Donderdag, 22 juli 2004
Vandaag werd een zeer warme zomerdag met nauwelijks bewolking een temperaturen die prompt stegen naar waarden tussen 14,3 en 29,3 graden. De lucht was erg vochtig en in de late namiddag kwamen er typische onweersvoorboden in zicht zoals Altocumulus en consoorten. Na 22h was het dan zover en kwam vanuit het westen actief onweer opzetten met opvallend hoge bliksemactiviteit. Dit onweer was vrij snel ter plaatse en werd voorafgegaan door rukwinden tot 38,6 km/h waarna flink wat regen naar beneden kwam gedurende lange tijd terwijl het moeilijk was om te lokaliseren waar de 'vlaag' hing, het leek namelijk van overal te komen. Na middernacht werd de elektrische activiteit flink opgevoerd met enkele nabije inslagen terwijl de neerslag steeds minder werd. Uiteindelijk werd het hele zootje dan toch stillaan naar het oosten geëvacueerd en lijkt de rust stillaan weer te keren. Bij dit alles viel er 15,6 mm neerslag waarvan 11,4 voor middernacht en de rest na middernacht.
Vrijdag, 22 juli 2005
Hoewel de musea en cinema's het ongetwijfeld zullen tegenspreken, viel ons vandaag andermaal een zeer trieste zomerdag met onvervalst herfstkarakter te beurt. Het werd zo mogelijk nog erger dan gisteren vermits de wolken permanent aanwezig bleven en de zon in totaal ongeveer 20 seconden heeft kunnen schijnen. We begonnen de dag weliswaar zachter dan gisteren met 13,9 graden als minimumtemperatuur maar de maxima haalden niet eens 20 graden met 18,7 als hoogste waarde. Hierbij heeft de wind resoluut het noorden opgezocht waaruit ze zich nog flink liet voelen met haar snelheden tot 26 km/h. In een goedbedoelde maar weinig geslaagde poging om een beetje animo in het weersbeeld te brengen, zorgden de weergoden vanmorgen nog voor een licht buitje, maar het leverde slechts 0,2 mm op en de ondertussen opnieuw in een stoffige woestenij herschapen Malderse bodem laat niets meer van deze en de vorige buitjes merken. Doch zoals eerder aangekondigd zal er spoedig verandering in komen want een actieve depressie komt steevast onze richting uit en zal ons de komende 48 uur van de nodige litertjes regenwater voorzien. Tussen de bewolking waar we nu onder vertoeven en de depressie zelf zal zich waarschijnlijk een smalle gordel van opklaringen bevinden waardoor morgen in de voormiddag de vergrijsde omgeving tijdelijk kan heropleven, met de nadruk op tijdelijk...
Zaterdag, 22 juli 2006
Na een zeer zwoele nacht waarbij de temperatuur voor het eerst dit seizoen niet beneden de twintig graden daalde (minima van 20,2 graden) vlogen we er meteen in met een uitgebreid onweer dat vanuit het zuiden het land binnentrok. Het ging om de felle buien die we gisteren nog boven Frankrijk terugvonden, maar ondertussen waren deze zodanig verzwakt dat het onweer eerder uitblonk in tijdsduur dan in activiteit. Zowat de ganse voormiddag werd erdoor opgeslokt en het bleef tijdens de regen aangenaam koel terwijl de oost- zuidoostelijke wind met snelheden tot 38,6 km/h op het Malderse weerstation inbeukte. Af en toe kregen we ook een bliksem te zien, maar na een half uurtje vlaag was de elektriciteit opgebruikt en moesten we het hebben van lichte tot matige regen. Rond de middag klaarde alles eensklaps uit en voor iemand het kon beseffen was er vrijwel geen bewolking meer te zien op wat Cirrostratusvelden na. De temperatuur ging uiteraard als een raket de hoogte in en het verdampende vocht deed het uitermate broeierig aanvoelen. Het kwik steeg tot 30,8 graden terwijl in de late namiddag weer wat vormeloze stapelwolkjes binnendreven. Op het eerste zicht niets aan de hand ware het niet dat de satellietbeelden een activerende onweerszone aan het licht brengen die vanuit Frankrijk op ons land lijkt af te stevenen. Op het eerste zicht lijkt dit zootje net ten westen van ons langs te trekken maar vermits er steeds nieuwe cellen gevormd worden zou het best wel kunnen dat het neerslagtotaal van 3,2 mm in de loop van de avond nog wordt aangevuld. Voorlopig is het de laatste hoop op vers regenwater vermits er daarna weer een hete en droge periode in het verschiet ligt...
