Nog steeds geen neerslag van betekenis dus de komende 15 dagen.. en dan die hitte en droge lucht die onderweg is. Het is maar te hopen dat niemand zo dom is om een peukie op de grond te gooien in de gortdroge natuur. Koos nam nog een slok van zijn koffie terwijl hij de laatste kaarten van de run bekeek. Het was zijn nieuwe routine geworden sinds hij met pensioen is gegaan. Rondje weerkaarten, kop koffie erbij, dan nog even lezen wat er op weerwoord is geschreven, hij had er nu de tijd voor. Dat was wel anders toen hij nog aan het werk was. Als rechercheur weet je nooit hoe vroeg de dag begint.
De warme ochtendzon scheen door het grote raam op de ronde vintage eettafel waar hij iedere ochtend zat. Hij hield van het uitzicht over de uitgestrekte Groningse klei. Van de veranderende seizoenen. Van de gouden kleur van het graan die wel gauw zal worden geoogst. Nog even en dan gaan we weer naar de gure donkere dagen dacht Koos. Ook daar kon hij zich op verheugen. Het verstilde landschap op een dag met motregen. De bomen die met hun kale takken als donkere silhouetten tegen de grijze hemel afsteken. Of de eerste sneeuw die zwarte klei na een lange donkere periode wit kleurt. Ja, hij was blij dat hij terug was. Hij kon het goed vinden met zijn collega's in Antwerpen maar in de stad zelf heeft hij nooit kunnen aarden. Er gaat niets boven Groningen.
Hij stond op en ging naar de keuken om nog een kop koffie in te schenken, liep terug, zette zijn koffie naast zijn bord waar nog een half opgegeten boterham met jonge kaas op lag en begon te lezen op weerwoord. Gedachteloos nam hij een hap van zijn boterham terwijl hij foto's bekeek van de lage waterstand van de Rijn. Zijn oog viel op een foto van een oude map die op de stenen ondergrond van de drooggevallen rivierbedding lag. Hm, het lijkt op zo'n map voor boekjes en informatie over de auto. Er staat ook een tekst op. Koos klikte de foto aan, nam nog een hap van zijn boterham en begon in te zoomen op de map. Een schok ging door zijn lichaam en hij verslikte zich bijna in zijn brood. Nee, dit kan toch niet waar zijn! Verbijsterd staarde hij naar tekst die nu groot en haarscherp op zijn beeldscherm stond. Hij herkende het adres meteen, ook al was het al decennia geleden. Hij griste zijn telefoon van tafel en opende de lijst met contacten.
Frans, met Koos. Hoe gaat het daar in Antwerpen? Luister, ik heb iets gevonden, wil je iets voor me nakijken? Het gaat om een cold case waar we samen aan gewerkt hebben. Ik denk dat we een fout hebben gemaakt..