Bij een klassieke occlusie haalt het koufront het warmtefront in en ontstaat een occlusie die zich doorgaans verder van de depressiekern verwijdert. Bij een back-bent occlusie maakt de occlusie echter een duidelijke boog of haak terug richting de laag, vaak aan de noordelijke of westelijke zijde van de depressiekern.
Schematisch:
Normale occlusie:
LOW → occlusie loopt van de kern weg
Back-bent occlusie:
LOW → occlusie buigt eerst weg en krult vervolgens terug naar de LOW
Typische kenmerken
Een back-bent occlusie wordt vaak gekenmerkt door:
een sterke cyclonale rotatie rond de depressiekern;
een occlusie die tegen de algemene verplaatsingsrichting van de depressie in terugbuigt;
een scherp contrast tussen verschillende luchtmassa's;
vaak langdurige neerslag in een gebogen band;
op sommige plaatsen zeer actieve convectieve buien of zware sneeuwval;
een depressie die relatief lang stationair of langzaam verdiepend kan blijven.
De teruggebogen occlusie is dus niet simpelweg een “gekruld front”: de vorm weerspiegelt een specifieke dynamische interactie tussen de cyclonale circulatie, frontogenese en de beweging van verschillende luchtmassa's.
Vooral belangrijk in de winter
In de winter kan een back-bent occlusie bijzonder spectaculair zijn. Aan de noord- en westzijde van de depressie kan zeer koude lucht worden aangevoerd terwijl vochtige maritieme lucht over deze koude lucht schuift. Dat kan aanleiding geven tot langdurige sneeuwval, intense sneeuwbuien en lokaal grote neerslaghoeveelheden.
Een klassiek voorbeeld is een North Atlantic back-bent occlusion bij een snel uitdiepende depressie, waarbij de occlusie rond de kern naar het westen en vervolgens noordwesten terugkrult.
Kort gedefinieerd:
Een back-bent occlusie is een occlusiefront dat rond een depressiekern terugbuigt en daardoor een karakteristieke gekromde of haakvormige structuur vormt, vaak geassocieerd met een krachtige cyclonale circulatie en langdurige, soms intense neerslag.