Zondag, 22 juli 2007
Net als gisteren begon de dag weer met brede opklaringen en uitgebreide zonnige perioden, maar deze keer gaven de buien meer blijk van enthousiasme en ambitie waardoor we nog voor de middag geconfronteerd werden met dreigende stapelwolken waaruit even later de eerste regendruppels op Malders grondgebied neerploften. Zeer hoog was de activiteit niet te noemen, al zaten er af en toe wel dikke druppels tussen. Er was ook geen onweer bij, dit laatste was weggelegd voor onze noorderburen en het uiterste noordwesten van het land. Malderen moest het vooral hebben van de bijzonder fraaie wolkenluchten die scherp afstaken tegen de diepblauw tot zwart gekleurde opklaringen. De buienactiviteit ging er voor het grootste deel van België al snel uit in de loop van de namiddag en de opklaringen werden breder. Enkel Nederland bleef nog tot een eind in de avond het favoriete doelwit van de soms erg stevige buien. De opklaringen lieten het kwik toe om op te lopen naar 22,3 graden, maar de wind was dikwijls erg hinderlijk met haar snelheden tot 35,4 km/h uit het zuidwesten. De buien bleken uiteindelijk goed te zijn voor een schamele 0,2 mm neerslag op Malderse bodem. Tijdens de avond evolueerden we dan naar quasi wolkeloos weer waarbij de wind ging liggen en het vrij snel is gaan afkoelen.
Dinsdag, 22 juli 2008
Nog steeds was er veel bewolking vanochtend die deze keer uit Stratus fractus en Stratocumulus bestond. Hiertussen verschenen echter opklaringen waardoor het er een stuk vriendelijker uitzag dan gisteren. Naarmate de zon krachtiger werd, ging de Stratus fractus over in Cumulus mediocris terwijl de opklaringen geleidelijk breder werden; Het werd ook gevoelig zachter/warmer: de temperatuur die vanochtend nog naar 9,6 graden zakte, steeg zonder veel moeite naar 24,5 graden in de namiddag. Tijdens de vooravond gingen de stapelwolkjes zich uitspreiden tot Stratocumulus, terwijl er tussendoor wat Cirrus en Cirrostratusbewolking te zien was, maar nog steeds bleven er voldoende opklaringen over om ook tijdens de avond regelmatig van de zon te kunnen genieten. De verschijning van een regenboog omstreeks 21H wees erop dat een licht buitje ons net miste langs het oosten. Steeds zachtere lucht die werd aangevoerd, zorgde ervoor dat het tot een flink eind in de avond aangenaam vertoeven was in de buitenlucht. Het was naast dit alles ook een vrij rustige dag met een west- noordwestelijke wind tot 22,5 km/h terwijl het neerslagtotaal van deze dag reeds vanochtend/voorbije nacht werd bereikt met 0,2 mm.
