoorten plaats te maken voor wat stapelwolkjes aan een voorts melkachtige hemel terwijl het met maxima van 25,8 graden niet te warm of te koud was. Een noordwestelijk briesje zorgde er wel voor dat het risico op zonnebrand werd onderschat door een bevolkingsgroep die we later de tomaatmensen zouden noemen. De polaire zeelucht die binnenstroomde was nochtans niet volledig helder want het bleef aan de nevelige kant met melkachtige kleuren wat ook tijdens de late avond nog het geval was toen alle andere bewolking zo goed als opgelost was. Neerslag is er ondanks de storing niet aan te pas gekomen en dus sloten we af met een dagtotaal van 0,0 mm.
Dinsdag, 19 juli 2022
Zoals verwacht is het tijdens de nacht nog vlot kunnen afkoelen, al was het zeker niet koud met minima van 20,0 graden. Het was dan ook maar in de korte momenten rond zonsopgang dat we nog even de kans kregen om onze huizen te luchten met de warmste dag van minstens de afgelopen drie jaar in het vooruitzicht. Eens de zon goed op was warmde het dan ook al snel op waarbij we wel van geluk konden spreken dat er een vrij krachtige zuidoostelijke wind opstak die voor verkoeling zorgde. Al is dat natuurlijk relatief want het is net die stroming welke de grote hitte naar ons bracht. Tegen de middag voelde het dan ook eerder aan als de uitlaat van een ventilatorkachel en dat zijn dus ook niet de meest ideale omstandigheden om afkoeling te vinden. Tenzij we dan water gebruikten natuurlijk want de vochtigheidsgraad was extreem laag met op verschillende plaatsen zelfs recordwaarden op dat gebied. Dit ging dus gepaard met lage dauwpunten en wie bezweet in de wind ging staan of uit een zwembad kroop hield er dan ook al snel het nodige kippenvel aan over. En dit dus ondanks temperaturen die naar 39,5 graden stegen. Een kleine verandering tegenover gisteren (buiten de temperatuur dan) is dat de lucht een wat nevelige tint had, wat mogelijk een gevolg is van smog en hier en daar ook van rook kan komen want het is op een aantal plaatsen tot brandjes gekomen die gelukkig geen al te grote omvang hadden. De warmte bleef goed hangen tijdens de avond dus het was voor de muggen vergeefse moeite om in aanvalpositie klaar te zitten voor hun prooien die normaal rond dit tijdstip nietsvermoedend verkoeling komen zoeken in de buitenlucht. Wel loonde het voor hen de moeite om tuinen op te zoeken waar eigenaars een beplanting proberen door de droogte te loodsen want met een neerslagtotaal van 0,0 mm en deze warmte konden daar wel de nodige sappige mensenlichamen onderschept worden met extra duikmogelijkheden in hun emmers er bovenop. In de laatste schemering konden we in het zuidwesten plotseling banden van Altocumulus en dichte Cirrus ontwaren maar verdere gevolgen bleven voorlopig nog uit.
Woensdag, 19 juli 2023
na een rustige, heldere en relatief koele start met minima van 14,1 graden kwam er al snel bewolking opzetten die uit Stratocumulus en Cumulus bestond. Tussen deze velden door ontstonden ook weer rijen met Altocumulus castellanus waardoor de lucht er onstabiel uitzag. Maar wie daar iets van verwachtte, kon enkel op een teleurstelling rekenen. De stapelwolken spreidden zich immers meer en meer uit tot Stratocumulus en verder dan een verdwaalde regendruppel kwam het niet. Tussendoor waren er brede opklaringen maar over het algemeen was het zwaarbewolkt. Tijdens de namiddag gingen de meeste stapelwolken er uit en werd de Stratocumulus ook dunner, zij het wel uitgestrekter waardoor er geen echte opklaringen meer ontstonden. Het zonlicht kon desondanks gemakkelijk door dit wolkendek priemen en het voelde zo nog best warm aan bij maxima van 22,2 graden. De west- zuidwestelijke wind was echter opnieuw erg strak en dat zal bij heel wat mensen toch een domper op de zomerpret gezet hebben. Later werd de Stratocumulusbewolking weer dikker en kregen we een vrij kille en zwaarbewolkte episode waarbij het weer eventjes tot wat lichte regen kwam. De opklaringen keerden echter snel terug en de Stratocumulusvelden begonnen weer op te lossen zodat we terug een streep zonneschijn kregen. Dit werd dan weer gevolgd door nieuwe wolkenvelden en dit ging zo door tot omstreeks 22H toen er plots flinke stapelwolken ontstonden die fraai oogden in het warme licht van de ondergaande zon. Er volgde een korte maar felle regenbui die het neerslagtotaal in een mum van tijd aanvulde tot 1,0 mm. Daarna zagen we meer stapelwolken ontstaan die flink uitgroeiden al bleef het in Malderen definitief droog nu. De opklaringen werden later terug breder vanuit het westen en we gingen een klamme en rustige nacht in.
