Deze had ik hier nog niet geplaatst. Wie het geheugen wil opfrissen: aflevering 2 te herlezen via de link.
Aflevering 3: Engelse kiekens
(nog altijd in Dronghen, augustus 1647)
Het was Willem Weerwichelaar, verbonden aan het Instituut van ’t Bultse in Holland. Hij was naar de Zuidelijke Nederlanden afgezakt om er de verschillende klimaatgordels in het gebergte rond Oudenaarde te bestuderen. Na een eerste kennismaking met de Rotelenberg en de Berg ten Hotond, die toch wat minder hoog uitvielen dan wat hij uit de enthousiaste verhalen van zijn Vlaamse vrienden had geconcludeerd, was hij ontgoocheld terug naar het noorden vertrokken en was hij toevallig op het dorpsplein van Dronghen terecht gekomen.
“Halt! Dat gaat zo maar niet. Dit is de pluim van de Engelse kip voor ’t Bultse. Die kan je niet zo maar gebruiken in Vlaanderen, en al helemaal niet gratis. Geef hier.” Willem Weerwichelaar griste de pluim uit de handen van Frank, de Bozere.
“Mijn excuses, meneer Weerwichelaar”, stamelde Frank met rode kaken. “We zouden eigenlijk een pluim van het kieken voor Hukkel moeten hebben, maar dàt Engels kieken zit stevig achter slot en grendel. En ja, wat doet een mens al niet in zo’n geval. Grabbelen naar het eerste het beste kieken in de buurt dat ge te pakken kunt krijgen.”
“Kieken?”, vroeg Willem Weerwichelaar.
“Kip”, verduidelijkte Frank, de Bozere.
“Ach zo. Nou, vraag dan gewoon aan Hukkel waarom zij je geen pluim van hun ‘kieken’ willen bezorgen.”
“Heb ik gedaan”, antwoordde Frank. “Ze willen maar antwoorden als ze vijfentwintig zilverlingen krijgen. En zoveel verdien ik niet, als arme weerman.”
“Misschien kan je deze pluim gebruiken”, opperde Gerardus, die de weerrubriek verzorgde in de plaatselijke krant De Gentsche Bazuin.
“Welke pluim is dat?”, vroeg de Bozere verbaasd.
“De pluim van het Engels kieken voor Kortrijk.”
“Hoe zijt ge daar aan geraakt? Die Engelse kiekens zitten toch allemaal hermetisch opgesloten in hun hok?”
“Via een achterpoortje in hun kot dat niet goed gesloten is”, fluisterde Gerardus in Franks oor. “Ik zal u straks wel eens tonen hoe ge daar aan geraakt. Het is juist groot genoeg om een pluim uit dat kieken te kunnen trekken.”
“Waarom gebruik je geen pluim van een Amerikaanse kip? De kolonisten in de Nieuwe Wereld sturen om de zes uur een lading van die beesten naar het Oude Continent. Gratis en voor niets”, wist Willem Weerwichelaar.
“Awel, dat zal ik u nu eens klaar en duidelijk uitleggen, zie”, brieste pater Gregorius terwijl hij zijn pij tot op kniehoogte optrok om het podium te kunnen beklimmen.
(wordt vervolgd)
Aflevering 3: Engelse kiekens
(nog altijd in Dronghen, augustus 1647)
Het was Willem Weerwichelaar, verbonden aan het Instituut van ’t Bultse in Holland. Hij was naar de Zuidelijke Nederlanden afgezakt om er de verschillende klimaatgordels in het gebergte rond Oudenaarde te bestuderen. Na een eerste kennismaking met de Rotelenberg en de Berg ten Hotond, die toch wat minder hoog uitvielen dan wat hij uit de enthousiaste verhalen van zijn Vlaamse vrienden had geconcludeerd, was hij ontgoocheld terug naar het noorden vertrokken en was hij toevallig op het dorpsplein van Dronghen terecht gekomen.
“Halt! Dat gaat zo maar niet. Dit is de pluim van de Engelse kip voor ’t Bultse. Die kan je niet zo maar gebruiken in Vlaanderen, en al helemaal niet gratis. Geef hier.” Willem Weerwichelaar griste de pluim uit de handen van Frank, de Bozere.
“Mijn excuses, meneer Weerwichelaar”, stamelde Frank met rode kaken. “We zouden eigenlijk een pluim van het kieken voor Hukkel moeten hebben, maar dàt Engels kieken zit stevig achter slot en grendel. En ja, wat doet een mens al niet in zo’n geval. Grabbelen naar het eerste het beste kieken in de buurt dat ge te pakken kunt krijgen.”
“Kieken?”, vroeg Willem Weerwichelaar.
“Kip”, verduidelijkte Frank, de Bozere.
“Ach zo. Nou, vraag dan gewoon aan Hukkel waarom zij je geen pluim van hun ‘kieken’ willen bezorgen.”
“Heb ik gedaan”, antwoordde Frank. “Ze willen maar antwoorden als ze vijfentwintig zilverlingen krijgen. En zoveel verdien ik niet, als arme weerman.”
“Misschien kan je deze pluim gebruiken”, opperde Gerardus, die de weerrubriek verzorgde in de plaatselijke krant De Gentsche Bazuin.
“Welke pluim is dat?”, vroeg de Bozere verbaasd.
“De pluim van het Engels kieken voor Kortrijk.”
“Hoe zijt ge daar aan geraakt? Die Engelse kiekens zitten toch allemaal hermetisch opgesloten in hun hok?”
“Via een achterpoortje in hun kot dat niet goed gesloten is”, fluisterde Gerardus in Franks oor. “Ik zal u straks wel eens tonen hoe ge daar aan geraakt. Het is juist groot genoeg om een pluim uit dat kieken te kunnen trekken.”
“Waarom gebruik je geen pluim van een Amerikaanse kip? De kolonisten in de Nieuwe Wereld sturen om de zes uur een lading van die beesten naar het Oude Continent. Gratis en voor niets”, wist Willem Weerwichelaar.
“Awel, dat zal ik u nu eens klaar en duidelijk uitleggen, zie”, brieste pater Gregorius terwijl hij zijn pij tot op kniehoogte optrok om het podium te kunnen beklimmen.
(wordt vervolgd)
Ingen ko på isen!