Woensdag, 22 juli 2009
Ondanks het onweersgeweld van gisterenavond was de warmte nog steeds niet uit de lucht gewassen. We ontwaakten vanochtend dus bij erg zwoele ochtendminima die niet beneden de 18 graden zakten (laagste temperatuur pas op het einde van het etmaal met 16,0 graden). Daar hoorde een grijze hemel bij waarbij Stratocumulus, Cumulus en Stratus fractus de belangrijkste vertegenwoordigers waren. Het zomerweer herpakte zich echter snel waardoor we even later weer konden genieten van mooie opklaringen. We kregen nu verspreide Stratocumulusveldjes en mooiweerscumulus te zien, wat een erg stabiele en onschuldige indruk maakte. Een valse indruk in elk geval, want het koufront is nog steeds niet het land uit en stuurde een uitslaande golf richting Malderen. We kregen vanuit het zuidwesten Cirrus en Cirrostratus te zien terwijl de Cumuluswolken volumineuzer en rafeliger werden. Uitgestrekte velden van Stratocumulus castellanus en Altocumulus onder een Altostratus wolkendek toverden nog voor het einde van de namiddag de zon weg. Hieruit druppelde het af en toe lichtjes terwijl het bij maxima van 27,2 graden erg zwoel ging aanvoelen. De aangevoerde lucht was immers erg vochtig terwijl de west- zuidwestenwind ondanks haar snelheden tot 29,0 km/h maar nauwelijks verkoeling kon brengen. De betrokken hemel zag er zelfs zonder opklaringen erg indrukwekkend uit door toedoen van de Stratocumulus castellanusbewolking die geleidelijk overging in forse stapelwolken. Toch moesten we tot na zonsondergang wachten voordat de actievere regenbuien ons bereikten. Het onweer bleef hierbij beperkt tot een aantal bliksemflitsen in de verte, en dit in tegenstelling tot een aantal plaatsen ten zuidoosten van ons, welke bezoek kregen van felle onweersbuien die ook nog eens verdachte rotaties vertoonden op de radarbeelden. Hoewel Malderen hieraan ontsnapte, ging het ook op deze locatie enige tijd flink doorplenzen, gevolgd door een lange periode van lichte of matige regenval. Het neerslagtotaal kon hierdoor toch nog oplopen tot 10,2 mm.
Donderdag, 22 juli 2010
Na een redelijk koele (13,7 graden) ochtend kregen we een mengeling van Altostratus, Cirrus en Stratocumulus te zien terwijl er ook stukjes diepblauwe lucht overbleven. Hier en daar was er Stratocumulus castellanus zichtbaar waardoor het allemaal niet zo'n stabiele indruk maakte. Maar uiteindelijk bleef het droog terwijl de sluierwolken zich gingen concentreren in het oosten waar het koufront zich bevond. In deze omstandigheden had het westen van het land de beste kaarten voor zonnig weer, al moest men daar rekening houden met stapelwolken die het geregeld op de zon gemunt hadden. Ondanks onze positie aan de achterzijde van het koufront (koelere luchtmassa's) en de wolkenvelden werd het nog aangenaam warm bij maxima die 25,9 graden haalden. Er stond redelijk wat wind die met snelheden tot 22,5 km/h uit het zuid zuidwesten voor enige hinder zorgde, maar tijdens de avond ging deze weer grotendeels liggen. De stapelwolken losten toen op en maakten plaats voor wat Stratocumulusveldjes terwijl er in het oosten nog een weinig Cirrusbewolking te zien was. Het neerslagtotaal van 0,0 mm dat we op het einde van de dag konden aflezen heeft de verdorde natuur weinig goeds gedaan, maar voor morgen lijken er redelijke kansen op een aantal regenbuien te bestaan.
Vrijdag, 22 juli 2011
Tijdens de voormiddag werden we nog door regen en buien belaagd, waarvan de bewolking ons zacht hield met bijna 15 graden en de producten ons nat hielden met 4,0 mm. Daarna werd de atmosfeer stabieler vanuit het noorden, maar uitspreiding onder een temperatuursinversie zorgde ervoor dat we zeker geen zonnig weer hoefden te verwachten. Voor en rond de middag vielen er nog een paar dikke druppels uit stapelwolken die het nog eens wilden proberen, daarna werd het definitief droog en keken we aan tegen stapelwolken en Altocumulus of Stratocumulus die minstens 7/8 van het luchtruim bedekten. Er stond opnieuw weinig wind met snelheden tot 22,5 km/h uit het noordwesten en dat was maar goed ook want de maxima scoorden niet meteen hoge toppen met 17,8 graden. Tijdens de avond verschenen er opklaringen en losten de stapelwolken geleidelijk op. Vooral na zonsondergang was het hierdoor erg kil en was de zomersfeer dus weer ver te zoeken. De minima werden nu pas bereikt met 10,1 graden.