Vrijdag, 19 juli 2024
Nog steeds bevond er zich een soort van lagedruksysteempje boven België waardoor er veel bewolking hing. Het was echter zwoel met minima van 18,6 graden en de bewolking bestond uit Altocumulusvelden en Cirrusplakken die redelijk fraai oogden. Er was ook virga onder te zien. Ook viel op dat er zich helemaal geen dauw heeft gevormd ondanks het bijna ontbreken van wind. Het was zwoel met minima van 18,6 graden. Overdag stak er een zwak zuidelijk briesje op dat de neiging had om naar het zuid- zuidoosten te draaien. De Altocumulusvelden verdwenen gedeeltelijk maar net als gisterenavond kregen we weer dikke plakken Cirrus te zien met Altostratusachtige trekjes erin. De zon verdween daar soms achter al kreeg ze tijdens de namiddag terug meer ruimte. Het warmde daarbij op tot 30,5 graden en het voelde soms zwoel aan al stond er op sommige momenten nog redelijk veel wind om voor wat verkoeling en een luchtig gevoel te zorgen. Tijdens de avond viel die echter vrij snel weg en begon het drukkend en plakkerig aan te voelen. Alle bewolking was nu verdwenen en maakte plaats voor wat Altocumulus lenticularis bankjes die van zuid naar noord liepen.
Zaterdag, 19 juli 2025
Met minima van 17,9 graden hebben we er weer een zwoele nacht op zitten. Wie er vroeg genoeg bij was, kon wel nog wat heerlijke koelte eervaren, maar die koelte was praktisch niet meer in huis te krijgen hoe ver we onze deuren en ramen ook open probeerden te trekken. Voor wie geen airco had, was effectief buiten komen de enige mogelijkheid om het zweten eventjes te stoppen. En dat was dan ook maar tijdelijk want we zaten nog steeds diep in de tropische luchtmassa en het kwik ging dus weer snel de hoogte in eens de zon er weer bij was. We kregen eerst nog een beetje respijt toen er Altocumulus floccus en castellanus velden voorbij dreven en een deel van de sluierwolken die er hingen zelfs dikkere plakken Altostratus vormden waar de zon eventjes achter schuil ging. Maar omstreeks 9H loste de bewolking zeer snel op en bleef er enkel nog Cirrus en Cirrostratus over die de zon nauwelijks afzwakte. Het was amper te geloven na alle bewolking die we eerst nog zagen. Kort na zonsopgang leek het zelfs eventjes alsof er een regenzone zat aan te komen met de wolken die zich daar dreigend samenpakten in een gelaagde structuur. Vlak voordat de zon definitief doorbrak kregen we nog fraaie banken met Altocumulus castellanus te zien die aangaven dat we ondanks dit open weertype toch moeten rekening houden met onweerskansen. Tijdens de namiddag was daar aanvankelijk nog niets van te merken en bleef het helder bij een zuidelijke tot zuidwestelijke wind die stoms vrij krachtig was. Het werd net niet tropisch met maxima van 29,7 graden en de bewolking bestond lange tijd uitsluitend uit Cirrus en Cirrostratus aan een verder heldere hemel. Op een gegeven moment zagen we in het zuiden dan toch weer een rij stapelwolken opdoemen waarvan er eentje al uitgegroeid was tot Cumulonimbus calvus. Deze buienwolk lag op ramkoers en we kregen er in Malderen zowaar een wolkbreukje van mee. Op amper een minuut tijd was er al 1,4 mm gevallen terwijl het water met dikke druppels naar beneden gutste. Wie dacht dat we hiermee eindelijk nog eens een volle regenput zouden krijgen, keek dan ook raar op toen de stortbui na een minuutje ook meteen weer ophield. Net alsof de kraan weer werd dicht gedraaid nadat we er eventjes onze handen onder konden wassen. Er zat niet eens onweer op al begon de bui na passage ten noorden van ons wel ontladingen te produceren. Na de passage van deze buiencluster kregen we chaotische wolkenluchten te zien en na een paar uur zagen we daar terug de verijsde randen van buienwolken tussen waardoor we meteen wisten hoe laat het weer was. Deze keer zat er al donder op voordat de buien ons bereikten en net als het eerdere exemplaar deze namiddag begon het vrij plots te stortregenen met dikke druppels. Op één minuut tijd was er terug 1,4 mm gevallen doch net zo plots als de bui kwam was ze weer weg. Langsheen de bui die wegtrok naar het noordoosten ontstonden er nog enkele beginnende / afstervende buiencellen die samen nog eens 0,8 mm extra bijeen lieten druppelen en dit leverde alles bijeen geteld een dagtotaal van 3,6 mm op. Door de bewolking en het vocht koelde het ondanks deze buien maar langzaam af en waren we dus ook nu weer gelanceerd voor een zwoele plaknacht.