Zondag, 22 juli 2012
Net als gisteren ontwaakten we weer onder een heldere poolhemel met lage minima van 8,4 graden. Overdag werden er weer stapelwolkjes gevormd maar de oostelijke stroming waarin ze werden meegevoerd gaf reeds aan dat het niet meer tot zwaarbewolkte of betrokken toestanden zou komen. Na een paar uur stelden we inderdaad vast dat ze zich niet meer tot Stratocumulus uitspreidden en tijdens de namiddag gingen ze zelfs over in Cumulus humilis die slechts 1 tot 2/8 van het luchtruim bedekte. Het warmde ook nog eens flink op waardoor we ons konden koesteren in zomerse temperaturen tot 24,4 graden. De wind was terug erg zwak met 16,1 km/h uit het zuidoosten als uitschieter. Tijdens de (late) avond koelde het weer flink af maar toen waren de temperaturen een flink stuk hoger dan gisteren rond deze tijd. Tegen zonsondergang was het volledig helder op een paar Cirruswolkjes na. We sloten (uiteraard) af met een neerslagtotaal van 0,0 mm.
Maandag, 22 juli 2013
De aangevoerde lucht werd steeds vochtiger waardoor we enerzijds een zwoele nacht achter de rug hadden en we anderzijds de maan zagen ondergaan in prachtige geeloranje kleuren. Toen de zon met gelijkaardige kleuren opkwam en de sluierwolkjes alles met hun knaloranje tinten in vuur en vlam leken te zetten, bereikten we de minima van 17,6 graden. Daarna warmde het snel weer op terwijl er aanvankelijk wat Altocumulusbankjes werden gevormd naast de aanwezige sluierbewolking. Deze waren een teken aan de wand dat de lucht steeds onstabieler werd, en het vochtige, benauwde karakter van de lucht was ook al zo'n teken. Na de middag werden er dan stapelwolken gevormd en in het oosten van het land groeiden deze uit tot onweersbuien die lokaal erg pittig uitpakten. De gedeeltelijk afgestorven en weggeschrompelde planten in Malderen konden echter alleen maar Cumulus congestus en enkele volwassen Cumulonimbi zien die zich als visioenen of waanbeelden laag boven de zuidoostelijke horizon aftekenden, voordat het licht voor hen definitief uitging. Voor de wat meer fortuinlijke terrasjesgangers en barbecuers was het verhaal echter nog niet afgelopen. Integendeel: het waren nu de thermometers die een indrukwekkende show opvoerden door 35,4 graden te laten aflezen en we hadden ook nog een indrukwekkende zonsondergang tegoed met knaloranje kleurentinten. Deze waren afkomstig van zonlicht dat weerkaatste op restanten van de eerdergenoemde onweersbuien, en deze bestonden vooral uit Cirrus en wat eerder op de avond een uitgestrekt Altocumulusveld dat vanuit het zuiden kwam opzetten maar ondertussen weer grotendeels was opgelost. We gingen een zwoele avond in, maar wie zich ver genoeg van warmte uitstralende muren en gebouwen bevond, kon toch nog iets gewaar worden dat op avondkoelte leek. Dat we de dag met 0,0 mm afsloten was niet verwonderlijk behalve dan voor het selecte groepje Limburgers en Nederlanders dat vandaag al met tropische regenvlagen heeft kennis gemaakt. trok.
Woensdag, 22 juli 2015
De opkomende bewolking gisterenavond hoorde bij een regenzone die tijdens de vroege ochtend over Malderen trok. Maar ook deze keer was het een teleurstelling voor de plantjes want het bleef beperkt tot een zevental regendruppels per vierkante meter. Het bleef door de bewolking zacht met minima van 16,4 graden. In het westen klaarde het ondertussen weer op en was er enkel nog Cirrusbewolking en een paar bankjes Altocumulus te zien. In het oosten zagen we de regenzone wegtrekken met vooral Stratocumulus, Atocumulus, Cirrostratus en Altostratus. Later vestigde zich daar een band van Cirrus en Cirrostratus bewolking die daar het grootste deel van de dag bleef hangen terwijl de rest van de hemel diepblauw kleurde. Aan de noordwestelijke horizon zagen we ondertussen veel stapelwolken ontstaan die aanvankelijk op grote afstand bleven zodat de zon onafgebroken kon schijnen. Na de middag werden er overal stapelwolken gevormd en moesten we de zon dan toch regelmatig prijsgeven. De wind was vrij krachtig en voerde koele lucht aan vanuit het west- zuidwesten, al haalden we toch nog aangename maxima van 25,8 graden. Tegen de avond verdween de Cirrostratusband in het zuidoosten en losten de stapelwolken op, maar verscheen er in het westen een band van Altocumuluswolken die van noordoost naar zuidwest liep en van onderaf werd beschenen door de ondergaande zon. Dit leverde een schitterende zonsondergang in vurige, knaloranje kleuren op en bood meteen nieuwe hoop voor de land- en tuinbouwers daar sommige weermodellen nog redelijk wat neerslag lijken te berekenen op de regenzones die aan deze wolkenband verbonden zijn. Voor vandaag moesten we het echter zien te redden met onze vertrouwde 0,0 mm als dagtotaal.
Vrijdag, 22 juli 2016
Tijdens de vroege ochtend werden we opeens opgeschrikt door een zware wolkbreuk met zeer dikke druppels. Maar ze duurde amper 20 seconden waardoor ze slechts 0,1 mm opleverde. Dan volgde er een tweede wolkbreuk maar die duurde slechts 5 seconden en was niet eens meetbaar. Volgens de radar is deze bui verderop uitgegroeid tot onweer. Tegen het ochtendgloren leek het alsof er niets gebeurd is en dat was eigenlijk ook zo. Hier en daar konden we wel nog wat sporen van nat zien. Het was opnieuw erg zacht met minima van 18,5 graden en er hing veel Stratocumulus castellanus bewolking in een erg nevelig aandoende, grijze lucht. Na een tijdje klaarde het weer op en het werd opnieuw drukkend en broeierig ondanks de overwegend noordelijke wind. Na de middag kregen we afwisselend dreigende schaduwen te zien in de nevelige melklucht en leek er een bui in te zitten, maar steeds opnieuw klaarde het terug op. Dit ging zo zeker een stuk of vijftien keer door waarbij het bij een van de opklaringen nog opwarmde tot 27,8 graden. Ook tijdens de dreigende donkere intermezzos bleef het echter drukkend warm. Pas omstreeks 20h kwamen we dan toch in een soort van outflow terecht waarbij de wind aanwakkerde en naar het oosten draaide terwijl er een weldadige koelte over ons neerdaalde. Dan draaide hij weer naar het noorden en zwakte af terwijl het terug zwoeler ging aanvoelen. Boven ons waren ondertussen opvallende banden van Stratocumulus castellanus bewolking te zien die van noord-noordoost naar zuid-zuidwest liepen. Een onstabiele setting dus maar in Malderen werd ze niet verzilverd en de pluviometer met haar eerdergenoemd neerslagtotaal dus niet bevochtigd.
Zaterdag, 22 juli 2017
De dag begon nog hoogzomers met zachte minima van 13,7 graden en veel zonneschijn, maar in het zuidwesten konden we het begin van het einde reeds zien verschijnen in de vorm van een scherp afgebakende muur van Cirrostratus geflankeerd door Altocumulusbanden en Stratocumulus. Die muur bleef daar natuurlijk niet hangen, en dus kwam ze onze richting uit en het duurde niet lang of de zon dook weg achter de chaotische Stratocumulus en Stratus fractus bewolking die ons het eerst bereikte. Daarna verschenen er weer een paar schuchtere opklaringen maar veel kregen we ze niet meer te zien. Het meest 'storende' weerselement was de wind die er al vroeg in de ochtend flink aan lag te sleuren maar het ging wel om een warme bries uit zuidoostelijke richtingen. Kort na de middag ging het dan regenen met een buiig karakter, maar veel stelde het niet voor en de neerslag was niet meetbaar. Bij iedere bui viel er wel genoeg neerslag om alles nat te maken. Dan volgden er opklaringen waarbij het nog verrassend zwoel ging aanvoelen bij maxima van 25,4 graden en het was dan ook min of meer te verwachten dat er nog een zwaardere bui met onweer zou tot ontwikkeling komen. Maar met 1 donderslag stelde het allemaal niet veel voor en de neerslag trok grotendeels ten westen van ons langs. Dan klaarde het weer op vanuit het zuiden en ging het terug zwoel aanvoelen met een stekende zon en een wat afgezwakte wind. De zonnige episode was echter wat langer zodat we toch nog konden genieten in de buitenlucht van zomers aandoende omstandigheden. Om 20h30 vonden ze hierboven echter dat het welletjes is geweest en kwam er een bui opzetten die deze keer echter geen onweer aan boord had. Later op de avond volgden er dan meer buien, al stelden ze allemaal niet bijster veel voor en meer dan 0,5 mm kwam er dan ook niet uit (het exacte neerslagtotaal is niet duidelijk daar het tot na middernacht bleef verder regenen). Tussen de buien door kregen we fraaie stapelwolken en Cumulonimbus te zien die voor een waardige afsluiter van deze dag zorgden.
Zondag, 22 juli 2018
Bij minima van 13,0 graden konden we eventjes genieten van aangename koelte alvorens de zon er weer haar schouders onderzette en het kwik de hoogte instuwde. Er was Stratocumulus lenticularis te zien in de lichtblauwe hemel en hiertussen gingen zich al snel stapelwolken ontwikkelen die tijdens de namiddag dreigende afmetingen kregen. Het werd drukkend bij maxima van 28,3 graden en bij een noordelijke tot noordoostelijke stroming zou je dat niet meteen verwachten. En opeens was het dan zover met een stapelwolk die boven Malderen het buienstadium bereikte. Er vielen een vijftal dikke druppels waarna het weer vanuit het noordwesten opklaarde. Uit die richting dreven er later echter terug flinke stapelwolken binnen maar deze losten geen nieuwe druppels meer. Het klaarde weer verder op maar vanuit het westen dreven er later Stratocumulusvelden binnen die de warmte vasthielden waardoor we een zwoele plaknacht ingingen. Voor de terrasjes was het natuurlijk wel een goede zaak al hadden de tuiniers en boeren weinig tijd om tot daar af te zakken met het neerslagtotaal van 0,0 mm.
Maandag, 22 juli 2019
De dag begon met sluierwolkjes en koele minima van 13,1 graden. Daarna was het dan aan de zon om de nieuwe hittegolf in gang te trappen en schoot het kwik als een speer de hoogte in. Er verschenen vrijwel geen stapelwolken meer en de aangevoerde lucht die door een zuidzuidwestelijk briesje verzorgd werd, was kurkdroog. Tijdens de namiddag haalden we maxima van 33,7 graden. Tijdens de avond koelde het snel af waardoor we waarschijnlijk nog een laatste keer alles kunnen open zetten om onze woningen koel te krijgen. Het neerslagtotaal is net zoals alles wat er afhankelijk van is weer nauwelijks het vermelden waard met 0,0 mm.
Woensdag, 22 juli 2020
De ochtend was weer erg koel met 7,6 graden. De dag begon helder al werden er al snel weer Cumuluswolken gevormd. Deze begonnen na verloop van tijd echter weer op te lossen en de blauwe lucht begon melkachtiger en heiiger te worden. Toch luidde dit niet de komst van regenzones in, want het bleef fraai zomerweer met temperaturen die naar 24,1 graden stegen bij een zuidwestelijk briesje. Tegen de avond begon de lucht opnieuw helderder te worden en toen de bewolking weer was opgelost zag de hemel er weer min of meer hetzelfde uit als vanmorgen. Dit ging wel gepaard met een vrij snelle afkoeling, zeker toen de wind tegen zonsondergang weer ging liggen. Met een neerslagtotaal van 0,0 mm hebben we het er opnieuw droog van af gebracht.
Donderdag, 22 juli 2021
Het was aan de koele kant met 14,7 graden maar opnieuw konden we genieten van een ochtendstond die goud in de mond had in de meest letterlijke betekenis gezien het goudachtige licht dat de schitterend bedauwde omgeving liet opgloeien. De eerste zonnestralen voelden meteen aangenaam warm aan en de lucht is ook weer wat transparanter en opener geworden ondanks de bewolking en typische herfstgloed die we gisteren al konden zien. Overdag werden er enkele stapelwolkjes gevormd maar de zon scheen bijna ononderbroken terwijl het met een noordelijk briesje erbij opwarmde tot 25,9 graden. De stapelwolken waren niet zo talrijk en tijdens de avond werd het weer helemaal helder waarbij het avondlicht weer een koelere kleur had dan gisteren met vooral geelachtige en gouden tinten. Het blauw van de hemel was ook weer wat dieper al konden we nog lang niet van een azuurblauwe en zuiderse hemel spreken. Het bleef tot een eind in de avond aangenaam zacht al begon de klammigheid er na zonsondergang toch weer meer en meer in te komen. Met 0,0 mm was het neerslagtotaal van vandaag ook niet het vermelden waard.
Vrijdag, 22 juli 2022
Tijdens de voormiddag kregen we vaak Stratocumulusvelden te zien die er bij momenten erg fraai uitzagen doordat ze een erg dunne structuur hadden. Het is door deze bewolking niet erg kunnen afkoelen met hoge minima van 13,6 graden tot gevolg. De Stratocumulusvelden losten geleidelijk op en maakten plaats voor Cirrus en Cirrostratus welke vanuit het zuidwesten kwamen opzetten. Deze gingen op hun beurt vrij snel over in Altostratus en daarna keken we voor een erg lange tijd tegen een matglaszonnetje aan dat niet veel kracht meer had. Bij momenten voelde het ook frisjes aan in de zuidwestelijke wind die er nog stond en soms goed voelbaar was. Het kwik kon voor het dikker worden van de bewolking wel nog een aangename 24,8 graden aantikken. Hoewel het niet voorspeld was, maar het van de andere kant wel kon voorzien worden aan de opbouw en evolutie van het wolkendek te zien, begon het tijdens de late namiddag plots te regenen. Deze had een buiig karakter en hield lang aan waarbij zeer lichte en lichte regen elkaar afwisselden. Met andere woorden, het bleef allemaal erg magertjes en het neerslagtotaal dat we op het einde van de dag zouden optekenen loog er dan ook niet om met 0,9 mm. De buien brachten nu wel andere wolkensoorten met zich mee waarbij we vaag de contouren van Cumulus en Cirrus densus konden zien met onstabiel ogende Altocumulus castellanus en floccus ertussen. Het grote spektakel dat je bij deze wolken zou kunnen verwachten bleef echter beperkt tot de grenzen van onze fantasie en dromen.
Zaterdag, 22 juli 2023
Net als gisteren begonnen we er weer aan met een wat melkachtige Cirrostratuslucht waarin wolkenflardjes hingen en uitwaaierende contrails van vliegtuigen. Het is daarbij afgekoeld tot 13,2 graden. De wolkenflardjes werden geleidelijk talrijker en gingen over in Cumulus. Daarna werd de lucht dreigend en donker in het westen en konden we op de satellietbeelden een buienlijntje zien ontstaan in de buurt van de kuststreek. Het trok in de richting van Malderen, maar wie dacht dat we onze gietronde vandaag konden overslaan kwam al snel bedrogen uit. Op de radarbeelden was immers al meteen te zien dat de wolken bijna geen neerslag produceerden en toen ze hier arriveerden bleek het slechts een mix van Stratocumulus en Cumulus te zijn die overtrok. Daarna klaarde het weer op vanuit het westen maar zagen we wel geleidelijk meer Cirrostratus binnentrekken met Cumuluswolken eronder. Deze ging later over in Altostratus met wat Stratocumulus castellanus eronder en dit werd tijdens de late avond dan toch nog gevolgd door perioden van lichte regen uit een ondertussen in Nimbostratus overgegaan wolkendek. Bij dit alles viel op dat de wind er volledig is uit gegaan, die is bij het binnenlopen van de Altostratus bewolking al flink afgezwakt. Het werd hierdoor een stuk warmer voor het gevoel en dat terwijl het kwik met maxima van 21,8 graden weer erg bescheiden presteerde. De neerslag stelde uiteindelijk niet veel voor en het werd al snel weer droog. We eindigden met 0,2 mm als dagtotaal.
Maandag, 22 juli 2024
De toenemende bewolking gisterenavond heeft ook tijdens de nacht niet meer tot neerslag geleid waardoor we toch stilaan het gevoel beginnen te ervaren dat we vorig jaar tijdens de zomer hebben gekend. Het is weer helemaal opgeklaard en het kwik is naar 16,0 graden gezakt. Er stond nog een beetje wind waardoor de omgeving er vrij droog bijlag, er was slechts een heel klein beetje dauw terug te vinden. Vanuit het westen dreef er al snel weer bewolking binnen en deze bestond uit een mix van Stratocumulus en Cumulus fractus. De zon kreeg het dus moeilijk al bleven er wel nog wat opklaringen over. Er stond ook een goed voelbare west- zuidwestenwind die het vooral tijdens de voormiddag erg kil deed aanvoelen. Na de middag veranderde dat en kwam er toch een zekere zwoelte in de lucht bij temperaturen die verder stegen naar 24,5 graden. Er verschenen nu ook wat stapelwolkjes terwijl de Stratocumulusbanken dunner werden. Tijdens de late namiddag keken we aan tegen heel dunne Stratocumulus banken waartussen hier en daar lenticularissen te zien waren met wat heel kleine Cumuluswolkjes ertussen. Het contrast met de grijswitte wolkenbanken en de diepblauwe lucht erboven was erg mooi en rustgevend. In het zuidwesten verscheen er dan weer Cirrus die zich uitbreidde maar er erg fraai uitzag met de talloze fibratus en uncinus structuren erin. Hier en daar zagen we die wolken ook uitsneeuwen en het viel op dat die valstrepen mammatusachtige structuren vormden. Op het einde van de avond dreef er plots Stratocumulus en Stratus fractus binnen die massaal kwam opzetten vanuit het westen. Hierin was ook redelijk wat onstabiliteit te zien, tegen zonsondergang zat het hele wolkendek al vol met Castellanusachtige structuren waarvan sommigen al uitgegroeid waren tot forse stapelwolken met dreigend donkere basissen eronder. Voorlopig bleef het nog droog en we slaagden er zelfs in om dat tot middernacht zo te houden. We eindigden dus met een neerslagtotaal van 0,0 mm.
Dinsdag, 22 juli 2025
Het was grijs vanochtend met Stratus en dichte Stratocumulus en de bewolking zorgde er wellicht voor dat de minima aan de zachte kant bleven met 14,3 graden. De bewolking leek eerst hardnekkig te zijn, maar al snel ging ze over in Stratocumulus en ontstonden er opklaringen. Het zonlicht kon de grond weer bereiken en dit bracht thermiek op gang waardoor er Cumuluswolkjes verschenen die geleidelijk talrijker werden. Ze groeiden uit tot flinke afmetingen, al zijn we ondertussen in een stabielere luchtsoort terecht gekomen waardoor de wolken zich gingen uitspreiden tot Stratocumulus en er geen noemenswaardige regen meer viel. Er zat ook wat nevel in de lucht waardoor er soms stralenkransen langsheen de wolken te zien waren. Af en toe vielen er wat fijnere druppels uit een dikkere stapelwolk maar voor de rest was het een afwisseling van zonneschijn en schaduw die we kregen. Met 24,4 graden voelde het niet al te warm aan en er stond een vlagerige zuidwestenwind die voor extra verkoeling zorgde. Het waren flinke plakken Stratocumulus die door de stapelwolken gevormd werden maart tegelijkertijd bleef er ook flink wat blauwe lucht over waardoor we telkens een twintigtal minuten schaduw kregen die gevolgd werd door evenveel zonneschijn. Soms zagen de wolken er dreigend donker uit door tegenlicht. Tegen de avond toen we het eigenlijk niet meer verwachtten, kregen we een aantal fellere buien met dikke druppels te verwerken. Hoewel de neerslag in tegenstelling tot de eerdere exemplaren nu wel meetbaar was, hield het met 0,2 mm niet veel over en was hert voor de dorstige natuur dus 'back to reality'. In het zog van deze buitjes dreef er meer aaneengesloten bewolking binnen die voor een groot deel uit Stratocumulus castellanus leek te bestaan. Af en toe viel daar nog een verdwaalde druppel uit maar meetbare neerslag zat er niet meer in.